บทที่ 61

ถนนแห่งสายลม

ลมไม่หลงเหลืออยู่ที่นี่แล้ว ลมเป็นเพียงสิ่งที่พัดผ่านไปมาแค่ชั่วขณะ เมื่อเรายังเด็กสายลมได้พัดพาช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกันไป เขาจากไปเหมือนสายลมที่พัดแรง แต่ฉันยังคงอยู่แม้ว่าลมจะจากไปแล้วก็ตาม

ฉันรอที่จุดเดิมมาเก้าปี ความทรงจำในช่วงวัยรุ่นของเราและความรักที่ฉันเก็บไว้จนรู้สึกเหมือนเป็นเรื่องตลกในวันนี้

ฉันรักคนผิด ทั้งชีวิตของฉันรู้สึกเหมือนเป็นเรื่องตลก

ท่วงทำนองที่คุ้นเคยดังก้องอยู่ในหูของฉัน แต่ปัญหาที่ยังคงเหลืออยู่และวนลูปอยู่ในความฝันและความทรงจำไม่รู้จบ ฉันถอนหายใจ ลุกขึ้นยืนจากที่นั่ง

เสียงเปียโนหยุดลงทันทีหลังจากที่ฉันลุกขึ้นยืน นักเปียโนจ้องมองมาที่ฉันท่ามกลางผู้ชมมากมาย มีแววตาของความสงสารที่ส่องประกายอยู่ในดวงตาที่ชัดเจนของเขา เช่นเดียวกับสิ่งที่ ดิกสันได้บอกฉันก่อนหน้านี้

ฉันยิ้มให้เขาอย่างใจเย็น ซัมเมอร์และลอเรน ที่นั่งอยู่ด้านหน้า มองตามสายตาของเขา แล้วหันหลังมามองดูด้วยความสับสน

เมื่อซัมเมอร์สังเกตเห็นฉัน เธอก็รีบมาอยู่ข้าง ๆ ฉัน

ฉันยังคงสงบนิ่งขณะมองไปทางแลนซ์ ทันใดนั้นเขาก็กลับมาเล่นต่อ และฉันก็รีบออกจากโรงแสดงดนตรี ซัมเมอร์รีบลุกขึ้นจากที่นั่งรับชมการแสดงแล้วตามหลังฉันมา

"ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่?" เธอตั้งคำถาม

ฉันชี้ไปที่ป้ายโฆษณาตรงทางเข้าโรงแสดงดนตรี

“ฉันรู้สึกเหมือนดูการแสดง ใครจะไปรู้ว่าฉันจะเป็นเขาที่จะขึ้นแสดงโชว์ด้วย?” ฉันอธิบาย

ซัมเมอร์รู้เรื่องของฉัน เธอจึงเข้าใจความรู้สึกของฉัน เธอเอื้อมมือมาหาฉันและกอดฉัน

"ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย"

จำได้ไหมว่าโจเซฟทิ้งเธอไปได้อย่างไร ฉันตบไหล่เธอเบาๆ “ในที่สุด ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง” ฉันมั่นใจ

ฉันไม่แน่ใจว่า ฉันกำลังปลอบเธอหรือตัวเองกันแน่

“ไปเดินเล่นกับฉันไหม?” เธอถาม

“แน่นอน โจเซฟติดต่อคุณหรือไม่?

ลมในเดือนมีนาคมค่อนข้างเย็น ฉันจึงคลุมเสื้อผ้าเพื่อให้ร่างกายอบอุ่น ฉันได้ยินเสียงซัมเมอร์พูดอย่างใจเย็น

“ไม่ ฉันอยากจะเลิกคิดถึงเขา ฉันเกลียดความรู้สึกกังวลตลอดเวลาว่าเขาจะอยู่เคียงข้างฉันหรือหายไป โจเซฟ…เขา…ฉันคิดว่าความรักจะเอาชนะทุกสิ่ง แต่มันไม่สามารถเอาชนะได้ทุกสิ่งสำหรับตัวเขาเอง เราพ่ายแพ้ต่อความเป็นจริงที่โหดร้าย”

ใช้เวลาเพียงไม่กี่เดือนสำหรับความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยความรักและความสุขของพวกเขาในการเริ่มเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้าย ซัมเมอร์เต็มใจที่จะอยู่เคียงข้างโจเซฟไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่เขาไม่สามารถเอาชนะจุดอ่อนของตัวเองได้

ฉันเข้าใจความรู้สึกของการด้อยค่าเมื่อเทียบกับคนที่คุณรักคงไม่ง่ายที่จะผ่านมันไป

ซัมเมอร์เองก็เข้าใจปมด้อยของเขา เธอจึงไม่เคยไปหาเรื่องเขา เธอรู้อย่างชัดเจนว่าจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงแม้ว่าเธอจะรู้ที่อยู่ของเขาก็ตาม

เธอไม่สามารถเกลี้ยกล่อมโจเซฟได้ เหมือนกับที่ฉันไม่สามารถโน้มน้าวตัวเองให้ลืมเรื่องแลนซ์ได้ เราทุกคนมีความหลงใหลในใจที่แตกต่างกัน

“ทำไมเธอเลิกที่จะรักง่ายดายได้ขนาดนี้? ซัมเมอร์อย่างน้อยทั้งเธอและโจเซฟก็รักกัน”

ตัวฉันเองยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าฉันรักใคร

ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด แลนซ์ไม่เคยรักฉันตั้งแต่แรก

มันคงเป็นไปไม่ได้ที่ดิกสันจะรักฉันตั้งแต่เขาความจำเสื่อม

ความศรัทธาตลอดเก้าปีของฉันค่อยๆสลายไปอย่างช้าๆ ในขณะที่หัวใจของฉันเอนเอียงไปหาดิกสันที่ฉันรู้จักเมื่อสามปีก่อน

“แคโร ความรักไม่ใช่ทางออก”