บทที่ 62

ฉันไม่มีทางเลือกนอกจากให้ลอเรนนั่งรถกลับบ้านที่คฤหาสน์เกร็ก

เมื่อระยะทางที่ฉันขับอยู่นั้นอยู่อีกไม่ไกลจากคฤหาสน์แล้ว ดังนั้นฉันจึงหยุดรถของฉันห่างจาก คฤหาสน์ประมาณ 200 เมตรเพื่อส่งลอเรน ลอเรนลงและโบกมือลาเราอย่างไม่เต็มใจด้วยสีหน้ามุ่ย ฉันยิ้มและโบกมือกลับไป

เธอถอนหายใจและพูดว่า “ลาก่อนพี่ชาย”

แลนซ์ตอบเธออย่างแผ่วเบาด้วยเสียงต่ำ

ลอเรนมองมาที่เขาและฉัน กับความรู้สึกไม่เต็มใจในสายตาของเธอ

ฉันเข้าใจความไม่เต็มใจของเธอ

ท้ายที่สุดมีเพียงเราสองคนในรถ ...

ในสายตาของเธอ ฉันถูกมองว่าอย่างข่มขู่

มันง่ายมากที่จะอ่านใจหญิงสาว

ฉันยิ้มและพูดว่า "เรน ลาก่อน"

ฉันเริ่มเหยียบเครื่องยนต์และออกไปส่งแลนซ์กลับบ้าน ฉันไม่ได้ขอที่อยู่ของเขาเป็นพิเศษเพราะฉันยังมีความทรงจำที่คลุมเครือเกี่ยวกับสถานที่นั้นจากครั้งก่อน

ในรถ มันเป็นความรู้สึกที่เงียบมากเพราะมีแค่เราสองคน เมื่อมองผ่านกระจกมองหลังของฉันเห็นได้ว่าเขาจ้องมองมาที่ฉันดังนั้นฉันจึงหันกลับไปจ้องมองอีกครั้ง ฉันพยายามปกปิดความกระวนกระวายและแสดงท่าทีสงบ "คุณเกร็ก คุณทำการแสดงที่กำลังจบไปเมื่อกี้ใช่ไหม?”

“แลนซ์” เขาพูดเรียกตัวเอง

ฉันถามโดยไม่รู้ตัวว่า “หืมม?”

“เด็กบ๊อง เขาเรียกชื่อฉัน แลนซ์”

เมื่อไม่มีใครอยู่ใกล้ๆเขามักจะเรียกฉันว่า "เด็กบ๊อง"

“โอ้ อืม ใช่”

ฉันรู้สึกกังวลใจ

“ผมไม่ได้วางแผนที่จะแสดง มันเป็นการแสดงที่ทันควันในวันนี้” ด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นเขากล่าวต่อว่า “ขอบคุณที่ฟังการแสดงของผม เพลง ถนนแห่งสายลม... คือมอบให้คุณ”

ถนนที่แห่งสายลม ...

เขาบอกว่า "เขามอบให้คุณ"

ด้วยเสียงที่ต่ำผิดปกติของเขา

หัวใจของฉันไม่สามารถควบคุมได้มันสั่นหลังจากได้ยินคำพูดเหล่านั้น

ฉันไม่สามารถบรรยายความรู้สึกได้...มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้จากการพบกันครั้งแรกของเรา จากการเผชิญหน้าในวัยรุ่นของเรา จากการรอคอยอันยาวนานของฉันเก้าปี มันเหมือนกับว่าในที่สุดเขาก็ตอบสนองความรู้สึกของฉัน

แม้ว่าจะไม่ใช่ความรัก แต่ฉันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีใจที่ได้ยินคำพูดเหล่านั้น

[ฉันจะไม่ชอบคุณอีกต่อไป…]

นั่นคือข้อความที่ฉันส่งไปเมื่อสองวันก่อน แต่ดูเหมือนว่ามันจะไร้ผล

‘ใจของฉันบอกฉันว่า

ว่าฉันชอบเขาจริงๆ