บทที่ 63

ในที่สุดก็เป็นคำตอบสำหรับการรอคอยความรักอันยาวนานของฉัน

หัวใจของฉันสับสนอย่างมากในที่สุดเขาก็ช่วยให้หลุดพ้นกับสิ่งที่ฉันต้องการ แต่ฉันไม่กล้าที่จะเก็บความรู้สึกที่ฉันสงสัยและได้รู้มันในวันนี้อีกต่อไป

ใช่ ฉันกล้าพอที่จะทำเช่นนั้น!

ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันในขณะนี้มีดวงตาที่ชัดเจนที่สามารถมองผ่านฉันและอ่านใจของฉันได้อย่างง่ายดาย เขารู้มาตลอดว่าฉันชอบเขามาตลอด

ในความทรงจำที่ลึกที่สุดของฉัน ฉันจะไม่มีวันลืมคำพูดของเขา “ทำไมคุณต้องตามผมด้วย?”

“เพราะ...ฉันมีความรู้สึกต่อคุณ”

เป็นเพียงเพราะฉันชอบเขา

เขายืนอยู่ตรงหน้าฉันแล้วถามฉันว่า "คุณเต็มใจที่จะไปเดทกับผมไหม?"

ฉันอยากจะรัก ฉันปรารถนาที่จะอยู่กับเขามาตลอด

ความคิดของฉันไม่เคยสะดุดแม้แต่ครั้งเดียว ตั้งแต่เก้าปีที่แล้ว

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้มันสายเกินไป

เป้าหมายแรกของฉันในการกลับไปที่เมืองอู๋ไม่ได้ต้องการที่จะอยู่กับเขา แต่เพียงเพื่อตามหาเขา...

ฉันต้องการค้นหาร่างและตัวตนคนที่ฉันคิดว่าฉันรัก

ฉันลดตาลงแล้วถามว่า “คุณชอบฉันไหม?”

เขาคงคิดไม่ถึงว่าคำถามนี้จะออกมาจากฉัน เขาจึงลังเลเล็กน้อยก่อนจะตอบ เขากลับมาสงบสติอารมณ์ได้ไม่นานและพูดอย่างใจเย็นว่า “ใช่ คุณเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ผมชอบ”

เขาสวมชุดการแสดงอย่างเป็นทางการ ซึ่งเป็นชุดสูทสีดำแบบเป็นทางการกับเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เข้ากัน ร่างสูงของเขาให้ความรู้สึกเหมือนผู้กุมอำนาจ

ใช่เลย แลนซ์มีบุคคลิกท่าทางที่มีอำนาจ

แม้ว่าในตอนนั้นฉันไม่ชอบบุคคลิกการมีอำนาจเหนือกว่าของเขา แต่ฉันก็ไม่ได้แสดงความคิดเห็นของฉัน