บทที่ 64

หลังจากนั้น เขาเคยพูดว่าเมื่อก่อนฉันดูน่าสงสาร

ถ้าเขาบอกว่าฉันน่าสงสาร ก็ช่างมันเถอะ

อย่างน้อยมันก็เป็นความรู้สึกบางอย่าง

อย่างไรก็ตาม ฉันไม่สามารถยอมรับความรู้สึกแบบนี้ได้

การเดินของเราเงียบและยาวนาน ในที่สุดฉันก็ไม่จำเป็นต้องตามหลังเขา หรือไล่ตามก้าวเดินของเขา

ฉันเม้มริมฝีปากเล็กน้อย มันยากที่จะพูดแต่ฉันก็พูดต่อไป “เราไม่มีอนาคตร่วมกันเลย”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาก็กำมือแน่นขึ้น เขาหันมามองฉันด้วยสายตาที่ลึกล้ำ จากนั้นเขาก็ใช้มืออีกข้างลูบหัวฉันเบา ๆ และทำให้ฉันมั่นใจ “ฉันเข้าใจความกังวลของคุณ แต่ถ้าคุณเต็มใจที่จะอยู่กับฉัน ฉันจะแก้ปัญหาที่คุณเผชิญ”

ฉันอยากจะลูบฝ่ามือของเขา แต่ฉันขัดขืน

“นี่เป็นปัญหาบางอย่างที่คุณไม่สามารถแก้ไขได้”

“เชื่อฉันเถอะ แคโรไลน์”

เสียงของเขาฟังดูมุ่งมั่น

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเอ่ยชื่อฉัน

“แลนซ์ ฉันไม่มีความรู้สึกกับคุณอีกต่อไป”

ฉันปฏิเสธเขาโดยบอกเขาไปแบบนั้น

ในที่สุดเขาก็ไม่พูดอะไรและนิ่งเงียบ

เขายังคงจับมือฉันขณะที่เขาพูดด้วยเสียงต่ำ“ผมขอโทษจริง ๆ ”

คางของฉันวางพิงไหล่ของเขาเมื่อลอเรนและดิกสันปรากฏตัวในสายตาของฉัน

ผู้ชายคนนั้นจ้องมาที่ฉันด้วยสายตาเย็นชา

ฉันกระพริบตาและถามว่า “ทำไมคุณต้องขอโทษ?”

“ผมดูเหมือนจะสายเกินไปและปล่อยให้คุณเจ็บปวดมาก ในทางกลับกัน ผมจะรอคุณในครั้งนี้ ผมจะรอจนกว่าคุณจะเต็มใจกลับมาหาผม ผมจะรอคุณในที่ที่ผมอยู่ไปตลอดชีวิต”

แลนซ์บอกว่าเขาเต็มใจที่จะรอฉันทั้งชีวิต