บทที่ 65

วันเวลาที่เหลือของฉันมีจำกัดดังนั้นฉันจึงปฏิเสธที่จะมีชีวิตอยู่ในขณะที่จมอยู่กับความแค้น ถ้าเขาไม่ดึงกลอุบายสกปรกของเขาที่มีต่อครอบครัวตระกูลคุกเพื่อกดดันให้ฉันกลับไป โจมตีบริษัทชอว์ ในขณะที่ฉันมีอำนาจควบคุมบริษัท ฉันไม่คิดที่จะกลับมาที่เมืองอู๋ด้วยซ้ำ

มันยุ่งยากและซับซ้อนอยู่แล้วสำหรับฉันที่จะกลับมาทำหน้าที่ ซึ่งเสียเวลาไปเปล่า ๆ เขายังกล้าเรียกร้องให้ฉันกลับมาอยู่กับเขาด้วยซ้ำเพื่อทรมานกัน?!

ดูเหมือนฉันจะเสียสติไปหรือเปล่า?

ฉันรู้สึกตลกกับเรื่องไร้สาระของเขาและฉันก็ตอบประชดประชันว่า “คุณชอบฉันมากสินะ มันรู้สึกไม่เหมือนคุณจริง ๆ คุณทำให้ฉันเข้าใจผิดด้วยการกระทำของคุณเพราะคุณดูเหมือนว่าคุณไม่ลืมฉันเลย!”

การแสดงออกของเขาคลุมเครือ ฉันวางมือบนไหล่ของเขา ตบไหล่เขาและเตือนเขาว่า “คุณบอกว่าคุณรักฉันก่อนที่คุณจะความจำเสื่อม อย่าบอกนะว่าคุณจะลืมอดีตทั้งหมดของเราได้แต่ยังจำได้ว่ารักฉัน? ฮ่าๆ คุณคิดว่าฉันจะเชื่อเรื่องของคุณจริงๆเหรอ?”

ดิกสันโกรธกับคำพูดของฉันแต่เขากลับหัวเราะแทน เขาดึงฉันและกอดฉันไว้ในอ้อมกอดของเขา ฉันถูกบังคับให้เงยหน้าขึ้นมองเขา แต่ฉันก็ไม่ได้กลัว “ฉันพูดถูกไหม?”

ทันใดนั้นดิกสันก็กดริมฝีปากของเขาลงบนฉันอย่างรุนแรง

ฉันเจ็บปวดเมื่อจู่ ๆ เขาก็ปล่อยฉัน ผลักฉันออกไปและฉันก็ล้มลงไปที่พื้น

เมืองอู๋มีอากาศชื้นอยู่เสมอดังนั้นพื้นดินจึงเปียก เมื่อฉันล้มลงฉันรู้สึกได้ถึงความเย็นของพื้น แต่ฉันไม่สามารถลุกขึ้นได้ในทันที

ข้อเท้าของฉันได้รับบาดเจ็บเมื่อฉันล้มลง แต่ฉันปฏิเสธที่จะส่งเสียง ทั้งหมดที่ฉันทำคือนั่งลงบนพื้นและมองไปที่เขาด้วยใบหน้าเยาะเย้ย

ช่างน่าขำที่ความสัมพันธ์ของเรายุ่งเหยิงไม่รู้จบ

เขาต้องตระหนักเช่นเดียวกัน ขณะที่เขาหลับตาลงเพื่อสงบสติอารมณ์ “แคโรไลน์ คุณไม่กลัวเลย ใช่ไหม”

เป็นคนที่ไม่กลัวอะไรในชีวิตไปแล้วได้อย่างไร?

มันเป็นเพียงเพราะหัวใจของฉันแตกสลายไปนานแล้วและแตกเป็นเสี่ยง ๆ

ฉันยังคงเงียบ ดิกสันหันหน้าหนีด้วยความโกรธ แต่เขากลับมานั่งยองๆตรงหน้าฉัน น้ำเสียงของเขาโหดเหี้ยมและร้ายกาจ “คุณสมควรได้รับมัน! ทั้งหมดที่คุณทำคือสร้างปัญหาให้ผม ก่อนอื่นคุณไปที่เมืองถงและจีบผู้ชายอีกคนและในเน็ตก็มีวิดีโอของ

คุณทั้งคู่จูบกัน! ตอนนี้คุณเข้ามายุ่งกับแลนซ์เหมือนละครรัก ผมไม่อยากสนใจคุณและอยากเอาชนะคุณ แต่…”

ดิกสันหยุดกะทันหันและยกฉันขึ้นจากพื้น แววตาของเขาเย็นชา “ผู้หญิงบ้าบิ่น”

ข้อเท้าของฉันเจ็บมากฉันจึงไม่เถียงกลับในขณะที่เขาพาฉันกลับไปที่รถโรลส์รอยซ์ของฉัน