บทที่ 66

“ที่พูดมาทั้งหมดนั่นจริงหรือเปล่า?”

เขาถามในสิ่งที่ฉันไม่เข้าใจอีกครั้ง

แคโรได้แต่งุนงง ก่อนจะถามกลับ “อะไรของคุณ?”

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอีกครั้งราวกับต้องการจะย้ำให้เธอเข้าใจ “เมื่อกี้ ที่คุณบอกแลนซ์ว่าไม่ได้รู้สึกอะไรกับหมอนั่นแล้ว คุณพูดจริงใช่ไหม?”

“ฉันพูดไปแล้ว” แคโรตอบปัด

ในคราแรกฉันคิดว่าเขาจะโมโห แต่ดิกสันกลับเงียบนิ่งไม่โต้ตอบอะไร พลันเอ่ย “ผมแค่หวังว่าคุณจะบอกผม... ผมแค่อยากให้คำพูดพวกนั้นเป็นเรื่องจริง”

ฉันได้แต่เงียบอย่างจับต้นชนปลายไม่ถูก

เราสองคนทะเลาะกันตลอดเวลา แต่ตอนนี้กลับคุยกันได้อย่างราบรื่นเสียนี่ พูดตามความจริง ฉันคิดว่าเขากำลังประนีประนอมความสัมพันธ์ระหว่างเราทั้งคู่ และไม่ทำให้มันแย่ไปกว่านี้

ดิกสันพยายามอ่อนลงให้ฉัน

มือหนาคว้ากุญแจรถไปจากมือเรียว พร้อมเคลื่อนตัวไปยังที่นั่งฝั่งคนขับ “เดี๋ยวผมไปส่งคุณเอง”

แคโรอยากจะปฏิเสธความหวังดีนั้น แต่เธอรู้ดีว่าสภาพในตอนนี้ไม่สามารถขับรถได้ในแน่นอน ดังนั้นจึงทำได้แต่เงียบ และปล่อยให้ร่างสูงทำตามใจอยาก

แทบจะเที่ยงคืนที่เราเดินทางมาถึงคฤหาสน์ตระกูลชอว์ ดิกสันขับรถเข้าไปจอดในโรงรถให้ ก่อนที่เขาจะหันมาเปิดประตูพลางอุ้มเธอออกจากรถ ด้วยท่าเจ้าสาวแสนฮิตโดยปราศจากการขออนุญาต

ให้ตายสิดิกสัน เขาทำให้เธอทำตัวตัวไม่ถูก

และรู้สึกว่าเราควรจะเว้นระยะห่างระหว่างกันจะดีกว่า

ร่างสูงเปิดประตูห้องนอนโดยกดใส่รหัสเดิมที่จำได้ดี เลขหนึ่งสองสองเจ็ดที่ไม่เคยเปลี่ยน ก่อนจะเดินอุ้มร่างบางไปวางลงบนเตียงอย่างนิ่มนวล ฉันลุกขึ้นนั่งก่อนจะเอ่ยบอกเขา “ขอบคุณที่มาส่งฉันถึงบ้าน”

ถึงแม้ว่ามันจะเป็นความผิดของเขาที่ฉันข้อเท้าพลิกแบบนี้ก็เถอะ

บางทีมันก็เป็นแค่การรักษาน้ำใจธรรมดา ๆ ต่อคนเจ็บแบบฉัน

ดิกสันยังคงยืนอยู่ตรงจุดโปรดปรานของฉัน ข้างๆ หน้าต่างบานใหญ่ ดวงตาคู่คมเหม่อมองออกไปยังทิวทัศน์ด้านนอกราวกับไร้สติ พลันเอ่ยถาม “คุณไม่เหงาบ้างเหรอ อยู่คนเดียวในบ้านหลังใหญ่แบบนี้?”

“ไม่หรอก ฉันชินแล้ว”