บทที่ 67

แคโรคิดว่าวันนี้ดิกสันค่อนข้างควบคุมอารมณ์ได้ดี ไม่ว่าเธอจะพูดจาเสียดสีร่างสูงขนาดไหน เขากลับเลือกที่จะอดทนและเปิดใจรับฟัง

อย่างเช่นในตอนที่ฉันพูดจากระแทกแดกดันแบบนี้ แต่ดิกสันเพียงแค่ปล่อยผ่านแล้วถามฉันกลับแทน “คุณอยากให้ผมช่วยติดต่อแพทย์ผู้เชี่ยวชาญที่อยู่ในประเทศเราให้ไหม หรือต่างประเทศดี?”

“...”

ฉันได้เงียบกับสิ่งที่ได้ยิน ร่างสูงตรงหน้าเริ่มเงียบตามเมื่อเห็นว่าฉันนิ่งไม่ตอบอะไร ทั้งยังมีทีท่าไม่ใส่ใจในความหวังดีนั่นอีก

ไม่นานนัก ดิกสันก็เดินออกไป ถ้าหากยังยืนอยู่ตรงนี้อีกทั้ง ๆ ที่เจ้าบ้านไม่ต้อนรับ ก็คงไร้ยางอายเกินไปหน่อย

หญิงสาวรอให้แน่ใจชายหนุ่มออกไปจากบ้านของเธอ ก่อนจะเดินไปยังหน้าต่างบานโปรดบริเวณที่ร่างสูงยืนอยู่เมื่อครู่ พลางมองลงไปยังร่างของเขาที่ยืนอยู่ใต้เสาไฟริมรั้วข้าง ๆ ทางเข้าคฤหาสน์ แสงไฟที่สาดส่องทำให้เงาของคนคนนั้นดูโด่ดเดียวและเศร้าสร้อยกว่าปกติ

ทำไมดิกสันถึงทำให้เธอรู้สึกเศร้าแบบนี้นะ?

ร่างบางก้มหน้าลงพลางขยับตัวเข้าไปใกล้บานหน้าต่างมากขึ้น เพื่อเพ่งมองไปยังชายคนเดิมที่ยังยืนอยู่ข้างล่างนั่น แคโรไม่มั่นใจในความรู้สึกของเธอตอนนี้ ทว่าหากไม่แน่ใจทำไมเธอถึงปฏิเสธแลนซ์ล่ะ?

ความรู้สึกสวยงามที่คอยเฝ้าโหยหาจากแลนซ์นั้นเป็นเรื่องจริงและชัดเจน แต่ท้ายที่สุดเธอกลับปฏิเสธเขาพร้อมอ้างใช้เหตุผลที่แสนจะน่าขันมาจบเรื่องทั้งหมด ถ้าเธอชอบเขาจริง ๆ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเธอคงจะสู้เพื่อความสัมพันธ์ของเรา

แต่ไม่เธอไม่ทำ ก่อนจะใช้เหตุผลนั้นปฏิเสธเขาไป

เมื่อยิ่งย้อนคิดถึง มันก็ยิ่งเจ็บ

ฉันตัดสินใจย่อตัวลงนั่งบนพื้นข้างหน้าต่าง มองดิกสันที่กำลังเอาบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อพลางจุดมันขึ้นสูบ เขาพ่นควันออกมาช้า ๆ ปล่อยให้มันลอยวนไปรอบ ๆ ก่อนจะละเหยจางไปกับอากาศ มือหนาอีกข้างหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาก่อนกดรับสาย

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างหงุดหงิด อย่างกับว่าปรายสายพูดอะไรไม่เข้าหูเขาอย่างงั้น

ไม่นานดิกสันก็วางสายพร้อมขยี้ก้นบุหรี่แบบลวก ๆ ก่อนที่รถคันสวยของเลขาเจ้าตัวจะเคลื่อนเข้ามารอรับกลับ

ทว่าในขณะที่เลขากำลังเปิดประตูเพื่อให้เขาเข้าไป พลันร่างสูงกลับเงยหน้าหันมามองที่ห้องของฉันเสียก่อน

แคโรเลิกลักกลัวดิกสันจะจับได้ว่าเธอแอบมองเขา

แต่แวบเดียวก็นึกขึ้นได้ว่าตกกลางคืนกระจกห้องของเธอกลายเป็นสีดำสนิทจนแทบมองไม่เห็นด้านใน

เมื่อดิกสันจากไปพร้อมรถคันหรู ฉันกลับมานั่งถอนหายใจก่อนหัวเราะขำขันกับตัวในสิ่งที่ทำลงไปเมื่อครู่ นี่ฉันกำลังเบื่อหรือกำลังเครียดกันแน่นะ

ร่างบางลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะตรงเข้าไปยังห้องอาบน้ำ หลังจากอาบน้ำเสร็จฉันก็ต้มน้ำร้อนเพื่อทานยา ทว่าทันทีที่ล้มตัวลงนอน ก็มีเสียงข้อความจากใครบางคนดังขึ้น มันส่งมาจากลอเรน กรีน ฉันถอนหายใจก่อนจะมองที่ข้อความ [พี่แคโรไลน์ พี่ปฏิเสธ พี่ชายทำไมคะ?]

แคโรไม่ได้สนิทกับลอเรนมาก มันไม่จำเป็นที่จะต้องมานั่งอธิบายอะไร