บทที่ 614

ถึงยารานั้นจะยังเด็กอยู่ แต่ฉันก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจที่จะให้ลูก ๆ ทั้งสองเรียกเธอว่าพี่สาว ด้วยเหตุนั้น ฉันจึงเสนอขึ้น “เรียกว่าคุณป้าเป็นยังไง?”

ยาราถามอย่างสงสัย “ถ้างั้นแลนซ์ก็กลายเป็นคุณลุงของพวกเขาน่ะสิ?”

“นี่หมายความว่าฉันกลายเป็นญาติของแลนซ์งั้นเหรอ?” ฉันหัวเราะและเห็นด้วยกับเธอ “ฉันโอเคกับมันนะ บางที พวกเขาอาจเรียกแลนซ์ว่าลุง และเรียกเธอว่าคุณน้าดีไหม?”

ฉันไม่แน่ใจว่าควรแยกความอาวุโสตามอายุของพวกเขาอย่างไรดี

“โอเค เรียกแบบนั้นแหละ แลนซ์กลายเป็นลุง และฉันก็ชอบให้เรียกน้าเหมือนกัน!”

แลนซ์พูดถูก มันไม่มีปัญหาอะไรแม้ฉันจะสนิทกับเขา มันคงไม่ใช่เรื่องใหญ่หากเขายืนกรานจะทำการแสดงเปียโนด้วยบทเพลงนั่น บทเพลงเปียโนนั้นเคยเป็นของเราทั้งคู่ และด้วยอุปนิสัยของยารา เธอคงไม่เข้าใจพวกเราผิด!

ฉันกับแลนซ์ เราทั้งคู่ไม่มีอะไรต้องปิดบัง

“ดีเลย ถ้างั้นก็เอาตามนี้นะ! อีกอย่างตอนที่ฉันประกันตัวเธอออกมา เจ้าหน้าที่ตำรวจบอกว่าเธอขึ้นโรงพักห้ารอบแล้วภายในระยะเวลาสองปี ปกติแล้วเธออยู่ที่ฟินแลนด์ ทำไมเธอถึงลงเอยด้วยการมีปัญหาที่นี่ตลอดเลย?!”

“ทั้งหมดนั่นมันเป็นปัญหาเล็ก ๆ น้อย ๆ” เธอถอนใจ

เธอไม่ต้องการจะบอกฉัน ดังนั้นฉันจึงหยุดถาม

พวกเรามาถึงที่บ้านของฉันตอนเวลาใกล้รุ่งสาง ยาราใช้เวลาทั้งคืนสนุกสนานไปบนฟลอร์เต้นรำ หลังจากนั้นเธอก็จบลงที่สถานีตำรวจแล้วก็โรงพยาบาล เธอในตอนนี้เหนื่อยล้ามาก เธอทิ้งตัวลงบนโซฟาและไม่อยากขยับไปไหน ไม่นานหลังจากนั้นเธอก็ผลอยหลับไป!

ฉันเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า และหยิบผ้าห่มมาห่มให้เธออบอุ่น หลังจากนั้นไม่นาน แลนซ์ก็โทรมาหาฉัน ฉันรับสายเขาขณะที่อยู่ในห้องนอนของตัวเอง

“ยาราหลับไปหรือยัง?” เขาถาม

ฉันสงสัยว่าทำไมแลนซ์ถึงรู้ว่ายาราอยู่ที่บ้านฉัน เขานี่ช่างเป็นชายผู้รอบรู้เสียจริง!

“ใช่ค่ะ เธอเพิ่งหลับไป”

แลนซ์ถามอย่างเป็นห่วง “แล้วแผลของเธอเป็นอย่างไรบ้าง? ซีซี่บอกว่าบาดแผลของยารานั้นค่อนข้างจะสาหัส”

กลับกลายเป็นว่าซีซี่คือคนที่บอกแลนซ์!

“พวกเราไปโรงพยาบาลเพื่อทำแผลให้เธอมาแล้วค่ะ”

“โอเค ขอบคุณที่ดูแลยาราแทนฉันนะ”

ฉันตอบอย่างนุ่มนวล “ไม่ต้องห่วงค่ะ พวกเราเป็นเพื่อนกัน”