บทที่ 615

“แซคคารี่ก็อยู่ที่ฟินแลนด์ ทำไมเธอไม่ตามฉันมาที่ฟินแลนด์ด้วยล่ะ?”

ข้อเสนอของยารานั้นน่าสนใจ ทว่าราฟยังไม่กลับมาเลย

ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังรับข้อเสนอของเธอ

ฉันคิดถึงแซคคารี่ แม้เขาเพิ่งจะจากไปได้เพียงสองวัน

ยารากับฉันไม่ได้พาคนไปด้วยมากนัก มาร์ตี้กับเอสันจะมารับพวกเราตอนที่ไปถึง ดังนั้นพวกเราจึงตัดสินใจบินไปกันแค่สองคน ฉันต้องบอกบอดี้การ์ดของฉันอยู่สักพักก่อนที่ในที่สุดพวกเขาก็ยอมปล่อยเราไป คิดซะว่านั่นเป็นวันหยุดสั้น ๆ ของพวกเขา!

ยารากับฉันจองเที่ยวบินตอนเที่ยง ก่อนที่พวกเราจะขึ้นเครื่อง ยาราก็ส่งข้อความหาแลนซ์

[ยารา: ฉันต้องกลับไปสักพักนะคะ]

ฉันเหล่มองโทรศัพท์ของเธอ ขณะที่เธอกำลังส่งข้อความและถามขึ้น “แค่นั้นเองเหรอ? ธรรมดาแบบนี้เลย?”

เธอมองฉันด้วยสายตาว่างเปล่า “แล้วฉันควรพูดอะไรอีก?”

ฉันหยิบโทรศัพท์มา และช่วยเธอเรียบเรียงข้อความ

[ยารา: ฉันต้องกลับไปทำธุระเรื่องงาน ถ้าถึงแล้ว ฉันจะโทรหา ในตอนนั้นคุณคงจะตื่นพอดี ฝันดีค่ะแลนซ์ ไว้คุยกันพรุ่งนี้นะคะ]

ทันทีที่ยาราเห็นข้อความนั่น เธอรีบเสริม “ฉันไม่เคยเรียกเขาว่าแลนซ์”

ฉันคืนโทรศัพท์ให้ยารา ยาราคิดสักพักก่อนจะแก้แลนซ์เป็นลุงเกร็ก และเธอก็เพิ่ม “ฉันจะคิดถึงคุณ” ไว้ในตอนท้ายของประโยค

เมื่อฉันเห็น ฉันก็แซวเธอ “เธอก็รู้วิธีพูดหวาน ๆ นี่นา”

ยารายิ้ม “อย่างน้อยฉันก็รู้แนวทาง”

หลังจากนั้น ยาราก็วางโทรศัพท์ลง ฉันโอบไหล่ และแนะนำเธอ “ยาราน้อย ผู้หญิงที่มีมารยาสักเล็กน้อย มักจะมีชีวิตที่ดี!”

ฉันมักจะจีบหยอกเย้าเสมอหากฉันอยู่ใกล้ ๆ แซคคารี่ โดยเฉพาะตอนที่ฉันทำความผิดมา

ยาราถอนใจ “ฉันรู้ดี ฉันจะมีสีหน้าที่ต่างออกไปเวลาฉันอยู่กับคืนอื่น ยกเว้นกับแลนซ์ ฉันทำตัวไม่ถูกอยู่เสมอเวลาที่ฉันอยู่ใกล้เขา”