บทที่ 642

ฉันไม่สามารถปฏิเสธดิกสันที่ดูเหมือนลูกหมาน้อยตัวโตนี้ได้ ฉันพูดเกลี้ยกล่อม “ไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ!”

ดิกสันเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำ ในตอนที่เขาออกมา ฉันก็ต้องประหลาดใจ ผู้ช่วยของฉันซื้อชุดไปรเวทมาให้เขา มันเป็นเสื้อสเวตเตอร์สีขาวสไตล์เกาหลี เขาดูหล่อเหลามากขึ้นเมื่อสวมมัน!

ฉันละสายตาออกมาและเอ่ย “ไปกันเถอะ”

ฉันเดินนำทางออกมา โดยมีดิกสันเดินตามมาอย่างใกล้ชิด ในขณะที่ผู้ช่วยของฉันคอยรักษาการณ์อยู่ด้านหลังดิกสัน!

ฝนตกอย่างหนักข้างนอกนั่น ชัคถือร่มให้ดิกสัน ในขณะที่ฉันถือร่มด้วยตัวเอง ในตอนที่ดิกสันพยายามจะถือร่มให้ฉัน ฉันจึงพูดกับเขา

“คุณช่วยทำตัวดี ๆ ได้ไหม?”

ดิกสันทำตัวดี และพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง!

ฉันถือร่มและเดินนำทางมา ในขณะที่ชัคและดิกสันเดินตามมาข้างหลัง ฉันไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเดิน ในตอนที่ผ่านทางเข้าของตัวอาคาร!

ฉันเดินผ่านชายร่างสูง และพยายามเดินไปที่รถของผู้ช่วย จู่ ๆ แซคคารี่ก็หันมาและเรียกชื่อฉันด้วยเสียงทุ้ม “เบล”

เขาได้ความทรงจำกลับมาแล้วเหรอ?!

ฉันเงยหน้ามอง และเห็นความเย็นชาในสายตาเขา

“โจชัวร์บอกให้คุณเรียกฉันแบบนั้นเหรอคะ?”

อยู่ ๆ ฉันก็มีความสุข ในตอนที่ฉันกำลังจะพูดอะไรออกมา ดิกสันก็รีบส่งเสียงอธิบาย “คุณจำคนผิดแล้วครับ เธอคือแคโร”

ดิกสันยืนอยู่หน้าฉัน และแสดงความเป็นเจ้าของออกมา แซคคารี่ขมวดคิ้ว และเอ่ยถาม “คุณคือ?”

“ผมคือ... ดะ ดะ ดิกสัน สามีของแคโร”

เขาลังเลตอนพูดชื่อของตัวเอง มันไม่ใช่ว่าจำได้ แต่เป็นเพราะว่าฉันคอยเรียกเขาว่าดิกสัน