บทที่ 643

เขาตอบอย่างใจเย็น “ฉันไม่รู้”

ฮึ่ม! เขารู้วิธีที่จะวางท่าอย่างสุขุม!

ฝนตกที่อย่างหนัก ดิกสันคอยมองฉันจากในรถอย่างไม่วางตา ในตอนแรกฉันอยากจะเมินแซคคารี่และออกมาในทันที แต่ทว่าเขาพูดขึ้นอย่างเฉยเมย “อย่าให้ฉันต้องขู่เธอนะ”

‘อย่าให้ฉันต้องขู่เธอนะ...’

นั่นก็เป็นการข่มขู่แล้ว!

ฉันชะงัก และเอ่ยถาม “คุณต้องการบ้าอะไรเนี่ย?”

“ฉันบอกเธอแล้ว มาร์ตี้ขอให้ฉันมารับเธอ”

แซคคารี่พูดตามความเป็นจริง ราวกับว่าเขาจะไม่จากไปไหน หากวันนี้เขาทำภารกิจไม่สำเร็จ หรือไม่เขาก็จะไม่ยอมปล่อยฉันไป!

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ฉันได้เห็นอีกด้านที่ชอบกดขี่ของเขา? ราวกับว่าเขามีวิธีการของเขาเอง!

ในวันนั้นฉันเข้าใจดีว่าคงจะแก้ปัญหานี้อย่างสงบสุขไม่ได้ ในส่วนของดิกสัน ฉันโน้มตัวไปหาเขา และพูดอย่างอ่อนโยน “ฉันจะให้ผู้ช่วยของฉันพาคุณไปส่งที่บ้าน โอเคไหม? ไว้ฉันจะไปเล่นกับคุณในอีกสองสามวันนะคะ”

แววตาของดิกสันเต็มไปด้วยความผิดหวัง ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ต้องการทำให้มันกลายเป็นเรื่องที่ยากลำบากสำหรับฉัน เขาตอบตกลง “ก็ได้”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้ช่วยของฉันก็รีบขึ้นรถและพาดิกสันออกไปทันที

หลังจากที่ดิกสันจากไปแล้ว ในที่สุดฉันก็หันกลับมามองแซคคารี่ สายตาของเขาช่างเยือกเย็น ฉันถามอย่างแผ่วเบา “คุณเชื่อฟังที่มาร์ตี้บอกให้มารับฉันด้วยท่าทางที่เย็นชาเช่นนี้เหรอคะ? หรือเป็นเพราะฉันทำให้ใจคุณสั่น?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น แซคคารี่ก็เหลือบมองฉันด้วยแววตาสบประมาท

ฉันถามขึ้นอีกครั้ง “คุณหึงเขาเหรอ?”

ครั้งนี้แซคคารี่หันหลังกลับและเดินขึ้นรถไปในทันที

ฉันที่ยังยืนอยู่ที่เดิมถอนใจออกมา ผู้ช่วยแยร์เดินเข้ามาหาฉัน และพูดขึ้นพร้อมหัวเราะคิกคัก “คุณชอว์ ได้โปรดเลิกแกล้งคุณชิคเถอะครับ ขึ้นรถกันเถอะ”

ฉันยังคงถือร่มเอาไว้และขึ้นไปนั่งบนรถ แซคคารี่ที่นั่งอยู่ข้างฉันเงียบไปตลอดการเดินทาง ฉันรู้สึกว่าร่างกายอ่อนปวกเปียกและไม่สบายตัว ในท้ายที่สุด ฉันหลับตาลงและงีบหลับไป ในตอนที่พวกเราใกล้จะถึง จู่ ๆ แซคคารี่ก็ถามขึ้นมา “เธอติดต่อกับเขามาตลอดเลยเหรอ?”