บทที่ 667

ผู้ช่วยแยร์พูดด้วยท่าทางลึกลับ “ผมก็ไม่ทราบครับ”

เขาเป็นผู้ช่วยของแซคคารี่ และเขากำลังปกปิดสถานที่นั้นไว้เป็นความลับ ถึงแม้ว่าเขาจะรู้ว่าเรากำลังจะไปไหนก็ตาม นั่นยิ่งทำให้ความสงสัยของฉันเพิ่มขึ้นไปอีก!

ฉันอดไม่ได้ที่จะถามเขาต่อ “เรากำลังจะไปไหนกันแน่?”

ผู้ช่วยแยร์พูดพร้อมรอยยิ้ม “คุณชอว์ อย่าใจร้อนไปครับ”

ฉันไม่ได้ใจร้อน ฉันก็แค่อยากรู้

ฉันถามต่อ “เรากำลังจะไปที่ไหน?”

ครั้งนี้ผู้ช่วยแยร์ทำเป็นไม่สนใจและไม่พูดอะไร ฉันขู่เขา “คุณไม่กลัวว่าฉันจะไปฟ้องแซคคารี่เรื่องคุณเหรอ?”

“ผมคงต้องตายเร็ว ๆ นี้แน่ถ้าผมพูดอะไรออกไป นอกจากนั้น คุณชอว์กำลังทำให้ผมตกอยู่ในที่นั่งลำบาก! ผมจะไปกล้าเปิดเผยแผนการเดินทางของคุณชิคได้อย่างไรกันครับ?!”

ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะภักดีขนาดนี้

เมื่อรู้เช่นนั้น ฉันก็เลิกถามข้อมูลจากแยร์ ในตอนที่กำลังจะเดินออกจากบ้าน ฉันก็ได้รับสายจากวอลเลซ เขาถาม “คุณอยู่ที่ไหน?”

ฉันคาดเดาและถามเขากลับ “นายกำลังพาราฟกลับมาเหรอ?”

“ใช่ ราฟอยู่ต่ออีกหลายวันเพราะคุณแม่ชอบเขา แต่ท่านรู้สึกว่าท่านไม่ควรให้เขาอยู่กับท่านเช่นนี้ ดังนั้นท่านเลยขอให้ฉันพาเขากลับมาที่เมืองอู๋ ฉันเพิ่งจะมาถึงเมืองอู๋ เธออยู่ที่ไหน? ฉันอยากจะไปเยี่ยม!”

“ฉันอยู่ที่ไอร์แลนด์ นายพาราฟไปส่งไว้กับพ่อแม่ของฉันก็ได้”

วอลเลซถามด้วยความสงสัย “พ่อแม่ของเธอ?”

“ใช่ พ่อแม่บุญธรรมของฉัน”

รถหรูจอดอยู่ข้างถนนที่ไม่ไกลจากบ้านไม้มากนัก และยังมีรถซีดานอีกหลายสิบคันที่จอดห่างจากรถหรูนั่นไปไม่กี่เมตร

ทั้งหมดนั่นคือบอดี้การ์ดของแซคคารี่

ประตูทั้งหมดของรถหรูถูกเปิดอ้าไว้ ฉันมองไม่เห็นใบหน้าของร่างสูง ฉันเห็นเพียงขาเรียวยาวของเขา!

วอลเลซถามอย่างไม่ค่อยพอใจ “พ่อแม่ของเธอ?”

ฉันถามเขากลับอย่างงุนงง “มีอะไร?”

วอลเลซพูดอย่างโอหัง “คุณแม่เป็นเพียงแม่คนเดียวของเธอ [1]”

ฉันพูดไม่ออก