บทที่ 669

“สิ่งที่เธอฝันตอนกลางคืนมันสัมพันธ์กับสิ่งที่เธอคิดในระหว่างวัน ไว้ไปเยี่ยมท่านที่ฝรั่งเศสในตอนที่มีเวลานะ ฉันได้ยินมาว่าท่านมีเวลาเหลืออีกไม่มากแล้ว”

ฉันตอบ “ค่ะ ไว้ฉันจะไป”

ฉันตัดสินใจว่าจะรีบไปเยี่ยมท่าน

ตอนนี้ก็เป็นเวลากลางคืนแล้ว และท้องฟ้าที่ไอร์แลนด์ก็ปลอดโปร่งเป็นอย่างมาก มีดวงดาวมากมายส่องประกายอยู่บนท้องฟ้า

ฉันเปลี่ยนเรื่อง และถามแซคคารี่ “เราจะได้เห็นแสงเหนือไหมคะ?”

“แน่นอน ถ้าทุกอย่างราบรื่น เราจะได้เห็นแสงเหนือกันคืนนี้”

มีกล้องดูดาวตั้งอยู่หน้ารถตู้ และมีโซฟาตัวยาวสำหรับสองคนตั้งอยู่ข้าง ๆ กล้องดูดาว นอกจากนี้ยังมีผ้าห่มสีขาวที่ดูอบอุ่นวางอยู่บนโซฟา ฉันเดินเข้าไปนั่งบนโซฟา ก่อนจะถาม “ผู้ช่วยแยร์จัดเตรียมทั้งหมดนี่เลยเหรอคะ?”

ผู้ช่วยแยร์ที่ยืนอยู่ด้านหลังแซคคารี่ ตอบพร้อมรอยยิ้ม “ผมกลัวว่าคุณชอว์จะหนาว ผมจึงขอให้ลูกน้องของผมช่วยเตรียมผ้าห่มไว้ให้”

ฉันชมเขา “คุณช่างใส่ใจจังเลยนะคะ”

ฉันถอดรองเท้า และขึ้นไปนั่งบนโซฟา แซคคารี่รับถุงเท้าคู่ใหม่มาจากผู้ช่วยแยร์ และนั่งลงบนโซฟาก่อนจะยกขาฉันขึ้นมา

แซคคารี่สวมถุงเท้าให้ฉัน

จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจ

“เบล ยังหนาวอยู่หรือเปล่า?”

ฉันจะหนาวได้อย่างไร?

เขาไตร่ตรองทุกอย่างมาดีแล้ว

ฉันพูดอย่างซาบซึ้งใจ “ขอบคุณนะคะพี่รอง”

แซคคารี่ยิ้มมุมปาก “ด้วยความยินดี”

ฉันอยากจะต่อบทสนทนา แต่วอลเลซก็โทรมาหา ฉันไม่ได้รับสายเพราะแซคคารี่อยู่ข้าง ๆ และฉันก็ไม่อยากขัดอารมณ์เขา ทว่าวอลเลซก็ไม่ยอมแพ้ และยังโทรมาเรื่อย ๆ!

ฉันลุกขึ้นยืน ใส่รองเท้า และเดินออกไปข้าง ๆ ฉันได้ยินเขาพูดขึ้นด้วยความสุข “ฉันฝากราฟไว้กับผู้ช่วยของเธอแล้วนะ เธอจะกลับมาตอนไหนเหรอ?”

ฉันตอบ “คงอีกสองสามวันแหละ”

“ถ้างั้นฉันจะรอเธออยู่ที่เมืองอู๋นะครับ”

ฉันตอบกลับด้วยคำถาม “นายรอฉันทำไม?”

“ฉันอยากจะเจอเธอก่อนกลับ”

ฉันไม่อยากเจอเขาเลย