บทที่ 729

ฉันส่ายหัว

“ไม่ขนาดนั้นค่ะ พวกเขาก็แค่ทะเลาะกันอยู่บ่อย ๆ! คู่รักคู่ไหนที่ไม่เถียงกันบ้างล่ะคะ? มันเป็นเรื่องธรรมดา คุณแม่ไม่ต้องเป็นกังวลไป” ฉันบอกคุณแม่

ฉันไม่อยากบอกความจริงกับท่าน ฉันกลัวว่าท่านจะเป็นห่วงพวกเขา

“โอเค บ่ายนี้แม่จะพาราฟกับเบลล่าไปฉีดวัคซีน” คุณแม่ฉันบอก

“หนูไปกับแม่ไม่ได้นะคะ” ฉันบอกท่าน “หนูมีธุระหลังจากนี้”

ตระกูลฮูลคงกำลังมองหาตัวการจากอุบัติเหตุของแกสตัน วิกฤตคงกำลังจะมาถึงในไม่ช้านี้!

“ไม่ต้องเป็นห่วง แม่จะไปกับพ่อของลูก!” คุณแม่กล่าวและลูบไหล่ฉัน

ท่านพูดด้วยอารมณ์อ่อนไหว “ที่จริงแล้ว แม่ต้องขอบคุณเราทั้งคู่ พ่อของลูกกับแม่รู้สึกเหงามานานแล้ว เราโชคดีที่มีลูก ๆ และหลาน ๆ อยู่กับเรา”

“แม่พูดเรื่องอะไรกันคะ? แม่มีคุณพ่อ และคุณพ่อก็มีแม่ พ่อกับแม่เหงาได้ยังไงกัน? คุณแม่คะ ตอนที่หนูปกป้องตระกูลชอว์ด้วยตัวคนเดียวนั่นคือความโดดเดี่ยว ต้องขอบคุณที่วันเวลาเหล่านั้นได้ผ่านไปแล้ว ในตอนนี้หนูไม่เพียงมีแค่พ่อกับแม่ แต่หนูยังมีลูก ๆ อีกสองคน และหนูก็มีคนที่สำคัญที่สุดกับหนูอยู่เคียงข้าง” ฉันกล่าว

“ลูกรักแซคคารี่มากเลยสินะ” คุณแม่พูด

ใช่แล้ว ฉันรักแซคคารี่มาก เขาเป็นชายที่ดีที่ฉันได้เจอหลังจากอุปสรรคเหล่านั้น

“แม่ขอให้ลูก ๆใช้ชีวิตอย่างมีความสุขด้วยกันตลอดไปนะ!”

“แน่นอนค่ะ หนูกลับไปที่สำนักงานก่อนนะคะ”

หลังจากที่ฉันออกมาจากคฤหาสน์ชอว์ ฉันก็โทรหายารา เธอบอกฉันว่าไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ จากตระกูลฮูลเลย มันดูเหมือนมีคนอื่นกำลังพยายามระงับการระเบิดของปัญหานี้อยู่

คนแรกที่เข้ามาในหัวฉันคือแซคคารี่

ฉันส่งข้อความหามาร์ตี้ และถามเขาเรื่องนี้

[แคโรไลน์: แซคคารี่กำลังกดดันตระกูลฮูลอยู่หรือเปล่า?]

[มาร์ตี้: จะเป็นใครไปได้ล่ะ? จะมีใครอีกที่คอยแก้ปัญหาให้เธอ?]

[แคโรไลน์: อดีตนายท่านฮูลปล่อยฉันไปง่ายดายแบบนั้นเลยเหรอ?]

มาร์ตี้ตอบฉันอย่างดูแคลน

[มาร์ตี้: คนสุดท้ายที่เขากล้าต่อกรด้วยก็คือแซคคารี่ แซคคารี่ให้ความเคารพเขา ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าทำลายภาพลักษณ์นั้นต่อหน้าแซคคารี่ ปกติแล้วเขาจะเห็นดีเห็นงามกับอะไรก็ตามที่แซคคารี่กล่าว เขาจะทำให้เห็นว่าเขาเป็นคนมีความอดทน และมีความเข้าใจ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมแซคคารี่ถึงเคารพเขา เพราะเขาไม่เคยทำให้แซคคารี่ผิดหวังมาก่อน ก็เหมือนกับเหตุการณ์นี้ แม้ภายนอกเขาจะบ่น และพูดถึงเธออยู่ในตอนนี้ เขาบอกว่าเขาเข้าใจความรู้สึกของเธอ เขาบอกให้แซคคารี่ควบคุมเธอให้มากกว่านี้ เพื่อเธอจะได้ไม่ต้องช่วยคนนอกทำอะไรไร้สาระแบบนี้อีก]

อดีตนายท่านฮูลบอกว่าดิกสันเป็นคนนอก!

เดี๋ยวก่อนนะ มาร์ตี้บอกว่า ‘ตอนนี้’

แซคคารี่บอกว่าเขามีเวลาไม่มากนัก มันกลับกลายเป็นว่าเขาไปพบกับอดีตนายท่านฮูล!

ทั้ง ๆ ที่เขาไม่เคยบอกอะไรกับฉันเลย!

แซคคารี่เป็นคนที่รอบคอบอยู่เสมอ เขาช่วยฉันไว้มากมายแต่ไม่เคยอยากได้หน้าเลย

ฉันที่รู้สึกซาบซึ้งใจ จึงไม่ได้ตอบอะไรมาร์ตี้กลับไป ไม่นานหลังจากนั้น โจชัวร์ก็ส่งข้อความมาหาฉัน

[โจชัวร์: ฉันหาวิธีติดต่อท๊องก์ไม่เจอ]

[แคโรไลน์: งั้นก็ไม่เป็นไรค่ะ]

[โจชัวร์: เขาดูเป็นชายที่ลึกลับ]

โจชัวร์ดูเหมือนเขากำลังท้อแท้

ดูเหมือนท๊องก์จะหยุดอัพเดตโปรไฟล์สาธารณะของเขา เขาดูเป็นคนขี้เกียจ บุคลิกของเขาช่างดูไร้กังวล

[แคโรไลน์: ไม่ต้องกังวลไป ฉันไม่ได้สนใจอะไรขนาดนั้นค่ะ]

[โจชัวร์: ฉันก็แค่ผิดหวัง]

โจชัวร์รู้สึกผิดหวังเพียงเพราะเรื่องนั้น

ฉันเข้าระบบบัญชีผู้ใช้ออนไลน์ของฉัน และค้นหาโปรไฟล์ของท่านเคนเนดี้ เขายังคงอัพเดตโปรไฟล์ของเขาด้วยวิดีโอสั้น ๆ เกี่ยวกับฉันและแซคคารี่ ไม่เพียงแค่นั้น ไอเดียของเขาส่วนใหญ่ก็มาจากท๊องก์

จิ๊ ๆ เขาช่างมีการกระทำที่น่าไม่อายเสียจริง

ฉันออกมาจากแอปพลิเคชั่นนั้น และส่งข้อความหายารา

[แคโรไลน์: บ่ายนี้เธอว่างหรือเปล่า? ถ้าเธอว่าง ไปโรงพยาบาลเพื่อฉีดวัคซีนให้เด็ก ๆ ทั้งสองเป็นเพื่อนฉันที]

ยาราตอบข้อความฉันด้วยอารมณ์เศร้าโศก

[ยารา: ฉันกำลังกลับไปเมืองถง]

ฉันสงสัย

[แคโรไลน์: เธอกลับไปเมืองถงทำไมกัน?]