บทที่ 730

พวกเราเปิดหน้าต่างรถเพื่อเพลิดเพลินกับสายลมเอื่อย ๆ

ฉันรู้สึกได้ถึงความรู้สึกด้อยค่าในตัวเองของซัมเมอร์ มันแสดงให้เห็นอยู่ทั่วใบหน้าของเธอ ในตอนนั้น เธอคงว้าวุ่นใจ โดยเฉพาะเมื่อเธอต้องเผชิญกับเหตุการณ์เมื่อคืนนี้

เธอคงต้องอารมณ์เสีย โดยเฉพาะเมื่อเธอพูดคำพวกนั้นออกมาให้ฉันฟัง!

ฉันกุมมือเธอไว้แน่นและปลอบโยนเธอ “อืม ฉันจะไปเป็นเพื่อนเธอนะ”

ซัมเมอร์ถอนใจออกมา “เมื่อคืนนี้มันควรจะเป็นวันที่สงบสุขอีกวันกับเขา ฉันโทษตัวเองที่ฉันล้มลงบนตัวเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ ปกติแล้ว เราจูบกัน... บลูสันไม่ได้เกลียดมันเลยแม้แต่น้อย เมื่อคืนนี้ฉันคิดว่าฉันจะปล่อยให้มันเป็นไป แต่ฉันเห็นความเย็นชาในดวงตาเขา ฉันตีความจากสายตาที่เย็นชาของเขาว่าเขาคงจะไม่ชอบ แคโร เขาเป็นสุภาพบุรุษที่ทรงเสน่ห์ ถึงแม้สายตาของเขาจะอ่อนโยนและสงบ แต่เขาก็เป็นคนเย็นชา ฉันเดาความคิดเขาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย แต่ฉันก็รู้สึกสงบเมื่ออยู่เคียงข้างเขา ความน้อยเนื้อต่ำใจของฉัน ทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันอาจเสียเขาไปได้ทุกเวลา”

ซัมเมอร์บอกว่าเธอรู้สึกเหมือนเธอจะเสียเขาไป...

ดูเหมือนเธอเริ่มจะแคร์บลูสัน บางทีมันอาจไม่ได้เป็นเพราะความรัก แต่เธอก็ยังคงใส่ใจเขา ทีละเล็กละน้อย เธอแคร์การมีอยู่ของเขา

ฉันไม่รู้ว่าจะปลอบซัมเมอร์อย่างไรดี ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังคงบอกเธอถึงความคิดอันชาญฉลาดของฉัน

“ชายอย่างบลูสันตั้งใจให้เธอมาเป็นคุณนายไอของเขา บางทีเขาคงไม่สนใจอดีต หรือสถานะของเธอหรอก”

แม้ฉันจะพูดเช่นนั้น แต่ฉันเชื่อว่าทุกคนมีมาตราฐานของตัวเองเมื่อมองหาคู่ชีวิต แม้ว่าเขาจะใส่ใจเรื่องนั้น แต่เขาก็ยอมประนีประนอมกับคนพิเศษ

‘ฉันจะไปชอบผู้หญิงที่ผ่านการหย่าร้างมาได้อย่างไรกัน?’

นั่นเป็นสิ่งที่แซคคารี่พูดในตอนที่เขาความจำเสื่อมชั่วคราว

โจชัวร์ได้เตือนฉันแล้วว่าแซคคารี่เป็นโรคกลัวเชื้อโรค เขาไม่ชอบผู้หญิงที่เคยหย่าร้างมาก่อน แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่น คนที่เขาต้องการคือผู้หญิงที่ผ่านการหย่าร้างมา ฉันเอง!

เช่นเดียวกับบลูสันเมื่อเขาได้พบกับซัมเมอร์อีกครั้ง

พวกเราไม่ใช่มนุษย์ที่สมบูรณ์แบบ เพราะความไม่สมบูรณ์แบบเหล่านั้น มันจึงมีสิ่งที่ควบคุมไม่ได้อยู่มากมายบนโลกใบนี้

ซัมเมอร์กับฉันไม่เคยต้องการจบลงด้วยสภาพเช่นนี้เลย แม้ว่าเราจะรู้สึกเสียใจ และเสียดายแทนพวกเขา แต่เราก็ไม่เคยเสียดายที่ได้รักพวกเขา