บทที่ 753

เขาเอื้อมมือมาหาฉัน ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วยื่นมือไป เขาคว้ามันไว้แน่นแล้วยิ้ม “แคโร นี่มันนานมากเลย ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องเสียใจอีกครั้ง!”

ฉันเช็ดน้ำตา “ไม่เป็นไรค่ะ ตราบใดที่คุณยังสบายดี!”

ดิกสันถูกพาไปที่ห้องพัก ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ ในขณะที่ความกลัวยังคงหลงเหลืออยู่ คุณแม่เดินมานั่งลงข้าง ๆ และพูดขึ้น “เบลล่าเกือบเข้าไปอยู่ท่ามกลางการต่อสู้ ถ้าไม่ใช่เพราะเขา... เด็กน้อยอย่างเธอคงไม่มีชีวิตรอด! แคโร เขาทำดีที่สุดแล้วจริง ๆ น่าเสียดายที่ครอบครัวเรามีแคโรเพียงแค่คนเดียว! แม่เข้าใจดีว่ามันยากสำหรับลูก พวกเรานั้นซาบซึ้งใจ แต่ลูกจะต้องขีดเส้นให้มันชัดเจนกับเขา แม่ทำแบบนี้ก็เพื่อลูกกับแซคคารี่ สุดท้ายแล้วยังไงแซคคารี่ก็เป็นชายคนหนึ่ง ไม่ว่าเขาจะปฏิบัติต่อลูกดีแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถอดทนกับเรื่องนี้ได้!”

คุณแม่ฉันหมายถึงดิกสัน!

ฉันตอบ “หนูเข้าใจดีค่ะ”

ฉันคอยระวังแง่มุมนี้อยู่เสมอ!

ฉันกระพริบตา และถาม “เด็ก ๆ อยู่ไหนเหรอคะ?”

“อยู่ที่คฤหาสน์ชอว์ พ่อของลูกกำลังดูแลพวกเขาอยู่”

“คุณแม่ หนูจะตามพวกเขาไปฟินแลนด์ในวันพรุ่งนี้”

ฟินแลนด์นั้นเป็นอาณาเขตของแซคคารี่ มันคงปลอดภัยกว่าหากพาเด็ก ๆ ไปที่นั่น ทว่าคนที่กระทำการต่อเหล่าเด็ก ๆ ก็คือ...

ไม่ว่าฉันจะคิดมากแค่ไหน มันก็เป็นชาร์ลสเพียงคนเดียวเท่านั้น

วอลเลซคงจะคิดถึงซัมเมอร์ เช่นเดียวกันกับที่ชาร์ลสจะนึกถึงเด็ก ๆ ทั้งสอง พวกเขานั้นโหดเหี้ยม และพยายามจะจับจุดอ่อนของกันและกัน!

คุณแม่ฉันเห็นด้วย “เอาตามที่ลูกตัดสินใจเลย!”

เมื่อเห็นว่าดิกสันปลอดภัยดี คุณแม่ฉันจึงกลับบ้านไปดูแลเด็ก ๆ ฉันรีบโทรหาทัคเกอร์

“ส่งคนทั้งหมดไปสนับสนุนแซคคารี่กับสตีเฟน อนุญาตให้พวกเขาเข้าถึงช่องทางของเราโดยไม่มีเงื่อนไขใด ๆ ในขณะเดียวกัน ช่วยฉันจับตาดูตระกูลฮูลไว้”

“ได้ครับนายท่าน ผมจะติดต่อพวกเขาไปเดี๋ยวนี้” เขาตอบ

เมื่อจัดการเสร็จ ฉันก็นึกถึงซัมเมอร์ เธอคงไม่ปลอดภัยหากอยู่ในเมืองอู๋ ดังนั้นฉันถึงถามเธอหากเธอต้องการมาฟินแลนด์กับฉัน แต่ว่าเธอก็ไม่ได้ตอบข้อความฉัน ไม่กี่นาทีต่อมา ลีโอก็เข้ามารายงานข่าวข้าง ๆ ฉัน “คุณจาคอปส์หายตัวไปครับ!”

หายตัวไป...

อยู่ ๆ ซัมเมอร์หายไปตัวได้อย่างไรกัน?!

วอลเลซทำอะไรอย่างนั้นเหรอ?