บทที่ 754

สภาพจิตใจของดิกสันฟื้นตัวจากความเศร้าแล้ว ฉันนั่งอยู่ตรงทางเดินสักพัก ก่อนจะไปตามหาคุณหมอเพื่อถามเรื่องนี้

หมอบอกว่าเป็นการยากที่จะอธิบาย มันเป็นการฟื้นตัวอย่างกะทันหัน แต่เขาก็ได้แสดงสัญญาณของการฟื้นตัวมาก่อนหน้านี้แล้ว ดังนั้นมันจึงไม่ใช่การฟื้นตัวอย่างฉับพลัน อย่างไรก็ตาม เขาต้องพักฟื้นสักระยะหนึ่ง และควรหลีกเลี่ยงอารมณ์ที่รุนแรงในตอนนี้

พูดตามตรง มันไม่สำคัญเลยว่าเขาจะฟื้นตัวได้อย่างไร ตราบใดที่ดิกสันกลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง ฉันก็รู้สึกดีใจแทนเขาจากเบื้องลึกของหัวใจ

หลังออกมาจากห้องทำงานของคุณหมอ ฉันใช้เวลารวบรวมความกล้าสักพัก ก่อนจะกลับเข้าไปเยี่ยมดิกสันในห้องผู้ป่วย เขากำลังมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาที่สดใส นี่คือชายที่ครั้งหนึ่งฉันเคยผูกพันธ์ และคุ้นเคย ฉันเดินเข้าไปในห้อง และส่งเสียงเรียกเขา

เขาละสายตาและมองตรงมาที่ฉัน ดวงตาเขาช่างดูไร้ชีวิตชีวา

เขาโศกเศร้า นั่นคือสิ่งที่ฉันรู้ดี

“ดิกสัน บาดแผลของคุณต้องใช้เวลาพักฟื้นสักระยะ”

เขาส่งเสียงในลำคอเป็นการตอบรับ ก่อนจะถามฉันด้วยเสียงแผ่วเบา “แคโร ใครเป็นต้นเหตุของรอยแผลเป็นบนใบหน้าผม?”

ฉันบอกความจริง “แกสตัน เขามาจากตระกูลฮูล”

เมื่อได้ยินแบบนั้น เขาพยักหน้า “เข้าใจแล้ว”

ฉันรู้จักดิกสันดี ด้วยอารมณ์และความหยิ่งทะนงของเขา เขาต้องหาวิธีการแก้แค้นอย่างแน่นอน ยังมีปัญหาอีกมากที่รอถาโถมใส่แกสตัน!

ฉันไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อ ถึงอย่างนั้น การที่เห็นร่างกายของดิกสันเต็มไปด้วยรอยแผลมันทำให้หัวใจของฉันรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา

โชคดีที่เขาทำลายความเงียบนั้น และถามขึ้นมา “เด็ก ๆ ปลอดภัยหรือเปล่า?”

“พวกเขาปลอดภัยดีค่ะ ฉันจะพาพวกเขาไปฟินแลนด์กับฉันในวันพรุ่งนี้”

ดิกสันมีท่าทีลังเล “คุณจะไปจากเมืองอู๋เหรอ?”

เขาต้องการจะลุกขึ้น แต่ดูเหมือนว่ามันจะเป็นเรื่องยาก ฉันเข้าไปช่วยพยุงก่อนจะวางหมอนไว้ข้างหลังเขาเพื่อให้เขาได้พิง

หลังจากแน่ใจว่าเขานั่งอยู่ในท่าที่ถูกต้องแล้ว ฉันก็กำลังจะปล่อยมือ แต่จู่ ๆ เขาก็จับมือฉันไว้แน่น โดยใช้นิ้วโป้งล็อกหลังมือของฉัน ฉันตื่นตระหนกและพยายามดึงแขนออก

เขาแข็งแรงเกินคาด จนฉันไม่สามารถดึงแขนออกมาได้ จากนั้นดิกสันก็ดึงฉันเข้าไปในอ้อมแขนของเขา