บทที่ 755

หรือมันจะเป็นเรื่องจริง?

ฉันออกจากโรงพยาบาลมาด้วยความงุนงง และกลับไปที่คฤหาสน์ชอว์ คุณแม่ของฉันได้ทำอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการไว้ให้สำหรับเหล่าเด็ก ๆ

ฉันนั่งลงบนโซฟาด้วยความสับสน คุณแม่เดินเข้ามานั่งลงข้าง ๆ หลังจากที่ท่านทำอาหารเสร็จ และเอ่ยถามฉัน “ดิกสันเป็นอย่างไรบ้าง?”

ฉันสั่นหัวและตอบ “ตอนนี้เขาปลอดภัยดีค่ะ”

คุณแม่ถอนใจอย่างโล่งอก “ดีแล้ว”

หลังส่งเสียงตอบ ทันใดนั้นฉันก็ถามคุณแม่ “แม่คะ ย้อนไปตอนที่หนูป่วยเป็นโรคไตวายตอนอายุสิบสี่ปี นักไตวิทยาพูดว่าอย่างไรบ้างคะ? เขาบอกว่าอาการของหนูจะกำเริบหรือเปล่า?”

คุณแม่ถามด้วยความสงสัย “ทำไมอยู่ ๆ ถึงถามเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ?”

“อ๋อ ไม่มีอะไรค่ะ หนูแค่สงสัย”

คุณแม่ครุ่นคิด และพูดออกมาโดยไม่ปิดบังอะไร

“หมอบอกว่าอาการของลูกนั้นดีมาก หากลูกดูแลสุขภาพร่างกาย กินของที่มีประโยชน์ และนอนหลับให้เพียงพอ ลูกก็จะไม่เป็นอะไร”

คุณแม่นิ่งไปก่อนจะพูดเสริม “ในตอนนั้น การผ่าตัดผ่านไปได้ด้วยดี ทำไมอยู่ ๆ ถึงคิดถึงมันขึ้นมาล่ะ? อย่าเป็นกังวลไปเลย!”

ฉันส่ายหน้า และพูด “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ อยู่ ๆ หนูก็แค่นึกถึงมันขึ้นมา!”

แม้ฉันจะพูดเช่นนั้น คำพูดของคุณหมอก็ยังวนเวียนอยู่ในหัว ฉันคิดว่าฉันควรติดต่อไปหาคุณตาเมื่อมีเวลา

เขาน่าจะรู้อะไร ๆ มากกว่าฉัน!

ฉันพูดคุยกับแม่อีกเล็กน้อย ก่อนจะออกมาจากคฤหาสน์ชอว์และตรงกลับบ้าน ฉันอยู่บ้านคนเดียว มันช่างว่างเปล่าและไม่มีชีวิตชีวา

อยู่ ๆ ฉันก็รู้สึกโดดเดี่ยวขึ้นมา

ในตอนนั้น ฉันนึกถึงเอเลน ฉันสงสัยว่าเธอจะเป็นอย่างไรบ้าง อาการของเธอดีขึ้นบ้างหรือเปล่า?

ฉันโทรหาเธอ ก่อนจะได้ยินเสียงอันเหนื่อยล้าดังมาจากอีกฝากของปลายสาย