บทที่ 759

ชื่อพวกนั้นช่างสิ้นคิดเสียจริง

อย่างไรก็ตาม มันก็คงดีกว่าไม่มีชื่อเลย

“แน่นอน ฟังดูเข้าท่าดีนะ” ฉันกล่าว

เมื่อใกล้ถึงเวลาพลบค่ำ ลีโอที่ยืนรักษาการณ์อยู่ข้างนอกก็แจ้งว่าบลูสันกลับมาที่คฤหาสน์แล้ว ซัมเมอร์รีบออกไปอย่างรวดเร็วโดยทิ้งฉันไว้ข้างหลัง

มิตรภาพของพวกเรานี่มันจริง ๆ เลยนะ...

ฉันถามลีโอ “นายไม่เห็นแซคคารี่บ้างเหรอ?”

“ครับ บลูสันกลับมาคนเดียว”

หลังจากนั้นทั้งวัน ฉันก็เป็นกังวลกับการรอคอย

เมื่อเวลาประมาณสองทุ่ม แซคคารี่ก็ยังไม่กลับบ้าน ซัมเมอร์มาเรียกฉันไปกินมื้อค่ำที่บ้านของเธอ โดยบอกว่าพวกเขาจะมีงานเลี้ยงกัน

ฉันถามเธอโดยไม่รู้ตัว “เธอทำกับข้าวเหรอ?”

“ใช่ อยากลองชิมไหมล่ะ?”

ทักษะการทำอาหารของเธอนั้นแย่มาก อย่างน้อยมันก็ต้องเค็มเกินไป ฉันเคยลองชิมมาก่อนและไม่ต้องการทรมานตัวเองอีก ดังนั้นฉันจึงรีบปฏิเสธเธอ “ฉันไม่หิวน่ะ”

“ตามใจ ถ้างั้นฉันไปกินมื้อค่ำก่อนนะ”

หลังจากซัมเมอร์ออกไป ฉันก็ทำอาหารให้ตัวเองกินมื้อใหญ่ หลังจากนั้นแซคคารี่ที่ยังไม่กลับมาบ้าน ก็ส่งข้อความมาหาฉัน

[แซคคารี่: เบล เธอกับลูก ๆ มาถึงแล้วเหรอ?]

[แคโรไลน์: ถึงบ้านอย่างปลอดภัยแล้วค่ะ และกำลังรอคุณอยู่] ฉันตอบ

[แซคคารี่: โอเค รอฉันก่อนนะ]

ฉันทำอาหารจีน มันเป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มแล้ว เด็ก ๆ ดื่มนมและหลับไปเรียบร้อย

ในตอนที่ฉันกำลังยกอาหารไปบนโต๊ะ ฉันก็ได้ยินเสียงรถดังมาจากข้างนอก ฉันรีบวิ่งไปที่ประตูโดยมีเยอรมันเชพเพิร์ดทั้งสองตัวอยู่ข้าง ๆ ฉันเห็นแซคคารี่กำลังเดินมาจากที่ไกล ๆ ฝีเท้าของเขาช่างมั่นคง และให้ความรู้สึกที่คุ้นเคย...

ความรู้สึกปลอดภัยที่คุ้นเคย