บทที่ 768

ตอนที่ฉันไปถึงโรงพยาบาล ซัมเมอร์ก็ยังคงไม่ได้สติ ในขณะเดียวกันนั้น บลูสันก็กำลังยืนอยู่หน้าห้องผู้ป่วยพร้อมกับตัวที่เปียกโชก มือทั้งสองข้างของเขาเต็มไปด้วยเลือด ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น และอยากจะถามเขาแต่ก็รู้สึกว่ามันเป็นเวลาที่ไม่เหมาะที่จะรบกวนบลูสัน ในตอนท้าย ฉันก็ตัดสินใจที่จะอยู่เคียงข้างซัมเมอร์!

และในนาทีที่ฉันนั่งลง ฉันก็ได้รับข้อความจากชาร์ลส

[ชาร์ลส: แคโรไลน์ มาคุยกันหน่อยสิ]

ชาร์ลสอยากจะคุยเรื่องอะไรกับฉันกันนะ?

นอกเสียจากว่ามันจะเกี่ยวกับซัมเมอร์

ฉันลังเลอยู่สักพัก แต่ก็ตัดสินใจที่ไปพบกับเขา

ชาร์ลสไม่ได้อยู่ที่เดนมาร์ก แต่เขาอยู่ที่เอสโป ฟินแลนด์แทน ตอนที่ฉันเดินทางไปถึงคฤหาสน์ที่เขาพักอยู่ ฉันเห็นเขานั่งอยู่บนโซฟาพร้อมกับบริเวณท้องของเขาที่เต็มไปด้วยเลือด นอกจากเขาก็มีหมอสองคนที่กำลังเย็บแผลให้เขาอยู่ ใบหน้าของเขาขาวซีดและชุ่มไปด้วยเหงื่อ!

ฉันถามเขาอย่างสงสัย “นายไปได้บรับบาดแผลพวกนั้นจากที่ไหน?”

เขาไม่ได้ตอบกลับมา แต่จู่ ๆ ก็พูดขึ้น “แคโรไลน์ ฉันสูญเสียทุกอย่าง ฉันสูญเสียเธอไปแล้วจริง ๆ!”

ฉันถามกลับไปอย่างลังเล “นายทำอะไรกับซัมเมอร์? ทำไมเธอถึงนอนไม่ได้สติอยู่ที่โรงพยาบาล? มือของบลูสัน…”

ฉันหยุดลงแล้วถามกลับไป “แผลพวกนั้นเกิดขึ้นจากบลูสันใช่ไหม?”

บลูสันเป็นผู้ชายที่สงบ และแถบจะไม่แสดงการกระทำที่รุนแรงเลย แต่การที่ชาร์ลสไปกระตุ้นให้เขาแทงตัวเองได้ นั่นต้องหมายความว่าชาร์ลสได้ไปทำอะไรที่ร้ายแรงมาก และมันต้องเกี่ยวข้องกับซัมเมอร์แน่นอน!

ฉันถามด้วยความกลัว “นายทำอะไรซัมเมอร์?”

“ฉันรังแกเธอ”

นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้ซัมเมอร์กระโดดลงไปในแม่น้ำหรือเปล่านะ?!

ใบหน้าของฉันซีดเผือด ฉันนึกถึงเรื่องเมื่อคืนระหว่างซัมเมอร์กับบลูสันที่ได้มีประสบการณ์แรกด้วยกัน พวกเขาเพิ่งจะเริ่มต้นวันวานที่แสนหวานได้เอง!