บทที่ 769

ชาร์ลสคิดได้แล้วหรือเปล่านะ?!

ฉันส่งเอกสารไปให้ลีโอที่ยืนอยู่ข้างฉัน “เก็บมันไว้”

ตอนที่ฉันกลับไปถึงโรงพยาบาล ซัมเมอร์ก็ได้สติกลับมาแล้ว แต่บลูสันไม่ได้อยู่ที่นั่น สายตาของซัมเมอร์นั้นดูไร้ชีวิตชีวา และฉันก็ไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ ฉันเห็นใจกับความเศร้าของเธอ ฉันเลยพูดปลอบเธอในขณะที่กุมมือเธอไปด้วย “ฉันเพิ่งจะไปเจอชาร์ลสมา เขาบอกว่าเขาจะไม่ตามเธออีกต่อไปแล้วนะ! ที่รัก ในที่สุดเธอก็หมดปัญหาสักที”

และในตอนที่ฉันพูดถึงชาร์ลส ร่างกายของซัมเมอร์ก็สั่นเทาขึ้นอีกครั้ง เธอรีบกอดฉันเอาไว้แน่น “ไม่แล้ว ฉันจะไม่พูดถึงเขาอีกต่อไปนะ!”

ซัมเมอร์เงียบต่อไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลนองหน้า

ฉันสงสัยว่าบลูสันไปไหน

ทำไมเขาถึงไม่อยู่ที่นี่ล่ะ?!

ฉันอยากจะถามซัมเมอร์ แต่ก็กลัวว่ามันจะไปกระตุ้นบาดแผลในจิตใจของเธอ หลังจากที่พักอยู่ที่โรงพยาบาลอีกสองชั่วโมง พวกเราก็เดินทางกลับคฤหาสน์

ซัมเมอร์สนอนหลับที่ห้องนอนของเธอ หลังจากที่เธอกลับมาถึงบ้าน ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากจะคุยเกี่ยวกับเรื่องทุกอย่างในตอนนั้น ฉันเลยปล่อยให้เธอพักผ่อน

ฉันกลับไปที่คฤหาสน์ของฉัน และเห็นว่าแซคคารี่กำลังนั่งอยู่ที่โซฟา เขากำลังอ่านหนังสือ ในขณะที่ลูกทั้งสองคนกำลังเล่นตัวต่ออยู่ข้างข้างเขาอย่างเชื่อฟัง มันดูเหมือนเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขาที่จะดูแลเด็ก ๆ

ฉันนั่งลงข้างเขาแล้วถาม “บลูสันอยู่ที่ไหนเหรอคะ?”

แซคคารี่วางหนังสือลงแล้วดึงฉันเข้าไปในอ้อมกอด “เขายังคงอยู่ในเมือง เลขาแยร์บอกว่าเขากำลังเมาหนัก ฉันสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา!”

“วันนี้ชาร์ลสรังแกซัมเมอร์ค่ะ” ฉันพูด

แซคคารี่พูดไม่ออก

สีหน้าของเขามืดมนลงทันที

ฉันถามเขา “บลูสันจะรังเกียจซัมเมอร์ไหมคะ?”