บทที่ 776

แซคคารี่ไม่เคยบอกฉันว่าเขาตกหลุมรักฉัน แต่เขาดึงฉันเข้าไปในอ้อมกอดแล้วพูดเรื่องของลูก ๆ แทน “รานีน้อยไม่ฉลาดเท่าราฟ ราฟสามารถเรียนรู้เรื่องต่าง ๆ ได้อย่างรวดเร็ว ไม่สงสัยเลยว่าทำไมเขาถึงไม่ค่อยพูด!”

ฉันถามเขากลับไปอย่างสงสัย “ความฉลาดมันเกี่ยวข้องกับความเงียบเหรอคะ?”

“เด็กที่ฉลาดมักจะชอบอยู่กับความเงียบน่ะ”

“งั้นเบลล่าก็เป็นเด็กโง่เหรอคะ?”

“...”

แซคคารี่พาฉันลงไปข้างล่าง เด็ก ๆ ทั้งสองกำลังเล่นกันอยู่บนพื้น ซึ่งมีเลี้ยงและลีโออยู่ข้าง ๆ พวกเขา รวมถึงสุนัขเยอรมันเชพเพิร์ดสองตัวด้วย แซคคารี่เดินไปอุ้มเบลล่าขึ้นมา เขายิ้มแล้วพูดว่า “พวกเขายังอายุไม่ถึงหนึ่งขวบเลย มันไม่สำคัญหรอกว่าพวกเขาจะฉลาดหรือไม่ฉลาด ก็แค่ราฟดูมีความสามารถมากเกินไป เขามีศักยภาพน่ะ”

แซคคารี่ไม่ค่อยจะเอ่ยปากชมราฟ

“เขาฉลาดเท่าคุณตอนเด็ก ๆ หรือเปล่าคะ?”

แซคคารี่ตอบ “ใช่แล้วล่ะ ลูกไม้ย่อมหล่นไม่ไกลต้นหรอก”

แซคคารี่คาดหวังให้ราฟเป็นคนที่พิเศษ

จู่ ๆ ฉันก็นึกขึ้นมาได้…

ราฟจะต้องมีอนาคตที่ลำบาก!

ฉันรู้สึกสงสารราฟ แต่แซคคารี่ก็ได้เตรียมเส้นทางไว้ให้เข้าแล้ว เขาจะส่งราฟไปที่อื่นตอนที่เขาอายุถึง

ฉันหยิกแก้มเขาเบา ๆ และเขาก็เรียกฉันว่า ‘หม่าม้า’ ฉันอยากจูบปากเขา แต่จู่ ๆ แซคคารี่ก็เขยิบตัวออกไป ฉันนึกว่ามันเป็นเรื่องที่บังเอิญพอดี

แซคคารี่พูดขึ้น “พาเด็ก ๆ ไปเข้านอนกันเถอะ”

ฉันอุ้มเบลล่าขึ้นมาจากพื้นแล้วตามแซคคารี่ขึ้นไปข้างบน เด็กทั้งสองนั้นหลับยาก แต่แซคคารี่ก็พูดอย่างใจเย็น “รานีน้อย เป็นเด็กดีหน่อยนะ หลับกับพี่ของลูก โอเคนะ?”

เบลล่าคอยกอดราฟไม่ปล่อย และไม่ยอมหลับ ฉันยืนอยู่ข้างแซคคารี่แล้วมองไปที่มุมอันหล่อเหลาของเขา จู่ ๆ ฉันก็นึกถึงสิ่งที่แม่ฉันบอกกับฉันขึ้นมาได้!

เธออยากให้ฉันทำให้แน่ใจว่าแซคคารี่มีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นกับเด็ก ๆ

ตอนนี้พวกเขาสนิทกันแล้วใช่ไหมนะ?

แซคคารี่ไม่ค่อยแสดงความรักให้กับพวกเขาเท่าไหร่ แต่ลึก ๆ แล้ว เขาใส่ใจลูกทั้งสองคนมาก ยิ่งกับเบลล่า เขาจะคอยอุ้มเธอในขณะที่สอนประโยคต่าง ๆ ให้กับเธอไปด้วย