บทที่ 797

ในข้อความที่ฉันส่งไปให้แอนดรู เนื้อหาของมันเป็นความจริงทั้งหมด

แอนดรูไม่ได้ตอบข้อความของฉันกลับมาทันที แต่เขาโทรมาในภายหลังตอนที่ฉันกำลังมุ่งหน้าไปที่บ้านพักริมทะเล

“เธออยู่ที่ไหน?” แอนดรูถาม

ฉันยืนท่ามกลายสายลมยามค่ำคืนแล้วถามเขา “มีอะไรเหรอ?”

ฉันรู้ว่าเขาโทรมาหาฉันเรื่องเอเลน เพราะว่าในข้อความที่ฉันส่งให้เขา ฉันเขียนทุกอย่างได้ชัดเจน

‘เอเลนมีเวลาเหลือไม่มากแล้วนะ’

“ฉันเพิ่งมาถึงเมืองอู๋” แอนดรูชะงักแล้วถามอย่างหมดหนทาง “แคโร ฉันควรทำอย่างไรดี?”

ถึงแม้เขาไม่ได้ถามคำถามนั้นกับฉัน ฉันก็ช่วยเขาไม่ได้เหมือนกัน!

“แอนดรู นายควรจะอยู่กับเธอ และทำเป็นไม่รู้เรื่องสุขภาพของเธอนะ ไม่อย่างนั้น ฉันว่าเธอน่าจะหลบหน้านายแน่” ฉันแนะนำเขา

‘แคโรไลน์ ฉันกำลังจะตาย’

ฉันขับรถไปถึงบ้านพักริมทะเล แล้วรอแอนดรูวางสายก่อนจะเดินลงจากรถ ตอนที่ฉันก้าวขาออกจากรถ ฉันก็เห็นคฤหาสน์หรูตั้งอยู่บนหน้าผาจากไกล ๆ

แซคคารี่พูดถึงบ้านพักริมทะเลเมื่อเช้านี้ และสถานที่แรกที่ฉันนึกถึงคือคฤหาสน์ของเขาที่ทะเลในเมืองอู๋ ฉันมาที่นี่คนเดียว และมีสายลมที่พัดมาจากทะเลคอยเป็นเพื่อนฉันในขณะที่เดินไปที่คฤหาสน์

ตอนที่ฉันเดินเข้าไปใกล้ที่นั่น ฉันก็เห็นชายสองคนกำลังอยู่ตรงสระว่ายน้ำ ชายคนหนึ่งกำลังนั่งอย่างเศร้าสร้อยในขณะที่ชายอีกคนกำลังยืนอยู่ ชายหนุ่มที่ยืนอยู่นั้นไม่ใช่ใครนอกจากแซคคารี่

ฉันจำรูปร่างของเขาได้ในแว็บเดียว!

ชายคนที่นั่งหันหลังให้ฉันอยู่นั้น… ฉันไม่รู้ว่าเขาคือใครในตอนนั้น

ฉันเดินเข้าไปใกล้พวกเขาเรื่อย ๆ และได้ยินเสียงที่คุ้นเคยพูดขึ้นว่า “ถึงจุดนี้ ฉันก็ไม่สามารถรักษาอะไรไว้ได้อีกแล้ว ฉันวางแผนจะทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง รวมถึงที่นี่ด้วย”