บทที่ 811

ชายที่เรียกตัวเองว่าคนที่เดินผ่านมานั่งอยู่ที่โต๊ะด้านหลังซึ่งอยู่ในมุมเงียบสงบ ซึ่งมันไม่เป็นที่สนใจของผู้คนเลยแม้แต่น้อย

ฉันคิดว่าเขาคือลูกค้าธรรมดาทั่วไป ดังนั้นฉันจึงไม่ได้ให้ความสนใจกับเขาอีก ครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น แซคคารี่ก็กลับมารับฉัน ฉันบอกลาซัมเมอร์และออกมาจากร้านน้ำชา ในขณะที่ฉันเดินเข้าไปใกล้รถ ผู้ช่วยแยร์ก็ลงมาจากรถก่อนจะเปิดประตูให้ฉัน

เขาทักทายฉันด้วยความนอบน้อม “เชิญครับคุณนายชิค”

ฉันยิ้ม “ไม่ต้องเป็นทางการขนาดนี้ก็ได้ค่ะ”

“ต้องสิครับ” เขาตอบ

เมื่อเข้ามานั่งในรถ ฉันก็พบเข้ากับท่าทีอันเย็นชาของแซคคารี่

ฉันกอดแขนเขาและถาม “คุณไปพบเพื่อนเก่าคนไหนมาเหรอคะ? ซัมเมอร์บอกฉันว่าสตีเฟนก็ไปพบเพื่อนเก่าเหมือนกัน เป็นคนเดียวกันหรือเปล่า?”

แซคคารี่เปลี่ยนเรื่องก่อนจะตอบฉัน “เพื่อนเก่าที่ฉันไม่ได้เจอมานานแล้ว ฉันคิดว่าชีวิตนี้จะไม่ได้เจอเขาอีก...”

คนที่แซคคารี่เรียกว่าเพื่อนคงไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปเป็นแน่

ฉันกอดแขนเขาแน่นขึ้น “กลับบ้านกันเถอะค่ะ”

ท่าทางแซคคารี่ไม่ได้ผ่อนคลายลงเลยแม้เราจะมาถึงบ้านแล้ว ในตอนที่พวกเรากำลังจะเข้านอน อยู่ ๆ เขาก็พูดขึ้นมา “ชาร์ลสเกษียณแล้ว”

“คุณหมายความอย่างไรคะที่บอกว่าเกษียณ?”

“เขาถูกชิงอำนาจไป” เสียงทุ้มกล่าว

ชาร์ลสถูกคนอื่นชิงอำนาจไปอย่างง่ายดายเช่นนี้ได้อย่างไรกัน? ดูเหมือนแซคคารี่จะรับรู้ได้ถึงความสับสนของฉัน ดังนั้นเขาจึงอธิบาย “พูดให้ถูกคือเขาเต็มใจมอบมันให้คนอื่น”

ชาร์ลสยอมสละอำนาจด้วยความเต็มใจ และเลือกที่จะเกษียณตัวเองออกมา ฉันก็ไม่แน่ใจว่าทำไมแซคคารี่ถึงบอกเรื่องนี้กับฉัน ความวิตกกังวลเริ่มก่อตัวขึ้นภายในใจ!

เสียงใสเอ่ยถาม “คน ๆ นั้นเป็นศัตรูหรือเปล่าคะ?”

“คน ๆ นั้นมีลักษณะนิสัยที่เป็นอันตราย”

วอลเลซโทรมาหาฉันตอนเวลาใกล้เที่ยงคืน ฉันรับสายเขาด้วยความมึนงง เขาพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “ผมมีเรื่องด่วนและต้องรีบไปที่เยอรมัน ไว้ผมจะไปเยี่ยมพี่เมื่อรืนนี้นะครับ”

มันคงจะดีกว่าถ้าเขาไม่มาเยี่ยมฉัน

ฉันตอบ “ได้สิ ดูแลตัวเองนะ”