บทที่ 837

แซคคารี่บอกความตั้งใจของเขาอย่างชัดเจน พยาบาลสาวรู้สึกกลัวขึ้นมาอย่างสุดขีดจนใบหน้าของเธอไร้สี เธอพยายามพูดขอร้องแล้วคุกเข่าลงกับพื้นกับน้ำตาที่เต็มใบหน้า เธอดูน่าสงสารมาก ผู้ชายธรรมดาคงจะเห็นใจเธอไปแล้ว แต่แซคคารี่ต้องพบเจอกับเหตุการ์ณนองเลือดมาเยอะ เขาเลยไม่รู้สึกใจอ่อนกับสิ่งที่เห็นอย่างง่ายดาย

ไม่เพียงเท่านั้น แซคคารี่ยังเป็นคนที่พูดจริงทำจริงมาตลอด ตราบใดที่เขาเป็นคนพูดมันแล้ว เขาก็จะไม่กลับคำพูด

พยาบาลสาวกลับไปที่ห้องพักของเธอ แถมยังพยายามอ่อยคนของฉัน ฉันเลยไม่รู้สึกสงสารเธอหรือช่วยขอร้องแซคคารี่ให้

บอดี้การ์ดของฉันลากพยาบาลคนนั้นออกไป ฉันเดินเข้าไปหาแซคคารี่แล้วดึงผ้าห่มขว้างลงกับพื้น หลังจากนั้นก็เดินไปหยิบชุดในตู้มาใหม่

“ผ้าปูมีแต่กลิ่นน้ำหอมของเธอเลย” ฉันบ่น

ตอนที่แซคคารี่เห็นว่าฉันขยะแขยงแค่ไหน เขาก็ตบตรงที่นั่งใกล้ ๆ เขา ฉันรีบถอดรองเท้าส้นสูงออกแล้วขึ้นไปนั่งลงข้างเขา

“เธอเรียกฉันว่าสามี” เขายกยิ้ม

ฉันพูดอย่างเปิดเผย “คุณคือสามีของฉันไงคะ”

แซคคารี่หัวเราะ “เธอแทบจะไม่เรียกฉันแบบนั้นนะ”

ตอนที่เขาพูดแบบนั้น ฉันก็แย้งเขาทันที “อย่างน้อยฉันก็พูดมาก่อนนะคะ แต่ใครบางคนยังไม่เคยเรียกฉันว่าภรรยาเลย”

แซคคารี่ยิ้มแล้วถาม “เธออยากได้ยินฉันพูดคำนั้นเหรอ?”

ฉันอยากได้ยิน แต่เขาไม่เคยเรียกฉันว่าภรรยาของเขามาก่อนเลย

แซคคารี่เปลี่ยนเรื่องแล้วพูดกลับมา “ฉันไม่เคยสนใจเรื่องที่ผู้หญิงคนนั้นพูดก่อนหน้านี้ แต่ฉันไม่อยากให้คุณนายชิคของฉันเข้าใจผิด”

ฉันพูดอย่างเชื่อมั่น “ฉันจะไม่เข้าใจผิดหรอกค่ะ”

แซคคารี่เลิกคิ้วขึ้น “ทำไมล่ะ?”

“เพราะว่าฉันรู้จักสามีของฉันดีที่สุดไงคะ”

หูของแซคคารี่แดงขึ้นมาเป็นสีกุหลาบ เขาพูด “น้อย ๆ หน่อยนะ”

“ฮ่า ๆ” ฉันหัวเราะ “พี่รอง ทำไมคุณต้องอายด้วยล่ะคะ?”

เขาไล่ฉันออกจากห้องพักเพราะว่าฉันพูดแบบนั้นกับเขา และขอให้ฉันกลับบ้านไปทำซุปให้เขา

ฉันรีบกลับบ้านไปทำซุป หลังจากนั้นฉันก็กลับมาที่โรงพยาบาลอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ตอนที่ฉันไปถึงห้องพักของเขา วอลเลซนั้นก็อยู่ในห้องและกำลังง่วนอยู่กับการคุย

ส่วนมากเป็นวอลเลซที่พูดกับตัวเอง เขาพึมพำเรื่องมากมาย แซคคารี่ไม่ได้ตอบอะไรเขากลับไปเลย เขาก็แค่หลับตาลงแล้วนอนพัก แต่วอลเลซก็ไม่ได้ใส่ใจเขา และพูดต่อไป

เขาก็แค่พูดบ่นตอนที่เขาเห็นฉัน