บทที่ 842

เขาไม่ได้แสดงท่าทีลังเลเลยในขณะที่เขาลูบหลังฉันอย่างอ่อนโยน และถามขึ้นมา “คุณผู้หญิง คุณเมารถเหรอครับ?”

“ค่ะ ทางมันขรุขระไปหน่อย” ฉันกล่าว

เขามองเวลา “นี่ก็ดึกแล้ว พวกเราจะพักผ่อนกันที่นี่ และเดินทางต่อวันพรุ่งนี้ คุณอาจจะต้องทรมานกับวันพรุ่งนี้อีกวันนะ”

ลูคัสหยิบเสื้อผ้าที่เขาพกมาด้วยในตอนเช้าออกมา สไตล์วัฒนธรรมท้องถิ่นนั้นมีผลอย่างมากต่อการออกแบบเสื้อผ้า ฉันคิดสักพักและพูดออกมา “ฉันไม่อยากใส่ชุดนี้ค่ะ”

เขาพึมพำ “คุณเริ่มตัวเหม็นแล้ว”

ฉันพูดไม่ออก

ฉันรับชุดสีแดงมา และเข้าไปเปลี่ยนในรถ ฉันอยู่ในรถเป็นเวลานานก่อนจะออกมา ในตอนนั้นลูคัสก็ได้ก่อกองไฟแล้ว

ฉันเดินเข้าไปนั่งข้างเขา

“สวยมาก” เขาพูดขึ้น ในขณะที่แสงไฟส่องสว่างไปยังไปหน้าทรงสเน่ห์ของเขา

ชุดเดรสสีแดงที่ฉันใส่นั้นเป็นเดรสตัวยาวและรัดช่วงเอว พร้อมด้วยเกล็ดสีทองเงาบนเดรส มันช่างงดงามเมื่อฉันได้สวมใส่

สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือใบหน้าที่สวยงามของฉัน

ฉันเคยชินกับคำชมมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ดังนั้นฉันจึงไม่คิดโอ้อวดอะไรและตัดสินใจที่จะเงียบ

“คุณผู้หญิง ผมคุณยาวมากเลยนะ” เขาสังเกตเห็น

ผมของฉันยาว ยาวมาก ๆ ฉันคิดที่จะตัดผม แต่ก็ชั่งใจอยู่บ่อยครั้ง ฉันจึงยังไม่ได้ตัดผมสักที

ฉันพยักหน้าตอบรับ “ไว้ฉันจะตัดเมื่อกลับไปจีนค่ะ”

“คุณผู้หญิง ผมตัดผมให้คุณได้นะครับ”

เขารู้ชื่อฉันแต่ยังคงเรียกฉันว่าคุณผู้หญิง เห็นได้ชัดว่าเขาสุภาพและปฏิบัติต่อฉันด้วยความเคารพ

ฉันมองเขา “คุณรู้วิธีเหรอคะ?”

เขายิ้มและตอบรับด้วยความสุข “ครับ”

ฉันคิดสักพักก่อนถามเขา “คุณมีกรรไกรหรือเปล่า?”