บทที่ 841

ผู้ช่วยแยร์เอื้อมมือเพื่อจะเปิดประตูทันที แต่ทันใดนั้นชายที่อยู่ข้างหน้าก็หันหลังมา และทุบเขาให้หมดสติไป และลากผู้ช่วยแยร์ออกมาจากรถ

เมื่อฉันได้เห็นใบหน้าเขาชัด ๆ มันคือใบหน้าอันหล่อเหลาที่คุ้นเคย ลูคัส มอร์

ฉันถามด้วยความตกตะลึง “ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?”

ในระหว่างมื้อค่ำ ผู้ช่วยแยร์บอกฉันว่าเขาเพิ่งจะมาถึงซีเรีย ไม่เพียงเท่านั้น เขายังใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงและมาหาพวกเรา เขากระทั่งปลอมตัวเป็นคนขับรถของฉัน และทุบผู้ช่วยแยร์จนสลบไป

ลูคัสยิ้ม “ไม่เจอกันนานเลยนะครับคุณผู้หญิง”

เขาล็อคประตูรถหลังจากนั้น และฉันก็ไม่สามารถเปิดประตูได้

มันเป็นรถกันกระสุน และมีเพียงคนขับเท่านั้นที่สามารถควบคุมการล็อกได้ ฉันถามเขาด้วยความดุเดือด “ลูคัส คุณพยายามจะทำอะไร?”

“คุณผู้หญิง คุณเข้ามาตามหาใครบางคนในอาณาเขตของผม มันเป็นไปไม่ได้หรอกที่คุณจะไม่ต้องจ่ายค่าผ่านทาง อย่างไรก็ตาม ไม่ต้องเป็นกังวลไปนะครับ ผมจะไม่ทำอะไรคุณ หรือทำให้คุณตกอยู่ในอันตราย ผมแค่อยากพาคุณไปที่ ๆ หนึ่ง สถานที่ที่คุณอยากไป ก็เท่านั้น”

ฉันงุนงงกับคำพูดของลูคัส

ฉันพยายามใจเย็น และถามเขา “คุณจะพาฉันไปไหน?”

“สถานที่ที่ชาร์ลสถูกจองจำ”

นั่นคือจุดหมายของเรา สิ่งเดียวที่ต่างออกไปคือลูคัสจะเป็นคนพาฉันไปที่นั่น หากเขาพาฉันไปที่นั่น มันก็คงเป็นการเดินทางที่ปลอดภัย

ทว่า...

ฉันถามเขา “ทำไมฉันต้องเชื่อคุณด้วย?”

เขาตอบกลับด้วยเสียงอันอ่อนโยน “คุณปฏิเสธผมได้ด้วยเหรอ?”

เขายิ้มอย่างอ่อนโยน “ผมไม่ทำร้ายคุณหรอก จริง ๆ นะครับ”

ลูคัสพาฉันขับรถออกมาจากขบวนคุ้มกัน ด้านหลังเรามีเสียงยิงปืนไล่ตามมา รถสองสามคันไล่ตามมาทัน แต่ลูคัสก็หลบหลีกพวกเขาออกมาได้อย่างง่ายดาย ลูคัสเตือนขึ้นด้วยน้ำเสียงเฉยเมย “คุณผู้หญิง ถ้าคุณไม่อยากเจ็บตัว สั่งให้พวกเขาหยุดซะ คนที่เสียเปรียบอยู่ตอนนี้นั้นไม่ใช่ผม”

ก่อนหน้านี้ลูคัสบอกกับฉัน ‘ผมจะไม่ทำร้ายคุณ จริง ๆ นะครับ’