บทที่ 844

”แคโร ฉันเป็นคนเด็ดขาดที่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร แล้วฉันก็ไม่ได้เป็นคนไร้เหตุผลอย่างที่พวกเขาคิด มันเป็นเพราะแค่ฉันชอบทำอะไรตามอำเภอใจ และมีอำนาจมากเกินไปถึงขนาดที่พวกเขาไม่ยอมให้ฉันถอนตัว พวกเขาร่วมมือกันฉีกฉันเป็นชิ้น ๆ”

“แคโร ในอดีตพวกเขาพรากโอกาสที่ฉันจะได้เติบโตไปพร้อมกับเธอที่เมืองอู๋ และในตอนนี้เธอก็กลายเป็นภรรยาของคนอื่นไปแล้ว”

“แคโร ไม่ต้องห่วงไปนะ”

แล้วฉันต้องหมดห่วงเรื่องอะไรกันล่ะ?!

ฉันได้ยินคำพูดเหล่านั้นอย่างชัดเจน ทว่าฉันก็ลืมมันไปหมดสิ้น เมื่อฉันตื่นขึ้นในวันถัดมา ไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความรู้สึกคลุมเครือว่าฉันฝันไปเมื่อคืนนี้ แต่จำความฝันไม่ได้

ฉันนวดขมับ ก่อนจะลุกขึ้นมาเปิดประตูรถ และเห็นว่าลูคัสยังคงนั่งอยู่ที่หน้ากองไฟ ดูเหมือนกองไฟนั่นจะไม่มอดลงง่าย ๆ

ฉันเดินเข้าไปถามเขา “เราจะออกเดินทางกันตอนไหนคะ?”

“อืม ตอนนี้แหละ”

ลูคัสลุกขึ้น ก่อนจะเดินผ่านฉันไปนั่งที่เบาะคนขับ ฉันตัดสินใจย้ายจากเบาะหลังมานั่งที่เบาะข้างคนขับแทน

ในตำแหน่งนั้น อาการเมารถของฉันน่าจะทุเลาลง และหวังว่าร่างกายของฉันจะสามารถอดทนไปได้ทั้งวัน

ฉันขึ้นไปนั่งบนรถ ลดกระจกลงและเอาหัวพิงกระจกโดยมีหมอนใบเล็ก ๆ อยู่ระหว่างหัวฉันกับกระจกรถ มันช่างผ่อนคลายเมื่อได้สัมผัสกับสายลมเช่นนั้น

การเดินทางนั้นช่างเงียบงัน เมื่อเราขับผ่านตัวเมือง ลูคัสก็พาฉันไปซื้ออาหารมาตุนไว้อีกครั้ง

เมื่อกลับขึ้นมาบนรถ ฉันที่รู้สึกเบื่อจึงถามเขาขึ้นมา “ในอดีต คุณเอาชีวิตรอดมาได้ยังไงเหรอคะ?”

“ผมได้รับการช่วยเหลือจากชาวอังกฤษคนหนึ่ง ซึ่งออกมาพักผ่อนบนเรือส่วนตัว ในขณะที่ผมหลบหนีจากการถูกลอบสังหาร ตอนนั้นผมความจำเสื่อมชั่วขณะและลืมทุกอย่างไป เขาเห็นใจผม และรับผมเข้าไป เมื่อเห็นว่าผมยังเด็ก เขาจึงส่งผมไปเรียนวิชาจิตวิทยาที่โรงเรียน เก้าปีที่ผ่านมา ผมจึงได้เรียนและทำการสอนอยู่ที่อังกฤษ”

“คุณเพิ่งได้ความทรงจำกลับมาเหรอคะ?”

เขาตอบอย่างไม่ลังเล “ครับ นี่ก็เป็นเดือนที่สามแล้ว”

ฉันถามด้วยความสงสัย “ในตอนนั้นคุณอายุเท่าไหร่เหรอคะ?”

“ยี่สิบสามครับ แก่กว่าสามีของคุณสามปี”

ในตอนนี้ลูคัสอายุ 32 ปี

ฉันตอบรับ และเอ่ยขึ้น “นั่นยังเด็กอยู่เลยนะคะ”