บทที่ 845

เมื่อลูคัสได้ยินคำถามของฉัน เขาก็เงียบไป ฉันรู้สึกว่าได้ถามคำถามที่ไม่เหมาะสมออกไป จึงรีบเสริม “ฉันแค่ถามเฉย ๆ คุณไม่ต้องบอกฉันก็ได้ค่ะ อีกนานไหมคะกว่าเราจะถึง?”

เขามองนาฬิกา “อีกประมาณสิบสี่ชั่วโมงครับ พวกเราน่าจะถึงประมาณห้าทุ่มคืนนี้ คุณผู้หญิง คุณคงต้องอดทนอีกสักหน่อยนะครับ”

ฉันไม่ได้ถามอะไรเขาอีก ทว่าจู่ ๆ เขาก็พูดขึ้นมา

“เธอไม่รู้ร่าผมชอบเธอ ผมแอบรักเธอมาตลอด และคิดซะว่ามันเป็นความรักที่ไม่สมหวัง นี่ก็จะเป็นปีที่สิบสี่แล้ว แต่ไม่เป็นไรหรอกครับ ถ้าเธอรู้ เธอคงลำบากใจยิ่งกว่าเดิม”

ลูคัสรักเด็กหญิงคนนั้นมา 14 ปี โดยไม่เคยคิดเปลี่ยนใจ การอุทิศตนของเขาเป็นสิ่งที่ฉันเคารพอย่างสุดซึ้ง

ฉันที่ไม่รู้จะปลอบเขาอย่างไรดีจึงเลือกที่จะเงียบ และเขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก พวกเราจอดรถอีกสองสามแห่ง และเดินทางมาถึงในตอนกลางคืน

มันเป็นเวลาเกือบตี 1 ตอนที่เรามาถึงสถานที่ที่ชาร์ลสถูกคุมขังไว้ ซึ่งช้ากว่าที่คาดการณ์ไว้ถึงสองชั่วโมง

การเดินทางนั้นปลอดภัยดี ลูคัสรักษาคำพูด และพาฉันไปพบชาร์ลส

เขาถูกควบคุมตัวไว้ในโรงพยาบาลร้าง ในขณะนั้นร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผล และอยู่ในสภาพที่น่าสงสาร

แม้เป็นเช่นนั้น ท่าทีของเขากลับดูสงบนิ่ง และดูเหมือนเขาจะไม่ได้ใส่ใจบาดแผลเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงเงยหน้ามองลูคัสและถาม “ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?”

ลูคัสตอบสบาย ๆ “เธอมารับนาย”

ชาร์ลสขมวดคิ้ว “ทำไมถึงเป็นเธอ?”

ฉันไม่เข้าใจว่าชาร์ลสหมายถึงอะไร แต่ลูคัสที่เข้าใจจึงพูดขึ้น “นายควรจะดีใจที่เป็นเธอ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชาร์ลสก็มองอย่างสับสน “คุณนายชิคมีสามารถขนาดนี้เลยเหรอ? ดูเหมือนผมต้องประเมินคุณใหม่ซะแล้ว”

ฉันถามขึ้นด้วยความรำคาญ “คุณจะกลับเมืองอู๋หรือไม่กลับ?”

เขาส่ายหน้า “ผมไม่มีความจำเป็นต้องกลับเมืองอู๋”

บางทีอาจเป็นเพราะฉันเป็นเพื่อนสนิทซัมเมอร์ แต่เขากลับตะคอกขึ้น “ทำไมผมต้องกลับไปด้วย? เพื่อไปดูพวกเขาพลอดรักกันงั้นเหรอ?”

ฉันพูดไม่ออก

ลูคัสกล่าว “ที่นี่ไม่ต้อนรับนาย”

“เนบิวลา การที่ฉันกลับเมืองอู๋มันไม่เป็นผลดีต่อนายหรอกนะ”

ลูคัสตอบเฉยเมย “การที่นายอยู่ที่นี่ก็ไม่มีผลดีเหมือนกัน”

ชาร์ลสเงียบไปครู่หนึ่ง เขาจ้องไปที่เนบิวลาแล้วพูดว่า “ฉันจะไป และจะไม่รบกวนนายอีก”

ชาร์ลสกับลูคัสโกรธเคืองกันราวกับเป็นเพื่อนเก่ากันมาก่อน ถึงอย่างนั้นฉันรู้ดีว่าชาร์ลสก็มีความคิดเหมือนกับแซคคารี่และวอลเลซ พวกเขาไม่ต้องการให้ลูคัสกลับไป

ลูคัสเดินออกจากห้องไปด้วยสีหน้าว่างเปล่า หลังจากเห็นว่าเขาจากไป ในที่สุดชาร์ลสก็ละสายตาออกมาและถาม “คุณรู้จักเขาเหรอ?”