บทที่ 85

"ฉันเพิ่งไปร่วมงานศพ รู้สึกแย่มาก” ฉันพูดกับเฮนรี่ทางโทรศัพท์

ในท้ายที่สุด ฉันตัดสินใจที่จะเก็บความจริงเกี่ยวกับสภาพของฉันไว้เป็นความลับ

คำอธิบายของฉันเพียงพอที่จะระงับความกังวลที่เพิ่มขึ้นในน้ำเสียงของเฮนรี่ “โอ้ อดทนหน่อยนะ"

“ไงพี่ชาย น้องเชอริลเป็นยังไงบ้าง? วันหยุดพักผ่อนของคุณเป็นอย่างไรบ้าง?”

“เธอมีความสุขกับเวลาอยู่กับเพื่อนๆข้างนอก” หลังจากนั้นไม่นาน เฮนรี่ก็พูดว่า “ดิกสันโทรหาผมเมื่อสองวันก่อน เขาส่งทีมวิจัยซึ่งประกอบด้วยผู้เชี่ยวชาญด้านมะเร็งชั้นนำของโลก แคโร คุณต้องดูแลตัวเองดี ๆ นะ”

การกล่าวถึงดิกสันสร้างความประหลาดใจให้กับฉัน

เขาจำอดีตฉันได้ด้วยหรอ?

ฉันสัญญากับเฮนรี่ "ฉันจะดูแลตัวเอง"

“เอาล่ะ ผมต้องวางสายแล้วตอนนี้ ผมมีอะไรบางอย่างต้องทำในไม่ช้านี้"

เฮนรี่วางสาย ฉันนั่งที่ขอบเตียงและนึกถึงคำพูดที่ดิกสันทิ้งไว้ก่อนออกไป ชีวิตเป็นสิ่งที่คาดเดาไม่ได้ จงภูมิใจกับสิ่งที่คุณมี

มีการขัดแย้งอยู่ในอกของฉัน ฉันชอบที่จะทำตามที่เขาบอก

อย่างไรก็ตาม หัวใจของฉันจะไม่อยู่นิ่ง

มันยากเกินไป ทุกครั้งที่ฉันนึกภาพคนที่ฉันตกหลุมรัก หัวใจของฉันก็โหยหาดิกสันโดยสัญชาตญาณ

เพื่อให้สิ่งต่าง ๆ ซับซ้อนยิ่งขึ้น ฉันรู้สึกเสียวแปลบทุกครั้งที่ได้พบกับ แลนซ์ เกร็ก

ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ และละทิ้งรถไฟแห่งความคิดที่ซับซ้อน

ฉันวางโทรศัพท์ทิ้งและพยายามจะหลับแต่ดิกสัน เกร็กกลับเข้ามาครอบงำจิตใจของฉัน

ความเมตตาล่าสุดที่เขาแสดงให้ฉัน เห็นความช่วยเหลือที่เขานำมาให้ฉัน การควบคุมตนเองที่เขาแสดงเมื่อคืนนี้

แล้ว แลนซ์ เกร็ก ล่ะ?

เขาหลงใหลในตัวฉันเมื่อเก้าปีก่อน ไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเรา

คนที่ทำให้ฉันมีในชีวิตตอนนี้คือ ดิกสัน เกร็ก ตัวเป็นๆ