บทที่ 86

ผมรักคุณ เป็นพันเท่า

มันเป็นสิ่งที่หอมหวานที่สุดที่ ดิกสัน เกร็ก เคยพูดกับฉัน

ฉันรู้สึกได้ว่าเขากำลังรอการตอบกลับของฉัน นิ้วของฉันจับรอบโทรศัพท์เนื่องจากคำพูดทำให้ฉันตกหลุมพราง

ดิกสันรออย่างอดทนและความเงียบที่เต็มไปด้วยความว่างเปล่าทำให้ความลังเลของฉันชัดเจนยิ่งขึ้น

ฉันลงเอยด้วยการพูดว่า “คุณตลกดีนะ”

คำพูดนั้นห่างไกลจากสิ่งที่ฉันต้องการแสดงออก มันเป็นคำพูดที่ดี มีช่วงเวลาแห่งความเงียบสงบก่อนที่ดิกสันจะตอบว่า “พักผ่อนก่อนเถอะ แคโร เมื่ออาการของแม่ของผมคงที่แล้ว ผมจะกลับมาที่เมืองอู๋ ราตรีสวัสดิ์นะ"

“คุณป้าเป็นยังไงบ้าง?”

“มะเร็งกระเพาะอาหารระยะเริ่มต้น เธอต้องได้รับการผ่าตัด”

มะเร็งอีกแล้ว

ฉันเอามือจับไว้บริเวณหน้าท้องและพูดเบา ๆ ในโทรศัพท์ว่า “ระยะแรก ๆ ก็ดีแล้ว อย่ากังวลมากเกินไปนะ”

"ใช่ คุณควรดูแลตัวเองเช่นกันนะ” มีการหยุดชั่วคราวก่อนที่เขาจะพูดต่อ “ผู้หญิงที่สำคัญที่สุดสองคนในชีวิตของผมป่วย และผมไม่สามารถอะไรให้ช่วยได้เลย”

ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงดังก้องอยู่ในเสียงของเขา "ทำไมคุณถึงรักฉัน?"

ดิกสันไม่ตอบกลับ

ฉันพูดต่อ “คุณจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเราดังนั้นในทางเทคนิคแล้วเราเพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่วัน…คุณไม่สามารถรักฉันได้หรอก”

หรือเขาโกหกเรื่องความจำเสื่อม?

นั่นไม่น่าเป็นไปได้

ทันใดนั้น ดิกสันก็ถามผ่านโทรศัพท์ว่า “คุณรักผมไหม?”

ในขณะนั้นฉันเลือกการปฏิเสธ “ไม่” “ถามผมอีกครั้งเมื่อคุณรักผม”

ฉันพูดไม่ออก

ดิกสันวางสายโทรศัพท์ ฉันทิ้งตัวลงบนเตียงและจำได้ว่าตัวเองอาเจียนในห้องน้ำ ยารักษามะเร็งของฉันกำลังรอฉันอยู่ในขณะที่ฉันลุกขึ้นรินน้ำให้ตัวเองหนึ่งแก้ว