บทที่ 89

คำสารภาพของดิกสันทำให้หัวใจของฉันเต้นแรงและฉันรู้สึกหน้าแดงขึ้นมา

เสียงแหบพร่าของเขาผ่านโทรศัพท์ "ผมคิดถึงคุณ"

ฉันรีบเปลี่ยนหัวข้อทันที “คุณป้าเป็นยังไงบ้าง? ข่าวบอกว่าวันนี้หิมะตกในหนานจิง”

"ใช่ ที่นี่เป็นน้ำแข็งและหิมะคลุมทั้งหมด”

ฉันกดโทรศัพท์เปิดโหมดลำโพงไว้และวางไว้บนเตียงก่อนจะค้นหาชุดนอน “มันต้องสวยแน่ๆ”

“มันคือ” เขาพูดขึ้นมา

“ดิกสัน เกร็ก” ฉันพูดดังขึ้น

"ว่ายังไง?"

"ฉันก็คิดถึงคุณเช่นกัน"

ความเงียบที่ทอดยาวระหว่างเรา

เขาบอกว่าไม่มีอะไร เสียงสัมผัสใจคงดังขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อมีการคุยกันอยู่ตอนนี้ ในที่สุดฉันก็เป็นคนหนึ่งที่วางสายไป ฉันต้องติดต่อกับแพทย์ของฉันในเมืองอู๋

ฉันอัปเดตเขาเกี่ยวกับอาการของฉัน มีการหยุดชั่วขณะก่อนที่เขาจะตอบว่า “คุณนายเกร็กเมื่อเร็ว ๆ นี้มีบางอย่างเกิดขึ้นหรือไม่?”

เมื่อเราพบกันครั้งแรก ฉันยังคงเป็นภรรยาของ ดิกสัน เกร็ก ดังนั้นชื่อคุณนายเกร็กจึงติดอยู่

ฉันไม่ได้แย้งชื่อที่จะแก้ไขเขาแล้วพูดต่อว่า “แฟนของเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันเพิ่งจากไปและไม่กี่วันที่ผ่านมาก็ ...ยุ่งเหยิง หัวใจของฉันสับสนและวันนี้ฉันได้รับโทรศัพท์ข่มขู่จากคนแปลกหน้า…ฉันคิดว่ามันเป็นการโทรเล่นตลก”

ฉันบอกเขาเกี่ยวกับการโทรเล่นตลกก่อนหน้าวันนี้

เพื่อตอบสนองต่อเรื่องราวของฉันเขาแนะนำว่า “คุณนายเกร็ก คุณเพิ่งเข้ารับการผ่าตัดเมื่อไม่นานมานี้ มีความเป็นไปได้ต่ำที่คุณจะกำเริบในไม่ช้า ผมเชื่อว่าอาจเกิดจากความเครียด ทำไมคุณไม่ตรวจดูว่าคุณใกล้จะมีรอบเดือนหรือไม่? พยายามผ่อนคลายให้ดีที่สุด อย่าปล่อยให้อารมณ์รุนแรงมาบดบังจิตใจของคุณและอย่าลืมทานยาให้ตรงเวลา คุณจะรู้สึกดีขึ้นเมื่อมีความกังวลน้อยลง”

ชะงัก "คุณนายเกร็ก การผ่าตัดเมื่อสองเดือนก่อนประสบความสำเร็จ มันสามารถย้อนกลับมาเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายของคุณได้ แต่ตราบใดที่คุณปฏิบัติตามใบสั่งแพทย์และทานยา คุณก็มีโอกาสรอดชีวิตจากโรคมะเร็งได้สูง”

"ฉันเข้าใจ"

"ดีละ พยายามพักผ่อนให้เยอะ ๆ ก่อน”