บทที่ 90

มีสัญญาณมากมายที่บ่งบอกว่า ดิกสัน เกร็ก ไม่ได้ป่วยเป็นโรคความจำเสื่อมแต่ฉันไม่สามารถพิสูจน์ได้ จนถึงตอนนี้

“คุณแกล้งทำตลอดเวลา! คุณมันไร้ยางอาย!”

ดิกสันมีรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา ท่าทางสบาย ๆ ของเขากระทบความกังวลของฉันราวกับว่าฉันรู้เรื่องความจำเสื่อมปลอมของเขาไม่มีความหมายอะไรเลย

ฉันถูกหลอก

ส่วนหนึ่งของฉันต้องการกีดกันการเข้ามาของเขาและปล่อยให้เขาออกไปตากน้ำค้างทั้งคืน ราวกับรับรู้ถึงความตั้งใจของฉัน ดิกสันเตือนฉันว่า “ฉันบันทึกการโทรที่เรามี หากคุณไม่ปลดล็อกประตู ฉันจะส่งบันทึกไปยังแลนซ์”

ฉันพูดไม่ออก

มันเป็นกลรระเบิดที่ต่ำ

ด้วยความโกรธและละอายใจฉันจึงลงไปชั้นล่างเพื่อเปิดประตู ฉันได้รับการต้อนรับด้วยภาพเฮลิคอปเตอร์บนสนามหญ้าของฉัน

ฉันรู้สึกได้ถึงสายลมของฤดูใบไม้ผลิผ่านชุดนอนบางๆของฉัน “เฮลิคอปเตอร์? จริงๆหรอเนี่ย? นั่นเป็นกลไกสำหรับคนรวย”

ริมฝีปากของดิกสันโค้งเป็นรอยยิ้ม “ผมเป็นคนรวย”

“หน้าด้าน” ฉันจ้องมองเขา

“คุณดูโกรธ” เขากล่าว

เขาก้าวเข้ามาหาฉันและลูบหัวฉัน มือของเขาลูบไล้ไปตามความยาวของผมขณะที่เขาถามว่า “ ผมจะเข้าใกล้คุณได้อย่างไรถ้าผมไม่ได้แกล้งทำเป็นความจำเสื่อม?”

ฉันกัดริมฝีปากของฉัน คำพูดของเขาไม่เข้าท่าสักเท่าไหร่

ดิกสันถอนหายใจ เขาดึงฉันเข้าไปในอ้อมแขนของเขาและพูดอย่างอารมณ์ดีว่า “ผมทำให้คุณเจ็บปวดมากในอดีต ผมจะเข้าใกล้คุณโดยไม่มีข้อแก้ตัวได้อย่างไร? แคโร การป้องกันตัวของคุณไม่สามารถต้านทานได้ หากไม่มีการหลอกลวง ผมก็จะไม่รู้จักตัวตนของคุณเลย”

ซัมเมอร์บอกฉันเกี่ยวกับการไว้ทุกข์ของดิกสันระหว่างงานศพของฉัน การเล่าเรื่องของเธอในตอนนี้ทำให้ฉันเชื่อในความรักของดิกสันที่มีต่อฉัน มันเป็นเรื่องจริงยิ่งกว่าคำสารภาพของเขา

อย่างไรก็ตาม ความคิดที่ว่าเขาแกล้งทำเป็นความจำเสื่อมเพื่อให้ได้มาซึ่งความไว้วางใจของฉันไม่เคยข้ามความคิดของฉันเลย เขาคิดว่าฉันจะลืมทุกอย่างที่เคยทำในอดีตเหรอ?

เขาพูดถูกบางส่วน ฉันไม่มีพลังที่จะเก็บความแค้นเก่าๆอีกต่อไป

บางครั้งก็มีการทุบตีที่หมายถึงหัวใจของฉันไม่ได้ตำหนิเขาอีกต่อไปสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต ดังนั้น ฉันจึงอนุญาตให้การโต้ตอบของเราดำเนินต่อไป

“ทำไมคุณถึงเปิดเผยตัวเองตอนนี้?” ฉันถาม

ฉันยังคงอยู่ในอ้อมกอดของเขา

“เพราะคุณบอกว่าคุณคิดถึงผม”

คำพูดของฉันทำให้เขาเข้มแข็งหรือไม่? เขาเชื่อไหมว่าฉันมีหัวใจที่เปลี่ยนไปแล้ว?

“มันเป็นแค่คำพูดล้อเล่น” ฉันปฏิเสธ

ความกล้าหาญไม่เคยอยู่ข้างฉัน

มันยากที่จะกล้าหาญเมื่อร่างกายของฉันเป็นแบบนี้

ร่างกายที่อ่อนแอนี้อาจพังทลายลงในช่วงเวลาใดก็ได้

แขนแกร่งของดิกสันโอบฉันไว้ใกล้ ๆ เขามีเสียงเป็นนัย ๆ ของความสนุกสนานในน้ำเสียงของเขาเมื่อเขาพูดว่า “ยัยโง่ ผมรู้ว่าคุณเป็นอย่างไร เราแต่งงานกันมาสามปี ผมรู้ว่าคุณไม่เคยพูดในสิ่งที่คุณหมายถึง”