บทที่ 91

ดวงตาคมคู่นั้นเบิกกว้างอย่างตกใจเมื่อฉันพูดถึงเกวน ดิกสันส่ายศรีษะปฏิเสธเร็วควัน “ผมไม่เคยทำอะไรแบบนั้นกับเธอ”

“แม้แต่ตอนที่พวกคุณเดตกันด้วยเหรอ?”

แคโรถามออกไปเพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบ เธอรู้ดีว่าคนเรานั้นต่างมีอดีต และบางครั้งอดีตก็เป็นสิ่งที่เราไม่ควรกลับไปรื้อฟื้นหรือใส่ใจ

คิดไปคิดมาแล้ว ถามแบบนั้นอาจจะเป็นอะไรที่อุกอาจเกินไปหน่อย

ฉันจึงเปลี่ยนใจพูดตัดบทแทน “คิดซะว่าฉันไม่เคยถามคุณแล้วกัน”

แม้ว่าฉันพยายามปัดเรื่องนี้ออกไป แต่เสียงเข้มกลับพูดขึ้นมาราวกับอธิบาย “ผมเจอเกวนครั้งแรกหลังจากจบมหาวิทยาลัยได้ไม่นาน ตอนนั้นเพื่อนในกลุ่มต่างก็พากันมีแฟนกันหมด ผมเลยอยากจะมีบ้าง จะได้ไม่โดนล้อว่าไร้น้ำยาน่ะสิ! แต่ว่า ตลอดเวลาที่เราคบกัน ผมไม่เคยมีอะไรกับเธอเลยนะ และก็ไม่ใช่ว่าผมอดทนทำตัวเป็นผู้ชายที่ดีหรืออะไรแบบนั้น แต่เป็นเพราะผมไม่ได้สนใจเธอต่างหาก ผมไม่อยากให้คุณเข้าใจผิดนะแคโร”

ร่างสูงถอนหายใจพลางเอ่ยต่อ “ผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับเกวนจริง ๆ ผมแค่รับไม่ได้ที่อยู่ ๆ เธอก็โดนไล่ออกแบบนั้น ตอนนั้นผมถึงโทษคุณ และเย็นชาใส่คุณตลอดสามปีที่เราแต่งงานกัน ทว่าความจริงแล้ว คุณไม่รู้หรอกว่าผมรักคุณขนาดไหน”

ฉันเบนสายตากลับไปจ้องหน้าเขา ก่อนถาม “อะไรที่ทำให้คุณรักฉัน?”

“เรื่องนั้นไง”

ฉันได้แต่เงียบอย่างไม่เข้าใจ

มือหนาเอื้อมมาจับที่ข้างแก้มของฉันอย่างแผ่วเบา “เกวนปรากฎตัวขึ้นอีกครั้งหลังจากสามปีนั้น...ผมรู้สึกว่าตัวเองยังติดค้างเธออยู่จึงอยากจัดงานแต่งให้เธอแทนการลบล้างเรื่องทั้งหมด ทว่าตอนนั้นผมกลับตกหลุมรักคุณแล้วแคโร แต่ผมแค่ยังไม่กล้ายอมรับมัน”

ฉันสังเกตว่าช่วงนี้ดิกสันค่อนข้างจะพูดคำว่า “รัก” บ่อยขึ้น

ร่างสูงตรงหน้าเริ่มเปิดเผยความรู้สึกกับเธอมากกว่าเดิม

“ฉันเข้าใจแล้ว” แคโรตอบ

ดิกสันไม่เคยมีอะไรกับเกวนจริง ๆ

แต่คำพูดของผู้ชายใช่ว่าจะเชื่อได้เสมอไป ฉันไม่เคยเชื่อว่าความสัมพันธ์ของเขากับเกวนจะดูปกติธรรมดาอย่างที่เขาพูดออกมา แต่ฉันก็จะไม่เค้นความเรื่องนี้กับเขาอีก

ดิกสันโน้มตัวลงมาพร้อมแนบริมฝีปากลงบนหน้าผากของฉัน

ร่างสูงชะงักก่อนอุ้มร่างของหญิงสาวขึ้นเดินไปยังชั้นสอง

ขายาวก้าวเข้าไปให้ห้องพลางค่อย ๆ วางร่างเล็กลงบนเตียงหนานุ่ม ก่อนจะหายเข้าห้องน้ำไป

พลันร่างสูงกลับพุ่งออกมาหาเธอด้วยความตกใจ “ทำไมมีรอยแดง ๆ ตรงอ่างอาบน้ำ?”

ดิกสันถามอย่างกระอักกระอ่วน

อย่างกลับว่าเขากำลังกลัวอะไรบางอย่าง