บทที่ 4

ร่างกายของเสิ่นชูแข็งทื่อไป มองไปที่เขาด้วยสายตาที่ยากจะเชื่อ “ฉันจงใจขัดขาเธองั้นเหรอ?”

ดังนั้นเขามาหาเธอก็เพื่อเรื่องของเหวินฉู่อย่างนั้นเหรอ?

“เธอเป็นหัวหน้าของคุณ ไม่ว่ายังไง ก็ไม่ควรทำให้เธอลำบากใจต่อหน้าคนอื่นแบบนั้น” ฮั่วจินเฉินปฏิบัติต่อเธอเป็นการเป็นงาน ไม่มีความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาเลยแม้แต่น้อย

เสิ่นชูฝืนกลั้นความเจ็บปวดในใจเอาไว้ ก่อนหัวเราะ “คุณคงไม่ลืมหรอกนะคะ ว่าฉันคือศัลยแพทย์หลัก หรือว่าแม้แต่สิทธิ์แค่นี้ฉันก็ไม่มี?”

“ถ้าอย่างนั้นคุณคงจะไม่ลืมหรอกใช่ไหม” รอยยิ้มของฮั่วจินเฉินแฝงไปด้วยความเยาะหยัน “ผมเองก็มีสิทธิ์เปลี่ยนศัลยแพทย์หลักเหมือนกัน”

หัวใจของเสิ่นชูราวกับถูกของแข็งกระแทกใส่อย่างแรง จนสะท้านไม่หยุด

น่าเสียดาย

เธอได้ยื่นเรื่องขอย้ายแล้ว

เขาจะเปลี่ยนคนหรือไม่ มันก็ไม่เกี่ยวกับเธออีกต่อไปแล้ว

“ต่อไปอย่า…”

“หากท่านประธานฮั่วอยากเปลี่ยน ก็เปลี่ยนเถอะค่ะ”

เธอพูดแทรกขึ้นทันที

รอยยิ้มของฮั่วจินเฉินแข็งค้าง ก่อนจะจะเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นแล้วจ้องไปที่เธอ

เมื่อก่อน เธอจะเรียกเขาว่าท่านประธานฮั่วหรือคุณฮั่วเวลาที่มีคนอื่นอยู่เท่านั้น

แต่ในเวลาอยู่กันสองคน เธอไม่เคยเรียกแบบนี้

ไม่เคยทำตัวห่างเหินกับเขาแบบนี้

“เมื่อกี้เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ?”

“ก็ท่านประธานฮั่วไง” เสิ่นชูพูดแบบเรียบเฉยมาก แล้วย้อนถาม “คุณอยากให้ฉันเรียกแบบนี้ไม่ใช่เหรอคะ?”

คิ้วของเขาขมวดคิ้ว

กำลังจะพูดอะไรต่อ พยาบาลสาวคนหนึ่งกลับวิ่งหน้าตาตื่นมา “คุณหมอเสินคะ! ไม่รู้ว่าญาติคนไข้เป็นมีปัญหาอะไร กำลังทะเลาะกับหัวเหวินใหญ่เลยค่ะ!”

เสิ่นชูยังไม่ทันตั้งสติได้ ชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ ก็ไม่อยู่ต่อเลยแม้แต่น้อย เหลือเพียงเงาให้เธอ

เห็นเขาร้อนรนเพราะเรื่องของเหวินฉู่ เสิ่นชูอดไม่ได้หลุดหัวเราะออกมา…