บทที่ 5

สีหน้าของฮั่วจินเฉินเคร่งขรึมลง กำลังผละออกจากเหวินฉู่ แต่เหวินฉู่กลับคว้ามือเขาเอาไว้ “จินเฉิน ฉันยังรู้สึกไม่สบาย คุณไปที่เอายาเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม?”

เขาขมวดคิ้ว ก่อนจะละสายตากลับมาจากเงาร่างที่เพิ่งจะเลือนหายไป ตอบรับอืมด้วยเสียงเรียบเฉย

ฮั่วจินเฉินจึงไปเอายาที่ห้องยากับเหวินฉู่ เหวินฉู่หันกลับมามองเขา เห็นเขาใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จึงยิ้มแล้วเดินขึ้นหน้า “จินเฉิน ซีซีอยากเข้าโรงเรียนอนุบาลเอกชน แต่เขาไม่มีทะเบียนบ้าน ฉันเลยคิดว่าจะให้ซีซีโอนชื่อมาอยู่ในทะเบียนบ้านคุณชั่วคราวจะได้ไหม...”

กลัวว่าเขาจะปฏิเสธ เหวินฉู่รีบพูดเสริมว่า “คุณวางใจได้ แค่เพียงชั่วคราวเท่านั้น จะไม่มีใครรู้แน่นอน”

ฮั่วจินเฉินจ้องไปที่เธอ

เหวินฉู่ไม่กล้าหลบสายตา ได้แต่กำมือแน่นเงียบๆ “จินเฉิน คุณ...ไม่พอใจเหรอ?”

“โอนมาอยู่ในชื่อฉันไม่เหมาะหรอกนะ” ใบหน้าของฮั่วจินเฉินยังคงเรียบเฉย “แต่ฉันให้แม่ของฉันรับเขาเป็นลูกบุญธรรมได้”

เหวินฉู่ “……”

ลูกบุญธรรมของสกุลฮั่ว…

นั่นก็เท่ากับอยู่ในฐานะเดียวกับเขางั้นเหรอ?!

ลูกชายของเธอจะกลายเป็น “น้องชาย” ในนามของเขา แล้วแม่อย่างเธอจะเป็นอะไรล่ะ?!

เขาจ้องไปที่เธอ แววตาดูลึกซึ้งขึ้นมาก “ไม่ตกลงเหรอ?”

เหวินฉู่ไม่กล้าที่จะเผยความคิดของตัวเองออกมา “ไม่…คุณจัดการตามที่เห็นควรเถอะ”

เขาอืมอย่างเรียบเฉย แล้วไม่พูดอะไรอีก

ปลายนิ้วของเหวินฉู่กำแน่น

เธอไม่ค่อยอยากจะยอมรับสักเท่าไหร่

แต่เมื่อคิดอีกที เรื่องนี้จะใจร้อนไม่ได้

ขอแค่ลูกชายได้เข้าตระกูลฮั่ว แล้วชนะใจผู้ใหญ่ในตระกูล เธอยังจะกลัวว่าพลิกสถานการณ์ไม่ได้อีกเหรอ?

…

ฮั่วจินเฉินไม่ได้กลับมาทั้งคืน

เมื่อก่อนเสิ่นชูมักจะเปิดไฟรอเขา แต่ตอนนี้ ไม่อีกแล้ว

เพราะไม่ว่าเขาจะกลับหรือไม่ ก็ไม่สำคัญอีกต่อไป

เสิ่นชูกำลังจะออกไปโรงพยาบาล บังเอิญเจอเหวินฉู่กับลูกชายที่ชั้นล่างพอดี

เธอตั้งใจจะเดินเลี่ยงไป แต่เหวินฉู่กลับเรียกเธอ “คุณหมอเสิน”

เสิ่นชูหยุดเดิน หันกลับมามองเธอ “มีเรื่องอะไรหรือ?”

“คุณหมอเสิน คุณ...ไม่ชอบฉันเหรอคะ?” เหวินฉู่มองมาที่เธอ

“คุณเหวินคิดมากไปแล้วค่ะ”

ไม่ใช่ว่าไม่ชอบ แต่ไม่มีเหตุผลต้องชอบ