บทที่ 6

“เธอก็เป็นผู้ใหญ่แล้วนะ จะมาคิดเล็กคิดน้อยกับเด็กไปทำไมกัน?”

เสิ่นชูถึงกับอึ้งไป แม้จะรู้อยู่แล้วว่าเขาไม่มีวันเชื่อใจเธอ แต่การลำเอียงเฉันฉันงอย่างเปิดเผยแบบนี้ ก็มันก็ทำให้เธอเจ็บปวดใจอยู่ดี

นัยน์ตาของเธอเอ่อคลอด้วยความขมขื่น พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ “ฉันไม่ได้ผลักเขาเลย!”

ฮั่วจินเฉินหัวเราะแห้ง “เธอหมายความว่าเด็กอายุแค่ไม่กี่ขวบ จะล้มเองแล้วใส่ร้ายเธออย่างนั้นเหรอ?”

หัวใจของเสิ่นชูสั่นสะท้าน

รู้ทั้งรู้ว่าเขาไม่มีวันเชื่อ ทำไมยังต้องอธิบายล่ะ...

เธอก้มตาลง พยายามทำให้ตัวเองนิ่งที่สุด “ฉันโชคร้ายเองที่มาเจอพวกคุณ พอใจแล้วใช่ไหม?”

เธอหันหลังกำลังจะไป

“หยุดนะ”

เสิ่นชูหยุดชะงักไป แต่ก็ไม่ได้หันกลับมา

“ซีซียังเป็นเด็ก เธอจะถือสาอะไรนักหนา” น้ำเสียงของฮั่วจินเฉินอ่อนลงเล็กน้อย “ขอโทษซีซีเถอะ”

“จินเฉิน ช่างเถอะนะ...” เหวินฉู่รีบพูดแทนเธอทันที

สายตาของเขากลับเย็นยะเยือก “ผิดก็คือผิด ควรขอโทษก็ต้องขอโทษ”

เสิ่นชูกำมือแน่นจนเล็บจิกลึกลงในฝ่ามือ แต่เธอกลับลืมความเจ็บปวดไปแล้ว

เธอหันหน้ากลับมา จ้องไปที่ฮั่วจินเฉิน แล้วชี้ไปยังกล้องวงจรปิดใต้เสาไฟที่อยู่ไม่ไกล “คอนโดไท่ผิงมีกล้องวงจรปิดอยู่ทั่ว อยากสวมบทฮีโร่ช่วยสาวงาม ทำไมคุณถึงไม่ไปดูภาพจากกล้องวงจรปิดก่อนล่ะ!”

“หากในกล้องพิสูจน์ว่าฉันผิด ฉันจะขอโทษ แต่ถ้าไม่ใช่ความผิดของฉัน อย่าหวังว่าจะบังคับให้ฉันพูด!”

เสิ่นชูก็ไม่ชายตามองเขาอีก หันหลังแล้วจากไปทันที

หน้าอกของฮั่วจินเฉินบีบรัดแน่นขึ้น สีหน้าเริ่มเคร่งขรึมขึ้น

เหวินฉู่พลันสะดุ้งกับคำว่า “กล้องวงจรปิด” กลัวว่าเขาจะไปตรวจสอบจริง เธอจึงรีบคว้าแขนเขาไว้ “จินเฉิน ช่างเถอะ ซีซีไม่ได้เป็นอะไรมาก อีกอย่างฉันก็เชื่อว่าคุณหมอเสินคงไม่ได้เจตนา”

เธอจะปล่อยให้เขาไปดูหลักฐานไม่ได้ จึงรีบเปลี่ยนเรื่อง “จินเฉิน ซีซีกำลังจะสายแล้ว พวกเราไปกันเถอะ”

ฮั่วจินเฉินดึงแขนกลับมา “ฉันแจ้งผู้อำนวยการโรงเรียนไว้แล้ว เธอพาซีซีไปเถอะ เธอจัดการทุกอย่างไว้แล้ว ฉันยังมีประชุม”

เขากลับไปขึ้นรถไปทันที

เหวินฉู่มองฮั่วจินเฉินที่ขับรถออกไป มือที่กำจนแน่น โดยลืมไปว่ายังจับมือเหวินซีไว้

“แม่ ผมเจ็บ”

เหวินซีร้องโอดโอยเพราะถูกบีบแรงเกินไป

เหวินฉู่เพิ่งรู้สึกตัว นั่งย่อตัวลงประคองบ่าของเขาเอาไว้ แววตาฉายความหม่นลึกปนยินดี “ซีซี หนูทำได้ดีมาก เยี่ยมที่สุด”