บทที่ 7

เสิ่นชูไปที่โรงพยาบาลเพื่อตรวจดูอาการของคนไข้ ญาติของคนไข้เมื่อรู้ว่าเธอเป็นศัลยแพทย์เจ้าของไข้ ถึงกับจะคุกเข่าลงเพื่อแสดงความขอบคุณ

เสิ่นชูกับพยาบาลที่ตามมารีบเข้าไปห้ามปราบ ประคองญาติคนไข้ขึ้นมา “คุณทำอะไรคะ การช่วยชีวิตคนไข้คือหน้าที่ของพวกเราอยู่แล้วนะคะ”

“ถ้าไม่ใช่เพราะคุณหมอ ลูกชายของฉันก็คงไม่รอด พวกคุณมอบความหวังให้เขาได้หายใจต่อไป ฉันขอบคุณพวกคุณจริงๆ” คุณแม่สูงวัยของคนไข้ร้องไห้สะอึกสะอื้น เสียงสะอื้นเต็มไปด้วยทั้งความหวาดกลัวและความดีใจที่ได้ลูกชายกลับมา

ในสายตาของหมอ เห็นความเป็นความตายมานักต่อนัก สามารถช่วยคนไข้กลับมาจากมือมัจจุราชได้ ก็ถือเป็นความโชคดีแล้ว

หลังผ่าตัดตอนนี้คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้ว ไม่มีภาวะแทรกซ้อนใดๆ นับว่าเป็นโชคดีท่ามกลางโชคร้าย

เสิ่นชูประคองหญิงชราขึ้นมา ปลอบใจอยู่พักหนึ่ง ก่อนกำชับรายละเอียดต่างๆ แล้วจึงเดินออกจากห้องคนไข้พร้อมเจ้าหน้าที่

เมื่อกลับถึงห้องทำงาน เธอก็ได้รับโทรศัพท์จากคุณพ่อเสิ่น

ลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงกดรับสาย

“เสี่ยวชูนะเสี่ยวชู เธอพาจินเฉินกลับมาที่บ้านหน่อยได้ไหม?”

เสิ่นชูเหมือนจะเดาอะไรบางอย่างออก สีหน้าไม่สู้ดีนัก “คุณพ่อมีเรื่องอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะค่ะ”

“แกพูดอะไรอย่างนั้น ไม่มีเรื่องก็ชวนพวกเธอกลับบ้านไม่ได้หรือไง? บ่ายนี้ต้องกลับมานะ”

เธอยังไม่ทันปฏิเสธ อีกฝ่ายก็ตัดสายไปแล้ว

…

ขณะเดียวกัน ฮั่วจินเฉินกำลังประชุมอยู่ที่บริษัท ก็ได้รับข้อความจากเหวินฉู่: [จินเฉิน ซีซีเข้าเรียนที่โรงเรียนอนุบาลแล้วนะ ขอบคุณคุณมาก หากไม่มีคุณ ซีซีก็คงเข้าเรียนไม่ได้]

เขาแค่เหลือบอ่าน พิมพ์ตอบสั้นๆ เพียงสามคำ “ไม่เป็นไร”

แต่พอเปิดวีแชท สายตาของเขากลับหยุดลงที่ช่องสนทนาของเสิ่นชู

เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่า ข้อความสุดท้ายที่เธอส่งมาให้ คือวันที่แปดเมื่อเดือนก่อน

เธอถามเขาว่าวันนหยุดสุดสัปดาห์จะกลับมาไหม?

เขาไม่ตอบ

จนถึงตอนนี้ เธอก็ไม่ส่งข้อความมาอีกเลย

เธออดทนได้จริงๆ