บทที่ 19 เลิกรา

เมื่อได้ยินคําพูดเหล่านี้จากซินมั่ว แววตาฟู่ซีเสินที่ลึกล้ำจับจองมองไปที่จ้าวฉี่ฉิง

ที่ผ่านมาจ้าวฉี่ฉิงเป็นคนที่ปฏิบัติหน้าที่ของเธอได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่องและไม่เคยขอให้เขาทำอะไรเพื่อเธอ จนกระทั่งเกิดอุบัติเหตุ

เมื่อเขาทราบว่าอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นนั้นเหตุมาจากจ้าวฉี่ฉิง เขาระบายความโกรธใส่เธออย่างรุนแรง แต่เธอก็ไม่เคยแม้จะตอบโต้หรือโต้แย้งใดๆ

กระทั่งหลังหย่า สิ่งไหนที่ไม่ใช่ของเธอ จ้าวฉี่ฉิงก็ไม่ได้นำมันออกมา

เมื่อเห็นการจ้องมองของฟู่ซีเสิน จ้าวฉี่ฉิงยิ้มอย่างเย็นชา

เห็นได้ชัดว่าตอนที่อานหนิงอาการโคม่าตอนนั้นรอดมาได้เป็นเพราะเธอเป็นคนถ่ายเลือดให้ แต่เธอกลับถูกใส่ร้ายกลายเป็นฆาตกร ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าขัน

ความจริงของอานหนิงถูกเปิดเผย เธอยังคงกำมือฟู่ซีเสินไว้แน่น เธออ้อนวอนอย่างขมขื่น: "อาเสินคุณต้องเชื่อฉัน ฉันไม่ได้โกหกคุณจริงๆ"

เมื่อเห็น อานหนิงพยายามขอร้องอ้อนวอน จ้าวฉี่ฉิงสูดหายใจเข้าอย่างเย็นชา มองไปที่ฟู่ซีเสินและพูดอย่างไร้อารมณ์ “คุณฟู่ฉันหวังว่าคุณจะชอบของขวัญชิ้นนี้ ถือว่ามันเป็นความรักครั้งสุดท้ายหลังจากหย่าร้างของเราที่ให้คุณได้เห็นถึงความจริงคนรอบข้างของคุณ”

หลังพูดเสร็จ จ้าวฉี่ฉิงหันกลับมาอย่างภาคภูมิใจ

ในเวลานี้ คุณนายอานกลับมามีสติอีกครั้ง ปล่อยมือจากสามีของเธอ และเดินไปหาจ้าวฉี่ฉิงอย่างรวดเร็ว พร้อมหาเรื่องกับเธออย่างเต็มที่

เมื่อรับรู้ถึงการเคลื่อนไหวของคุณนายอาน หรงเยี่ยนก็เหยียดแขนเรียวออกและขวางทางคุณนายอานไว้

"จ้าวฉี่ฉิง นังบ้า มาทำลายงานหมั้นของลูกสาวฉันทำไม พ่อแม่เธอไม่เคยสั่งสอนหรือ ว่าอย่าประพฤติตัวแบบนี้"

คุณนายอานเป็นคนเจ้าอารมณ์ เธอกรีดร้องสาปแช่งด่าทอเหมือนดังป้าข้างท้องถนนโดยไม่เหลือความเย็นชาและสง่างามของเธอ

เสียงตะโกนของคุณนายอานทำให้ จ้าวฉี่ฉิงประหลาดใจ เธอสงบสติอารมณ์และหันกลับมาอย่างไม่รีบร้อน “ฉันเคารพคุณในฐานะผู้อาวุโส ดังนั้นฉันจะยังเรียกคุณว่าคุณนายอานอยู่”

หลังจากหยุดชั่วคราว สายตาที่เคร่งขรึมของจ้าวฉี่ฉิงเปลี่ยนการมองไปที่อานหนิง "อย่างน้อยคุณก็ทำให้เราทราบ ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น คุณดูเหมือนกันจริงๆ"

ทุกครั้งที่พูดถึงพ่อแม่ของเธอ จ้าวฉี่ฉิงรู้สึกเจ็บปวดในใจ นั่นคือคนสำคัญที่สุดสำหรับเธอ

“จ้าวฉี่ฉิง เธอมันพูดเกินไป ขณะครอบครัวเธอเองยังคิดว่าเธอเป็นภาระ มีสิทธิ์อะไรมาพูดถึงเรา”

เมื่อได้ยิน จ้าวฉี่ฉิงเยาะเย้ยตัวเองและแม่ของเธอ อานหนิงก็ตอบโต้อย่างขุ่นเคือง

“คุณอานอาจไม่รู้เรื่องครอบครัวของฉันมากนัก ผู้หญิงแบบนั้นไม่คู่ควรที่จะมาเป็นครอบครัวของฉัน”

เมื่อพูดถึงแม่เลี้ยงของเธอ ดวงตาของ จ้าวฉี่ฉิงก็เฉยเมยมากขึ้นไปอีก

แขกทุกคนที่พบเห็นเหตุการณ์ ไม่ว่าจะเป็นช่างเทคนิคที่จ้าวฉี่ฉิงเชิญมา หรือทัศนคติที่มีต่อจ้าวฉี่ฉิงทั้งหมดสามารถแสดงให้เห็นว่าอุบัติเหตุทางรถยนต์ของอานหนิง จ้าวฉี่ฉิงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องด้วย

คุณนายอานที่เป็นเจ้าของงาน เพื่อลูกสาวของเธอ กลับไม่แยกแยะว่าความจริงในเรื่องนี้เป็นอย่างไรก่อน ได้แต่ด่าทอดูหมิ่นผู้บริสุทธิ์

“จ้าวฉี่ฉิง เธอ” อานหนิงเบิกตากว้างและชี้ไปที่จ้าวฉี่ฉิงด้วยนิ้วของเธอ

“หยุด” อานหลินพูดอย่างโกรธจัด

ผู้คนรอบๆ กำลังดูเรื่องตลกขบขันของอานหลิน หากเรื่องกระจายออกไปอาจทำให้ชื่อเสียงเสียหายได้

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของอานหลินดูอ่อนโยนขึ้นมาทันที เขามองไปยังแขกที่อยู่รอบๆ อย่างขอโทษ: “ขอโทษทุกคนมา ณ ที่นี้ ด้วย ตอนนี้ทางบ้านมีเรื่องต้องจัดการ หลังจากจัดการเสร็จทางเราจะเชิญทุกท่านกลับมาอีกครั้ง”

หลังจากเข้าใจคำพูดที่ไล่ทางอ้อมของอานหลิน แขกก็กล่าวคำอำลากัน

จ้าวฉี่ฉิง ไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคุณนายอานอีก และออกจากงานเลี้ยงทันที

ทันใดนั้น ห้องจัดเลี้ยงที่วุ่นวายก็สงบลง

“คุณลุงครับ ผมมีเรื่องต้องทำ งั้นผมไปก่อนนะครับ”

ฟู่ซีเสินรอจนถึงตอนนี้ถึงกลับก็ถือเป็นการให้หน้าอานหลินมากพอแล้ว

อานหลินรู้ดีถึงความซับซ้อนนั้น พูดอย่างเฉยเมย: "ในเมื่อซีเสินเหนื่อยแล้ว ก็กลับไปก่อนเถอะ พวกเราก็กำลังจะกลับไปพักผ่อนเช่นกัน"

ฟู่ซีเสินพยักหน้าและก้าวเดินออกไป

อานหนิงมองดู ฟู่ซีเสินจากไปด้วยน้ำตา

พิธีหมั้นที่เธอคิดไว้ได้หายไปแล้ว

ฟู่ซีเสินเดินออกจากห้องจัดงานเลี้ยง มองเห็นเพียงเงาของรถที่กำลังเคลื่อนที่ห่างออกไปเรื่อยๆ

ผู้ช่วยเว่ยเห็น ฟู่ซีเสินเดินออกไปและรีบกางร่มเดินเข้าไปหาเขา: "คุณชาย ฝนตกหนักมาก"

“เธอเอาร่มมาด้วยหรือเปล่า”

ฟู่ซีเสินถามโดยไม่รู้ตัว

“คุณ...ผู้ชายข้างคุณจ้าวเตรียมร่มให้เธอแล้ว”