บทที่ 20 เจอกันอีกครั้ง

ทั้งสองรู้จักกันมาหลายปี เพิ่มมาเคยได้ยินว่า ซินมั่วมีป้าก็ครั้งนี้

เมื่อรู้สึกถึงการจ้องมองที่แรง ซินมั่วยิ้มและหันมาพูดว่า "เธอเป็นเพื่อนสนิทพ่อฉัน ไม่ใช่ป้าแท้ๆ"

มีความผิดหวังในรอยยิ้มของซินมั่ว เขาเคยบอกจ้าวฉี่ฉิงเรื่องนี้มากกว่าหนึ่งครั้ง เธอมั่วแต่สนใจฟู่ซีเสินและไม่เคยใส่ใจกับมัน

“สวัสดีค่ะป้า ฉันชื่อ จ้าวฉี่ฉิงเพื่อนของ ซินมั่วเรียกฉันว่าฉี่ฉิง ก็ได้ค่ะ”

"จ้า สาวสวย"

หมอมองซินมั่วอย่างมีความหมาย

จ้าวฉี่ฉิงไม่ได้สนใจ การสบตาระหว่างคนทั้งสอง เธอแค่ต้องการตรวจเช็คร่างกายให้มันเสร็จไปเร็วๆจะได้ไปทานข้าว

“รายการตรวจเช็คร่างกายได้รับการจัดเตรียมพร้อมลายเซ็นของฉันแล้ว พวกเขาจะทำการตรวจให้คุณโดยเร็วที่สุด”

"ขอบคุณค่ะป้า"

ซินมั่วนำรายการตรวจเช็คร่างกายออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับว่ามีภัยพิบัติอยู่ข้างหลังเขา

“ซินมั่ว เธอเล่นปิดบังฉันไว้หลายเรื่องเลยนะ ดูซิ ฉันจัดการเธออย่างไร”

จ้าวฉี่ฉิงชี้นิ้วไปที่่หัวของซินมั่วอย่างไม่ไว้หน้า

ก่อนที่ซินมั่วจะทันโต้กลับ หรงเยี่ยนรีบยื่นมือออกมาดึง จ้าวฉี่ฉิงออกจาก ซินมั่วและปกป้องเขาจากด้านหลัง

"การตรวจเช็คแรกอยู่ไหน"

"น่าจะอยู่ข้างหน้า"

ซินมั่วเหยียดนิ้วและชี้ไปข้างหน้า เห็นฟู่ซีเสินที่ดูท่าทางเร่งรีบพอดี

ทั้งสองมองดูปฏิกิริยาของ จ้าวฉี่ฉิงโดยไม่รู้ตัว เพียงพบว่าเธอไม่มีปฏิกิริยาใดๆ และเดินตรงไป โดยไม่มีร่องรอยอาลัยอาวรณ์

ฟู่ซีเสินผงะไปครู่หนึ่งราวกำลังคิดอะไรบางอย่างได้ แล้วรีบจากไปอย่างรวดเร็ว

"เสี่ยวฉิงฉิง เธอเห็นใบหน้าที่แท้จริงของฟู่ซีเสินชัดเจนพอหรือยัง แค่ไม่พบกันสองวันก็ทำเป็นไม่รู้จัดแล้ว"

ฟู่ซีเสินเริ่มถูกซินมั่วด่าว่าและบ่นยาว

“หรงเยี่ยนถ้าคุณเป็นฟู่ซีเสินคุณจะทำแบบนี้ไหม”

"ไม่อยู่แล้ว"

หรงเยี่ยนตอบคำถามของ ซินมั่วอย่างจริงจังและพูดว่า: "ฉันไม่มีทางหย่ากับ ฉี่ฉิง"

บรรยากาศที่มีชีวิตชีวาเมื่อครู่เงียบลงอย่างกะทันหัน ซินมั่วหยุดหัวข้อก่อนหน้า โดยเน้นไปที่การตรวจร่างกายของ จ้าวฉี่ฉิง

อย่างไรก็ตาม จ้าวฉี่ฉิงสงสัยว่าทำไม ฟู่ซีเสินจึงรีบออกไป เพราะอานหนิงอยู่ที่นี่ด้วยหรือเปล่า?

หลังงานเลี้ยง ฟู่ซีเสินไม่ได้มีการตอบสนองใดๆ ดูเหมือนว่าความจริงของอุบัติเหตุทางรถยนต์ไม่มีผลกับเขา

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ฟู่ซีเสินไม่สนใจสิ่งที่ อานหนิงทำ

ความสนใจของ จ้าวฉี่ฉิงไม่ได้อยู่ที่การตรวจเช็คร่างกาย ความคิดทั้งหมดของเธอกลับไปอยู่ที่ฟู่ซีเสินแทน

“ผลตรวจเช็คบางอย่างจะทราบผลก็พรุ่งนี้ เสี่ยวฉิงฉิง เราไปกินข้าวกันได้แล้ว”

พูดถึงการกิน ดวงตาของ ซินมั่วเป็นประกาย และในที่สุดเขาก็สามารถปลอบประโลมท้องของเขาได้หลังจากที่ยุ่งเป็นเวลานาน

ซินมั่วหันไปมอง จ้าวฉี่ฉิงที่อยู่ข้างๆ เธอ ดวงตาเธอดูกระจัดกระจาย เธอไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูด

“เสี่ยวฉิงฉิง?” ซินมั่วเขย่าไหล่ของจ้าวฉี่ฉิง

เธอตอบกลับ อืม โดยไม่รู้ตัว และในที่สุดก็กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง "ว่าไงนะ?"

“เธอยังคิดเรื่อง ฟู่ซีเสินอยู่หรือ เมื่อเห็นลักษณะที่รีบเร่งของเขา อานหนิงต้องมีบางอย่างผิดปกติ แต่มันก็ไม่เกี่ยวกับเรา”

ซินมั่วยักไหล่โดยไม่มีอะไร และทุกครั้งที่เขาส่งจ้าวฉี่ฉิงไปที่โรงพยาบาลเพื่อถ่ายเลือดให้อานหนิง มันเป็นสิ่งที่เขาลังเลและไม่อยากทำมากที่สุด

“ถ้าอานหนิงประสบอุบัติเหตุจริง พระเจ้าคงจะเข้าข้างฉันบางแล้ว” จ้าวฉี่ฉิงยิ้มเล็กน้อยพร้อมหลับตา

“อย่ากังวลกับเรื่องไม่สำคัญไปเลย ตอนนี้สิ่งเดียวที่ต้องทำ คือไปกินข้าว”

...

ในร้านอาหารมิทเชลล์ จ้าวฉี่ฉิงนั่งอยู่ตรงหัวมุม ได้แต่มองไปไกลโดยรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

“อยากกินอะไร” ซินมั่วพลิกเมนู

หรงเยี่ยนจ้องไปที่ จ้าวฉี่ฉิงอย่างเงียบ ๆ และตอบ ซินมั่วอย่างไม่เต็มใจ: "อะไรก็ได้"