บทที่ 2 จะไม่ปรนนิบัติอีกต่อไป

แต่หมอได้ยืนยันตั้งแต่แรกแล้วว่าอานหนิงไม่สามารถฟื้นขึ้นมาได้ ฟู่ซีเสินถึงได้ตกลงแต่งงานกับเธอ

เพราะแบบนี้เลยทำให้ฟู่ซีเสินเย็นชากับเธอเสมอมา

จ้าวฉี่ฉิงยกคางของเธอขึ้นและมองตรงมาที่เขาโดยไม่ได้มีท่าทีสะดุ้งเลย "ฉันต่างหากที่เป็นภรรยาคุณ มีสิทธิ์อะไรที่จะให้ฉันย้ายออกตอนที่เธอกลับมา?"

ฟู่ซีเสินมองไปอย่างรวดเร็วด้วยสีหน้าที่ค่อยๆดิ่งลงทำให้ความลึกของดวงตาน่ากลัวขึ้น "มีสิทธิ์อะไรงั้นเหรอ? ก็สิทธิ์ที่อานหนิงพูดไงล่ะ คุณขับรถชนเธอเมื่อห้าปีก่อนไง!"

จ้าวฉี่ฉิงตกใจอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็ยิ้มด้วยรอยยิ้มที่น่าขมขื่น "ฉันบอกว่าฉันไม่ได้ชน คุณเชื่อไหม"

ฟู่ซีเสินเข้ามาใกล้เธอทีละก้าว และในที่สุดก็ผลักเธอไปที่มุมห้อง และพูดอย่างเย็นชาว่า "คุณคิดว่าผมจะเชื่อเหรอ?"

ชายคนนั้นยังคงจ้องมองเธอด้วยดวงตาที่เคร่งขรึม

ภายในดวงตานั้นมีทั้งความรังเกียจและไม่แยแส!

"ผู้หญิงคนนั้นจิตใจไม่ดี ผมรอไม่ไหวที่จะแก้แค้นเอาความทุกข์ทั้งหมดของอานหนิงไปลงที่คุณเป็นพันๆเท่า" ใบหน้าของฟู่ซีเสินเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม

จ้าวฉี่ฉิงตกตะลึงกับความโหดเหี้ยมในสายตาของชายคนนี้

ผ่านมาห้าปีแล้ว แต่ถ่านไฟเก่ายังร้อนอยู่เหรอ?

แต่หัวใจของเขายังคงเย็นชา

"ฉันไม่ได้ทำ!" จ้าวฉี่ฉิงกดริมฝีปากของเธอแน่น

ฟู่ซีเสินจ้องไปที่เธออย่างเหยียดหยาม มีนัยน์ตาสีดำมืด ไม่พบอุณหภูมิแม้แต่น้อย "คุณเป็นผู้หญิงที่มีความฉลาด คุณควรรู้ว่าต้องทำยังไงต่อ"

เขาเดินไปแล้ว

ภายในห้องหลงเหลืออยู่แค่ความเงียบวังเวง

จ้าวฉี่ฉิงมองตัวเองในกระจก ทั้งซีดและเหนื่อย

นี่ใช่เธอจริงๆเหรอ?

ตอนแรกเธอเป็นคนที่หยิ่งผยองมาก แต่เธอกลายเป็นคนถ่อมตัวในความสัมพันธ์ครั้งนี้

มันน่าตลกสิ้นดี

ผ่านไปเป็นเวลานาน เธอถอนหายใจอย่างช้าๆ "คงถึงเวลาที่ต้องปล่อยตัวเองแล้วล่ะ..."

วันถัดไป

ฟู่ซีเสินพาอานหนิงไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายในตอนเช้า