บทที่ 3 ไปที่คลังเล็กกันเถอะ

ซินมั่วเป็นเพื่อนเล่นกับเธอมาสมัยเด็กๆ เป็นแบบอย่างที่ดีของรุ่นที่สองที่มีความร่ำรวย

ซินมั่วถามอย่างไม่มั่นใจ "ตัดสินใจดีแล้วใช่ไหม?"

"ฉันไม่เคยเข้าใจกระจ่างแบบนี้มาก่อน"

หลังจากที่จ้าวฉี่ฉิงออกมา มุมปากของเธอก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

เธอโตขึ้นมามีหน้าตาที่สวยงาม

รอยยิ้มนี้ดูเหมือนจะขจัดหมอกควันที่ผ่านมานานหลายปี และมันก็ชัดเจนขึ้น

ซินมั่วถอนหายใจ "ผมคิดว่าคุณจะไม่คิดถึงเรื่องนี้ไปตลอดชีวิต คุณหักอกผมมาตลอดห้าปี ทำไมคุณถึงชอบผู้ชายที่คนขี้ขลาดคนนั้น?"

จ้าวฉี่ฉิงจับคาง "ใช่ ทำไมฉันถึงโง่ขนาดนี้นะ"

"โชคดีที่คุณมีสติเร็ว ถ้ารออีกห้าปี คุณคงเป็นผู้หญิงที่แก่ตัวไปอย่างไร้ค่า"

ซินมั่วพูดติดตลกว่า "ผมเคยคิดมาก่อนว่าถ้าคุณโดนไล่ออกจากบ้านตอนแก่ ผมจะพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะแต่งงานกับคุณ ยังไงก็ตามเราก็เป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่สมัยเด็กๆ"

จ้าวฉี่ฉิงมองบน "ปากอัปมงคล"

"อ้อ นี่เป็นข้อตกลงการหย่าร้างที่คุณขอให้ผมเตรียมไว้ ลองดูสิ"

หลังจากยอมรับข้อตกลงของเขาแล้ว จ้าวฉี่ฉิงก็พลิกมันลงโดยไม่ตั้งใจ "ฉันไม่ได้หยิบของฟู่ซีเสินมา ฉันไม่เคยเป็นหนี้เขามาก่อน และฉันจะไม่เป็นหนี้เขาอีกในต่อไป"

เธอเขียนชื่อของตัวเองโดยไม่ลังเล

เมื่อเห็นเธอมีความสุข ซินมั่วก็อดยิ้มไม่ได้และพูดว่า "ได้สิ ไม่ชักช้ายืดยาดเลย"

จ้าวฉี่ฉิงวางปากกาและยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ไปเถอะ ไปโรงพยาบาลประชาชนกัน"

"ได้เลย คุณหญิงฉิงฉิงของผม~"

ชั้นบนสุดของโรงพยาบาลมีเฉพาะผู้ป่วยวีไอพีเท่านั้น

เมื่อหาห้อง 1203 เจอ เธอก็เคาะประตูแล้วกดราวจับแล้วผลักประตูเข้าไปโดยตรง

บนเตียงในโรงพยาบาล หญิงสาวหน้าตาสวยดูเหมือนจะกลัวเธอ ซ่อนตัวอยู่ในผ้าห่มด้วยความกลัว น้ำตาคลอเบ้า และหวาดกลัวเธอมาก

สีหน้าของฟู่ซีเสินก็ทรุดลง และเสียงของเธอก็เย็นชาราวกับน้ำแข็ง "คุณมาทำอะไรที่นี่?"

จ้าวฉี่ฉิงนำข้อตกลงการหย่าร้างออกจากกระเป๋าของเธอโดยไม่รีบร้อนและยื่นให้กับเขา "เซ็นชื่อซะแล้วฉันจะไปทันที"