บทที่ 4 หนุ่มน้อย

เมื่อเข้าไปในรถ เธอก็กลายเป็นจ้าวฉี่ฉิงที่มีความสง่างามและมั่นใจอีกครั้ง

ซินมั่วยิ้มเบาๆ "วันนี้ที่บ่อนมีคนหน้าตาดีสองสามคนมา อยากไปดูหน่อยมั้ย

บ่อนขนาดเล็กเป็นคำพ้องเสียงกับ "ถ้ำทองคำ" สถานที่ที่ให้ความบันเทิงถูกเติมพลังและมีการใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือย

จ้าวฉี่ฉิงพูดไม่ออก "พี่เป็นอะไรเนี่ย? ฉันเพิ่งกลับมาโสดเองนะ"

เขากะพริบตาแสร้งทำท่าทีลึกลับ "อันที่จริง มีคนต้องการพบคุณ"

"ใคร?"

"คนนี้คุณก็รู้จัก ไปถึงเดี๋ยวคุณก็รู้เอง"

จ้าวฉี่ฉิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า "ก็ได้"

ซินมั่วมีห้องส่วนตัวพิเศษในบ่อน หลังจากที่ทั้งสองเดินเข้ามาแล้ว คนที่นั่งบนโซฟาก็ลุกขึ้นยืนและมองดู

เขาอายุยี่สิบต้นๆ รูปร่างสูงมาก บนใบหน้าที่โค้งมน คิ้วที่คม หลังจากที่ได้เห็นเธอ ก็มีแสงแวบวาบผ่านดวงตาของเขา

"พี่ เราเจอกันอีกแล้ว"

ชายหนุ่มที่อยู่ข้างหน้าเขาทำให้จ้าวฉี่ฉิงรู้สึกคุ้นเคยมาก แต่เธอจำไม่ได้ว่าเธอเคยเจอเขาที่ไหน

"คุณลืมไปแล้วเหรอ? เมื่อหกปีก่อนคุณและพ่อของคุณอยู่ที่อำเภอมั่ว ไม่ใช่ว่าอุปถัมภ์นักเรียนที่ยากจนเหรอ?"

หลังจากที่ซินมั่วพูดแบบนี้ จ้าวฉี่ฉิงก็ตระหนักขึ้นได้ทันที

"คุณคือ.....หรงเยี่ยน?"

คิ้วที่แหลมคมของชายหนุ่มอ่อนลงทันทีและรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ยกขึ้นที่มุมปากของเขา "ผมเอง"

หรงเยี่ยนเป็นคนที่ช่างพูดมาก จ้าวฉี่ฉิงได้เรียนรู้จากซินมั่ว ตอนนี้หรงเยี่ยนเป็นนายแบบที่มีชื่อเสียง ได้หลบหนีจากพื้นที่ภูเขาที่ยากจนมานาน เขาก็กลายเป็นคนดังที่มักปรากฏในนิตยสารของเมือง A

จ้าวฉี่ฉิงได้ใจบ้านตระกูลฟู่ไปเต็มๆ ไม่ค่อยสนใจเกี่ยวกับวงการบันเทิงเหล่านั้น เมื่อนึกถึงจากที่เขาเป็นผู้น่าสงสารที่ตอนนี้ได้กลายเป็นหงส์ขาวที่เป็นที่รู้จักก็ทั้งดีใจและโล่งใจ

หลังจากคุยกันได้ซักพัก ทั้งสามก็กำลังจะแยกย้ายกลับ

แต่หลังจากผ่านบาร์ ขวดไวน์เขียวก็ลอยผ่านหัวของจ้าวฉี่ฉิง