บทที่ 5 ใครเป็นคนเขียนไดอารี่

หลังจากบอกลาซินมั่วกับหรงเยี่ยนแล้วจ้าวฉี่ฉิงก็กลับไปที่บ้านเก่าของพ่อของเธอ

มีฝุ่นเกาะทุกที่ในบ้านและมันไม่ได้ทำความสะอาดมาเป็นเวลานาน

จ้าวฉี่ฉิงสวมผ้ากันเปื้อนและเริ่มจัดของ

จากใต้โซฟา เธอพบรูปถ่ายงานแต่งงานของเธอกับฟู่ซีเสิน ในภาพเธอกำลังยิ้มราวกับดอกไม้ และฟู่ซีเสินที่อยู่ข้างๆเธอมีใบหน้าที่เย็นชา ขมวดคิ้วอย่างไม่อดทน

นอกจากนี้ยังมีไดอารี่ที่เธอเขียนตกอยู่ข้างๆ

ในนั้นมีการบันทึกสิ่งที่เขาชอบกิน ของที่ใช้ และงานอดิเรกต่างๆ

ความคิดทั้งหมดของเธออยู่ที่ฟู่ซีเสิน เธอพยายามอย่างหนักเพื่อจัดการการแต่งงานที่ได้เอาชนะมาอย่างยากลำบากนี้ แต่ความเป็นจริงมันกลับตบหน้าเธอเสียงดัง

วงโคจรนั้นช่างเจ็บปวด จ้าวฉี่ฉิงเงยหน้าขึ้นและบังคับตัวเองให้กลืนน้ำตาลงไป

เสียงเรียกเข้าของข้อความขัดจังหวะเธอ และเมื่อเธอหยิบมันขึ้นมา เป็นหรงเยี่ยนที่ส่งข้อความมาให้

"พี่ เมื่อหกปีก่อนพี่ช่วยผมไว้ หลังจากหกปีผมช่วยพี่ ปล่อยมันไปเถอะ ผมจะเป็นกำลังใจของพี่เอง"

มีกระแสอุ่นๆไหลผ่านหัวใจของจ้าวฉี่ฉิง

แม้ว่าหรงเยี่ยนอยากจะตอบแทนเธอจริงๆ แต่เธอก็ไม่อยากพึ่งพาใคร ตั้งแต่แต่งงานกับฟู่ซีเสินเพื่อที่จะได้เป็นภรรยาที่ดี เธอเก็บอารมณ์ทั้งหมดของเธอและเกือบลืมว่าเธอสง่างามแค่ไหน

เมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา จ้าวฉี่ฉิงก็กดหมายเลขโทรศัพท์

"จ้าวฉี่ฉิง เธอคิดจะทำอะไรอีก?" อีกด้านหนึ่งคือเสียงที่ไม่แยแสของฟู่ซีเสิน

น้ำเสียงของเธอเย็นชาราวกับเป็นคนแปลกหน้า "พรุ่งนี้วันจันทร์ อย่าลืมไปที่สำนักงานกิจการพลเรือนเพื่อดำเนินการขั้นตอนการหย่าร้าง"

ฟู่ซีเสินขมวดคิ้ว "คุณ...."

เสียงตื๊ด-

เธอวางสายโดยไม่รอให้เขาพูดจบ เขาบีบโทรศัพท์แน่น ดวงตาของเขามืดลง

"อาเสิน ใครโทรมาหาคุณเหรอ?"

บนเตียงในห้องนอน อานหนิงมองไปทางระเบียงอย่างสงบและสงสัย

ฟู่ซีเสินวางโทรศัพท์ เดินไปอย่างสบายๆและห่มผ้าให้เธอ "ไม่มีอะไร คุณกินยาให้หมดก่อนนะ"

ใบหน้าที่สงบและซีดของอานหนิงทำให้คนรู้สึกเป็นทุกข์ เธอจับมือชายคนนั้นและอ้อนอย่างน่าสงสาร "ยาจีนมันขมเกินไป ฉันไม่ชอบรสชาติแบบนี้"