บทที่ 44 มือฉันเจ็บ

หลังจากทุกคนจากไป ฟู่ซีเสินค่อยๆ จับมือซ้ายที่ไม่ได้รับบาดเจ็บของจ้าวฉี่ฉิง เขามองไปที่เธอเป็นเวลาแสนนาน

เมื่อกำลังจะปล่อยมือออกจากเธอ อยู่ๆมือซ้ายของจ้าวฉี่ฉิงก็หยิบเล็บเธอลงในผิวเนื้ออย่างรุนแรง

หมอบอกแม้ว่าจ้าวฉี่ฉิงจะไม่ได้สติ แต่เธอยังรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แขนของเธอและทำอะไรบางอย่างโดยไม่รู้ตัว

“จ้าวฉี่ฉิง อยากทำแบบนี้” ฟู่ซีเสินเปล่งเสียงเบา และจับมือเธอไว้เพื่อป้องกันไม่ให้เธอทำร้ายตัวเอง

ในขณะนี้ จ้าวฉี่ฉิงไม่ได้ยินอะไร เธอเพียงแค่ต้องการทำตามความปรารถนาของเธอ มือของเธอกำมือซ้ายของ ฟู่ซีเสินไว้แน่น พยายามทนต่อความเจ็บปวดของเธอ

ฟู่ซีเสินขมวดคิ้วลึก ๆ และไม่ดึงมือเธอออก

ไม่รู้ว่านานแค่ไหนกว่า จ้าวฉี่ฉิงจะปล่อยมือ

คืนนี้ อาการของจ้าวฉี่ฉิงยังไม่มั่นคง ฟู่ซีเสินค่อยเฝ้าดูเธอไม่ยอมห่าง

วันรุ่งขึ้น จ้าวฉี่ฉิงถูกปลุกด้วยแสงแดดอ่อน ๆ เธอเพียงต้องการหามือถือ กลับถูกขัดด้วยความเจ็บปวดในมือเธอ

“เฮ้อ” เธอถอนหายใจอย่างแรง

“เกิดอะไรขึ้น?” ฟู่ซีเสินได้ยินการเคลื่อนไหวและรีบตื่นขึ้นทันที

“มือฉันเจ็บ”

จ้าวฉี่ฉิงที่ยังไม่ได้ตื่นเต็มที่ ในน้ำเสียงของเธอดูคล้ายดังเด็กน้อย

“เจ็บมากไหม?” ฟู่ซีเสินจับมือซ้ายของเธอ

"ขอฝ่ามือหน่อย."

จ้าวฉี่ฉิงกางมือซ้ายของเธอออก ดูรอยฝ่ามือของเธอเต็มไปด้วยรอยขีดข่วน

ฟู่ซีเสินบิดคิ้ว ช่วยจ้าวฉี่ฉิงถูนวดเพื่อบรรเทาอาการปวดของเธอ

เมื่อมองดูใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ตรงหน้า จ้าวฉี่ฉิงก็เงียบลง

“ฟู่ซีเสินทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้ แล้วฉันเป็นอะไร?”

“บาดแผลของคุณอักเสบจนมีไข้หมดสติไปทำให้ต้องเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาล” ฟู่ซีเสินตอบคำถามของเธอขณะนวด

เธอมองไปที่การแสดงออกท่าทีจริงจังของเขา จ้าวฉี่ฉิงอดไม่ได้ที่จะกังวล "มือของฉันอาการหนักมากไหม"

เมื่อพูดถึงแขน การแสดงออกของ ฟู่ซีเสินก็มืดมนในทันทีและใช้แรงในความแข็งแกร่งกดหนักมากขึ้น

“มันเจ็บ” จ้าวฉี่ฉิงเม้มริมฝีปากของเธอ

ในวินาทีต่อมา ฟู่ซีเสินค่อยๆลดแรงลง

ไม่มีความเจ็บปวดในฝ่ามือของเธออีกต่อไป จ้าวฉี่ฉิงดึงมือเธอและพยายามรักษาระยะห่างระหว่างทั้งสอง: "คุณส่งฉันมาที่นี่เมื่อวานนี้เหรอ?"

ฟู่ซีเสินตอบคำถามของ จ้าวฉี่ฉิงอย่างเย็นชา: "ฉินฟั่งส่งคุณมา"

เมื่อคืน ฉินฟั่งมาเยี่ยมเธอและถูกเขาไล่กลับแล้ว

เมื่อได้ยินคำตอบของ ฟู่ซีเสินรูม่านตาของ จ้าวฉี่ฉิงหดตัวลงเล็กน้อย ทั้งสองพบกัน

แม้ว่าจะความร่วมมือกับฉินฟั่ง ก็ไม่จำเป็นต้องทำลับๆล่อๆต่อหน้าฟู่ซีเสิน เธอแค่อยากดูมุมมองของฟู่ซีเสิน

จ้าวฉี่ฉิงยิ้มอย่างเชื่องช้าด้วยการหายใจลึกๆ “โอ้ แล้วทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่ได้ล่ะ”

เป็นเรื่องที่เข้าใจได้สำหรับฉินฟั่งที่ส่งเธอมาโรงพยาบาล อย่างไรก็ตาม เธอโทรหาเขาก่อนที่เธอจะสลบไป แต่เกิดอะไรขึ้นกับ ฟู่ซีเสินที่อยู่ในห้องผู้ป่วยทั้งคืน

จ้าวฉี่ฉิงงงงวย

“เมื่อวานคุณจับมือผมไว้ไม่ยอมปล่อย”

ฟู่ซีเสินมองไปที่ดวงตาของจ้าวฉี่ฉิง มุมปากของเธอกระตุกขึ้นเล็กน้อย

จ้าวฉี่ฉิงได้แต่มองลงที่พื้น สิ่งที่เธอไม่กล้าทำหลังจากแต่งงานมาห้าปี เธอทำเมื่อคืนนี้จริงๆ

“งั้น ให้ตู้เซี่ยถงมาที่โรงพยาบาลได้ไหม”

เมื่อเผชิญหน้ากับ ฟู่ซีเสินจ้าวฉี่ฉิงรู้สึกอับอายอย่างยิ่งและต้องการปล่อยให้เขาจากไปโดยเร็วที่สุด