บทที่ 45 ไม่อยากกิน

“หลังจากที่ส่งคุณถึงโรงพยาบาลเมื่อวาน เขาก็กลับทันที” ตู้เซี่ยถงบอกทั้งหมดที่รู้

เกรงว่าฟู่ซีเสินได้ยินเซี่ยถงพูดถึงฉินฟั่งเป็นคนที่ส่งเธอมาที่นี่

หลังจากได้รับคำตอบที่สับสนในใจเธอ จ้าวฉี่ฉิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ยังไงก็ตาม ประธานจ้าว ฉันนำเอกสารทั้งหมดที่คุณต้องจัดการมาด้วย”

เมื่อคิดถึงสายตาของ ฟู่ซีเสินก่อนจากไป ตู้เซี่ยถงทิ้งส่วนหนึ่งไว้: "คุณพักผ่อนก่อน แล้วค่อยๆ ดูมันไม่มาก"

จ้าวฉี่ฉิงมองดูเอกสารแล้วถาม "เซี่ยถง หมอบอกฉันสามารถออกจากโรงพยาบาลได้หรือยัง"

เธอรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่เธอยังอยากถาม

ตู้เซี่ยถงถือเอกสารและสรุปอย่างตรงไปตรงมา: "คุณยังไม่สามารถออกจากโรงพยาบาลได้"

“ฉันรู้สึกได้พักผ่อนมาคืนหนึ่ง แล้วแผลก็หายดีแล้ว”

จ้าวฉี่ฉิงเปิดตาของเธอและพูดเรื่องไร้สาระ

“ประธานจ้าว” ตู้เซี่ยถงเอือมระอา: “หมอบอกว่าคุณต้องพักผ่อนหนึ่งสัปดาห์ และอย่าคิดเรื่องออกจากโรงพยาบาลเลย”

นึกถึงใบหน้ามืดมนของหมอเมื่อคืนนี้ ตู้เซี่ยถงก็ตัวสั่น

รู้ว่าครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ จ้าวฉี่ฉิงล้มเลิกความคิดที่จะออกจากโรงพยาบาลทันที

แต่เธอเกลียดโรงพยาบาลมาก และรู้สึกอึดอัดเมื่อเข้ามา

ตู้เซี่ยถงทราบถึงอารมณ์ของเธอ เลยปิดม่านเล็กน้อย ดวงอาทิตย์ส่องมาบนใบหน้าของ จ้าวฉี่ฉิงเพื่อบรรเทาอารมณ์ของเธอ

โทรศัพท์สั่น ตู้เซี่ยถงมองไปที่ จ้าวฉี่ฉิง: "ประธานจ้าวคุณอยากกินอะไรตอนเที่ยงเป็นพิเศษไหม?"

"ไม่อยากกิน"

จ้าวฉี่ฉิงเม้มริมฝีปากของเธอ ตอนนี้เธอไม่มีความอยากอาหารเลย

ตู้เซี่ยถงถอนหายใจและถามอีกฝ่ายอีกครั้ง

“ประธานจ้าว คุณไม่มีอะไรที่อยากกินจริงๆ เหรอ?”

จ้าวฉี่ฉิงรู้ว่าหวังดีกับตัวเธอ ดังนั้นเธอจึงคิดอย่างจริงจังและบอกกับเธอ: "ฉันอยากกินซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน"

จ้าวฉี่ฉิงไม่เคยกินตั้งแต่แม่เธอเสีย

ดวงตาของ ตู้เซี่ยถงเป็นประกายหลังจากฟังและรีบตอบข้อความ ไม่ได้สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในน้ำเสียงของ จ้าวฉี่ฉิง

หลังจากฟื้นตัว จ้าวฉี่ฉิงขอให้ ตู้เซี่ยถงกลับไปที่ บริษัท เธอบอกต้องมีคนที่เธอไว้วางใจอยู่ในบริษัท มิฉะนั้น เธอจะรู้สึกไม่สบายใจ

ตู้เซี่ยถงตกลงอย่างง่ายดายโดยไม่ต้องคิด

ก่อนจากไปเธอบอกว่าจะมีคนเอาอาหารกลางวันมาให้

จ้าวฉี่ฉิงไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ และคิดว่าเธอสั่งอาหารเดลิเวอรี่ให้

หลังจากส่งตู้เซี่ยถงออกไป จ้าวฉี่ฉิงตรวจดูเอกสารด้วยมือซ้ายที่ไม่ได้รับบาดเจ็บโดยไม่มีปัญหาใดๆ

จ้าวฉี่ฉิงอ่านเอกสารบนโต๊ะจบโดยไม่รู้ตัว และเมื่อเธอเห็นว่ายังเหลืออยู่ในกระเป๋า เธอก็ขยับร่างกายเพื่อไปหยิบ

เนื่องจากอาการบาดเจ็บของเธอ จ้าวฉี่ฉิงทำได้เพียงขยับร่างเพื่อดึง และฟู่ซีเสินมองดูฉากที่น่าอับอายนั้น

ผู้ช่วยเว่ยที่กำลังจะเข้าไปในห้องผู้ป่วยถูก ฟู่ซีเสินผลักออกไป จากนั้นได้ยินเสียงประตูถูกล็อก

ผู้ช่วยเว่ยได้แต่ตอบสนองตามนั้นแล้วเดินออกรอในรถ