บทที่ 48 ดื่มน้ำร้อนให้เยอะๆ

หรงตงเหลียงผลักประตูและเดินเข้ามา เมื่อเห็นทั้งสองพูดคุยกันอย่างใกล้ชิด เขาก็อึ้งไปครู่หนึ่งและกล่าวขอโทษ: "ผมขอโทษ ผมไม่รู้ว่าพวกคุณ..."

การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของหรงตงเหลียง ฟู่ซีเสินก็กระแอมและพูดเบาๆว่า: "เข้ามา"

จากนั้นก็มองไปที่จ้าวฉี่ฉิง: "นี่คือผู้จัดการที่ผมเลือก หรงตงเหลียง"

สำหรับตัวตนของจ้าวฉี่ฉิง ผู้ช่วยเว่ยได้แนะนำตัวให้ก่อนล่วงหน้าแล้ว

“สวัสดีประธานจ้าว ผมชื่อหรงตงเหลียงขอฝากเนื้อฝากตัวด้วย” หลังจากพูดจบ หรงตงเหลียงก็ยื่นมือออกมาและมองไปที่จ้าวฉี่ฉิง

จ้าวฉี่ฉิงกำลังจะยื่นมือของเธอ แต่ถูกขัดจังหวะด้วยคำพูดของฟู่ซีเสิน: "นั่งลงก่อนเถอะ"

หรงตงเหลียงมองไปที่มือของเขาอย่างอึดอัดและดึงมันออกด้วยรอยยิ้ม: "ขอบคุณครับคุณฟู่"

หรงตงเหลียงที่มองโลกในแง่ดี ก็ได้นั่งอยู่ตรงข้ามกับพวกเขาสองคน โดยั้ไม่เห็นจ้าวฉี่ฉิง

“คุณมีอะไรจะถามเขาไหม？”

หรงตงเหลียงรู้สึกแปลกๆในน้ำเสียงของฟู่ซีเสินแต่กลับรู้สึกผ่อนคลายเวลาที่คุยกับจ้าวฉี่ฉิง

ตอนที่หรงตงเหลียงเดินเข้ามา จ้าวฉี่ฉิงเฝ้าดูเขาอยู่และต้องบอกเลยว่าอีกฝ่ายนั้นมีความสุภาพ แต่งกายดีและมีน้ำใจในการสนทนามาก

เมื่อมองดูระยะห่างของทั้งสองคนอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าพวกเขารักษาระยะห่างจากเธอ

คนที่ทำให้เกิดทั้งหมดนี้ก็คือฟู่ซีเสิน

“ผู้จัดการหรง คุณรู้จักโรงแรมนี้มากแค่ไหน？”

สำหรับผู้จัดการหรงที่เข้ารับตำแหน่งทันที จ้าวฉี่ฉิงก้ได้ถามคำถามที่สำคัญที่สุดออกไป

“คุณจ้าวชื่นชมผมเกินไปแล้ว ตอนนี้ผมยังไม่ใช่ผู้จัดการ ถ้าเกี่ยวกับสภาพการดำเนินงานของโรงแรมฟรานซิส สาเหตุหลักมาจากการจัดการที่ไม่ดี อุปกรณ์และสิ่งอำนวยความสะดวกที่ไม่เหมาะสม หากต้องปรับปรุงจะต้องใช้เวลาหน่อย"

ทัศนคติของผู้จัดการหรงที่ไม่อ่อนน้อมถ่อมตนและไม่หยิ่งทำให้จ้าวฉี่ฉิงชื่นชมเขา อีกทั้งใบหน้าที่เย็นชาของเธอก็ได้เกิดยิ้มขึ้นมา

ฟู่ซีเสินที่อยู่ข้างๆ เขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของจ้าวฉี่ฉิงและได้แสดงความคิดเห็นออกไปอย่างเย็นชา: "ยังมีส่วนที่ต้องปรับปรุง"

จ้าวฉี่ฉิงกำลังจะพูด แต่เมื่อเธอได้ยินฟู่ซีเสินพูดแบบนี้ เธอก็ได้กลืนน้ำลายของตัวเอง แน่นอนว่าวิสัยทัศน์ของเขาแตกต่างจากคนทั่วไป

เมื่อเห็นใบหน้าของหรงตงเหลียงที่เปลี่ยนไป จ้าวฉี่ฉิงก็ปลอบโยนเขา: "ฉันคิดว่าเขาโอเค"

ไม่ใช่แค่ดี แต่เมื่อเสียงได้หยุดลงไป จ้าวฉี่ฉิงก็รู้สึกว่าฟู่ซีเสินเปลี่ยนไป

หรงตงเหลียงที่อยู่ด้านข้างก็แสดงท่าทีหวาดกลัว

ในขณะนี้หรงตงเหลียงก็ได้มีความคิดผุดขึ้นมา นั่นคืออดีตภรรยาของประธานฟู่และมีเพียงจ้าวฉี่ฉิงเท่านั้นที่ต่อต้านเขาได้

ทั้งสามคนไม่พูดอะไรอีก จ้าวฉี่ฉิงมองไปที่ฟู่ซีเสินที่อยู่ข้างๆเขา ดูเหมือนจะไม่รู้เรื่องและไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆกับเธอเลย

เธอใช้สายตาแต่มันไร้ประโยชน์ จ้าวฉี่ฉิงก็เลยดึงแขนเสื้อของฟู่ซีเสินด้วยมือเบาๆ พยายามทำให้เขารู้สึกถึงบรรยากาศที่น่าอึดอัดใจในห้องประชุมนี้

สิ่งที่จ้าวฉี่ฉิงไม่รู้ก็คือการดึงของเธอเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ หรงตงเหลียงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็ได้เห็นเข้า

ในฐานะผู้ที่อยู่ใต้บังคับบัญชา ไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของเจ้านาย

ในขณะเดียวกันจ้าวฉี่ฉิงที่ต้องการเปลี่ยนวิธีการเลยคว้ามือของฟู่ซีเสินไว้ จ้าวฉี่ฉิงก็ได้พูดอย่างเบาๆ "อย่าขยับ"

นี่เป็นประโยคธรรมดา แต่ในสถานการณ์ในตอนนี้มันกลับดูอบอุ่นขึ้นมา

ในสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบนี้ หรงตงเหลียงก็ได้ยินเสียงของฟู่ซีเสินขึ้นมา เสียงที่ดูเหมือนแกล้งทำเป็นไอขึ้นมาสองครั้ง

จ้าวฉี่ฉิงผู้ซึ่งอ้างว่าเป็นคนที่หน้าด้านมาก แต่กลับหน้าแดงในทันทีและได้นั่งอย่างเชื่อฟัง มือของเธอยังคงจับฟู่ซีเสินไว้แน่น

“ประธานฟู่ ประธานจ้าว ถ้าไม่มีคำถามอื่น ผมขอไปอบรมกับพนักงานในโรงแรมก่อน”

หรงตงเหลียงรู้สึกอับอายมากในบรรยากาศแบบนี้ แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะหาเหตุผลให้ตัวเองออกไป

ฟู่ซีเสินไม่ตอบเขา แต่เขามองจ้าวฉี่ฉิงอย่างเป็นธรรมชาติด้วยสายตาที่อ่อนโยน: "เธอมีอะไรจะสั่งอีกไหม？"

“ไม่เป็นไร คุณออกไปก่อน” จ้าวฉี่ฉิงตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง

หรงตงเหลียงได้ออกไปอย่างรวดเร็วและมีมารยาท เหลือเพียงเขาทั้งสองคน

"ฟู่ซีเสินได้ปล่อยมือออก" จ้าวฉี่ฉิงมองไปที่มือทั้งสองข้างที่อยู่ใต้โต๊ะ

"มือเย็นมาก ครั้งหน้าอย่าลืมดื่มน้ำร้อนเยอะๆ"