บทที่ 52 แปลกใจเหรอที่เจอผม?

เหม่ยหลานไม่เชื่อในสิ่งที่จ้าวฉี่ฉิงพูด

จ้าวฉี่ฉิงเป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เธอรู้แค่วิธีใช้เงิน เธอจะมีหุ้นในบริษัทเซิ่งฮุ่ยและเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ได้ยังไง?

“ถ้าไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร”

จ้าวฉี่ฉิงรู้ว่าเธอไม่เชื่อและไม่ได้ต้องการที่จะเถียงกับเธอ จากนั้นก็หันหลังและเดินไปที่บันได

"จ้าวฉี่ฉิง เธอไปไหนไม่ได้" จ้าวหลิงหลิงวิ่งไปหาจ้าวฉี่ฉิงอย่างโมโห ดันมือของเธอไปที่จ้าวฉี่ฉิงอย่างรุนแรง

จ้าวฉี่ฉิงไม่ได้ป้องกันใดไว้เลย เธอทำได้เพียงใช้สิ่งที่อยู่ใกล้ที่สุด เธอคว้ามันขึ้นด้วยแขนทั้งคู่ของเธอ

แผลที่ยังไม่หายสนิทก็เปิดออก จ้าวฉี่ฉิงขมวดคิ้วและมองที่ข้างหลังจ้าวหลิงหลิงอย่างเย็นชา: "ฉันหวังว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้าย ไม่เช่นนั้นฉันทำให้เธอได้รู้กับผลลัพธ์ที่มันจะเกิดขึ้น"

เมื่อเห็นสายตาที่เย็นเฉียบของจ้าวฉี่ฉิง จ้าวหลิงหลิงก็ตกใจเล็กน้อยและยืนอยู่ที่นั่นโดยไม่กล้าที่จะพูดอะไรต่อ

เธอไม่เคยเห็นจ้าวฉี่ฉิงเป็นแบบนี้มาก่อน

เมื่อเห็นลูกสาวของเธอถูกรังแก เหม่ยหลานก็ตะโกนไปที่ใต้บันได: "จ้าวฉี่ฉิง อย่าคิดว่าจะไม่มีใครจัดการเธอได้นะ"

หลังจากกลับมาที่ห้อง จ้าวฉี่ฉิง ม้วนแขนเสื้อขึ้นและบาดแผลก็ถูกเปิดออก มีรอยเลือดไหลออกมาเล็กน้อย บริเวณโดยรอบก็เป็นสีแดงเช่นกัน

เมื่อใช้นิ้วสัมผัสที่จุดสีแดง มันก็บวมขึ้นและมาพร้อมกับความเจ็บปวด ซึ่งทำให้กัดริมฝีปากของเธอจนเป็นเส้นๆ

ต้องค้นห้องดูว่ามียารึเปล่า แต่หลังจากที่หาแล้วก็ไม่เจอกล่องยาและยาฆ่าเชื้อเลย

คิดว่าตู้ยาเพียงตู้เดียวในบ้านหลังเก่ายังคงอยู่ในห้องนั่งเล่น จ้าวฉี่ฉิงก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมา

สิ่งหนี่งที่ไม่ราบรื่นก็ทำให้ทุกๆอย่างไม่ราบรื่นเช่นกัน

เธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องห่อด้วยผ้าพันแผลชิ้นเดียว ในเช้าวันรุ่งขึ้นก็ได้ไปบริษัทเพื่อไม่ให้ผู้หญิงสองคนนั้นยุ่งกับเธออีก

ตู้เซี่ยถงช่วยจ้าวฉี่ฉิงจัดการกับแขนของเธอ ทำให้ทั้งสำนักงานเต็มไปด้วยกลิ่นของยาฆ่าเชื้อ

"เซี่ยถง ฝีมือของเธอแย่ลงเรื่อยๆเลยนะ"

ตู้เซี่ยถงยิ้มอย่างเขินอาย: "ประธานจ้าว เธอส่งข้อความถึงประธานฟู่ตลอดเลย มือขยับตลอด ฉันไม่สามารถอยู่นิ่งได้"

ตู้เซี่ยถงไม่รู้จะพูดยังไงดี จ้าวฉี่ฉิงก็ได้แต่ส่งข้อความเรื่อยๆ แต่เธอไม่กล้าพูดอะไร ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงอดทนไว้เงียบๆ

จ้าวฉี่ฉิงรู้สึกอับอายเมื่อรู้ว่าตู้เซี่ยถงเข้าใจผิดแล้ว

ตอนนี้หรงตงเหลียงส่งข้อความมาว่าโรงแรมได้ปรับปรุงห้องตัวอย่างแล้วและหวังว่าจ้าวฉี่ฉิงจะสามารถเข้าไปดูได้

แต่เธอไม่คิดที่จะอธิบาย เพราะไม่ใช่ครั้งแรกหรือสองครั้งที่เธอเพิ่งเข้าใจผิด

“ยังไงก็ตาม เดี๋ยวเธอกับฉันจะต้องไปที่โรงแรมฟรานซิสอยู่ดี เราจะกลับมาในอีกหนึ่งชั่วโมง”

หลังจากอธิบายการทำงานแล้ว จ้าวฉี่ฉิงก็ได้ไปที่ห้องพักผ่อนเพื่อที่จะทำความสะอาดตัวเอง ทั้งแต่งตัวและสระผมต่างๆ

“ประธานจ้าว ไปได้รึยัง?” ตู้เซี่ยถงรออยู่นอกสำนักงานเป็นเวลากว่าสามนาที แต่จ้าวฉี่ฉิงก็ไม่ออกมาสักที ในสำนักงานก็ไม่เจอ

เมื่อได้ยินเสียงข้างนอก จ้าวฉี่ฉิงก็ตอบกลับไปว่า "อยู่ที่นี่"

หลังจากพูดแล้ว จ้าวฉี่ฉิงก็ปรากฏตัวต่อหน้าตู้เซี่ยถง ในมือถือเสื้อผ้าอยู่แล้วหมุนไปหนึ่งรอบ ก่อนที่จะถามว่า "เป็นอย่างไรบ้าง？"

“ประธานจ้าวดูดีอยู่เสมอ”

“ไปกันเถอะ” จ้าวฉี่ฉิงเดินออกจากบริษัทโดยถือกระเป๋าอย่างมั่นใจและตู้เซี่ยถงที่อยู่ข้างหลังเธอก็ได้ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้

หรงตงเหลียงและฟู่ซีเสินมาที่ห้องตัวอย่างก่อนล่วงหน้าแล้ว เนื่องจากสไตล์ที่แตกต่างกัน หรงตงเหลียงจึงเตรียมสิบห้องให้เลือก

“ประธานจ้าว นี่เป็นห้องตัวอย่าง คุณลองมองกลับไปดูหน่อย”

พนักงานโรงแรมอยู่ติดกับจ้าวฉี่ฉิงตลอด เพื่อที่จะแนะนำรูปแบบและความหมายของห้องตัวอย่างแต่ละห้อง

หลังจากที่จ้าวฉี่ฉิงอ่านทุกอย่างจบแล้ว ฟู่ซีเสินก็ได้รอเธออยู่ที่สำนักงาน

“ฟู่ซีเสิน?” จ้าวฉี่ฉิงไม่คิดว่าฟู่ซีเสินจะมาอยู่ที่นี่ เธอรู้สึกประหลาดใจ แต่เธอก็ไม่สามารถที่จะปิดบังความรู้สึกที่มีความสุขของเธอได้

“แปลกใจเหรอที่เจอผม?” ฟู่ซีเสินถามจ้าวฉี่ฉิงด้วยน้ำเสียงเดียวกัน