บทที่ 53 ยกเลิกงานหมั้น

จ้าวฉี่ฉิงพูดไปได้แค่ครึ่งเดียว เพราะมีปากกาสองด้าม อีกด้ามหนึ่งก็มีเพชรสีขาวติดอยู่

ในมุมที่จ้าวฉี่ฉิงมองไม่เห็น เพชรสีขาวก็ได้ส่องสว่างอยู่ที่ใต้แสงไฟ

แม้ว่าฟู่ซีเสินจะไม่ได้พูดอะไร แต่ดูเหมือนเขาจะเข้าใจอะไรบางอย่าง ถือปากกาอย่างแน่น นี่มันเป็นพรหมลิขิตรึเปล่า?

ในเวลานี้ หรงตงเหลียงเคาะประตูก่อนเวลาอันควรและลังเลที่จะถือเอกสารเข้าไป

ปากกาหมึกซึมก็ไหลซึมไปอย่างรวดเร็ว

“ผู้จัดการหรง?” จ้าวฉี่ฉิงกระแอมในลำคอ พยายามเรียกสติของอีกฝ่ายให้กลับมา

“ขออภัยที่รบกวนท่านประธานทั้งสอง นี่เป็นวิวของโรงแรมนี้” หรงตงเหลียงวางภาพวาดไว้ข้างหน้าทั้งสอง: “ถ้าไม่มีปัญหา พรุ่งนี้เราสามารถที่จะปิดกิจการได้เลย”

“ไม่” ทั้งสองตอบพร้อมกัน

หรงตงเหลียงเป็นคนที่เขินอายมาก ดังนั้นเขาจึงหาเหตุผลบางอย่างและพูดออกไปอย่างรวดเร็ว

ในสำนักงานเงียบสนิท ฟู่ซีเสินเดินไปหาจ้าวฉี่ฉิงและพูดเบาๆ ว่า: "ผมจะหาเวลาคุยกับอานหนิงเพื่อยกเลิกการหมั้นเอง"

เมื่อได้ยินคำพูดของฟู่ซีเสิน จ้าวฉี่ฉิงก็รู้สึกว่าเธอมีคิดไปเอง

ฟู่ซีเสิน พูดอย่างนี้ได้ยังไง เธอจำได้เสมอว่าหญิงสาวที่อยู่ในหัวใจของฟู่ซีเสิน คืออานหนิง

ไม่ว่าฟู่ซีเสินจะดูแลอานหนิงต่อไปอีกสักห้าปีหรือบังคับให้เธอแต่งงานเพื่อให้อานหนิงออกจากสถานะนี้ สิ่งที่ฟู่ซีเสินพูดเมื่อกี้มันไม่น่าเชื่อเลยว่าจะเป็นตัวเขาเองที่พูดออกมา

“ฟู่ซีเสิน คุณพูดอะไรผิดหรือเปล่า” จ้าวฉี่ฉิงเตือนฟู่ซีเสิน อย่างอ่อนโยน

คุณเอาเรื่องแบบนี้มาพูดเล่นไม่ได้ จากน้ำเสียงของฟู่ซีเสิน อานหนิงไม่น่าจะรู้ว่าเธอกำลังจะถูกยกเลิกงานหมั้น

อย่างไรก็ตาม แต่พอมานึกถึงเวลาที่อานหนิงโมโหหรือไม่พอใจอะไรขึ้นมา ทำไมจ้าวฉี่ฉิงถึงรู้สึกมีความสุข?

“ผมยังมีสติอยู่ แค่เธอไม่เหมาะกับผม” ฟู่ซีเสินตรงไปตรงมาเสมอ

การที่ได้ร่วมมือกันกับเฉียงเวยกรุ๊ปถือเป็นการตอบแทนอานหนิงและตอนนี้มันไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว

จ้าวฉี่ฉิรู้สึกว่าชายที่อยู่ตรงหน้าเธอดูนิ่งและมันทำให้ดูน่ากลัวมาก แม้ว่าเธอจะไม่ชอบอานหนิง แต่เธอก็รู้ว่าการที่เรารักใครสักคนมันเป็นยังไง ก็เหมือนกับแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ

ฉันไม่รู้ว่าหัวใจของฟู่ซีเสินเย็นชาแค่ไหน หรือเป็นเพราะอานหนิงเองที่พ่ายแพ้ให้กับความปราถนาดีของฟู่ซีเสิน ถึงได้ตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้

ในฐานะบุคคลที่ไม่เกี่ยวข้อง จ้าวฉี่ฉิงไม่สามารถแสดงความห่วงใยมากเกินไปได้ ได้แต่ฟังข่าวที่เขาซุบซิบกัน

แต่ภายในใจของเธอก็อดไม่ได้ที่จะอยากรู้อยากเห็น จนฟู่ซีเสินเดินเข้ามาเธอก็ยังไม่รู้สึกตัวเลย

“รสชาติเป็นยังไงบ้าง?”

จมูกที่แหลมคมของฟู่ซีเสินได้กลิ่นที่คุ้นเคย ยิ่งใกล้จ้าวฉี่ฉิงเท่าไหร่กลิ่นก็จะยิ่งแรงขึ้นเท่านั้น

กลิ่นของยาฆ่าเชื้อเต็มจมูกของฟู่ซีเสิน เขาม้วนแขนเสื้อของจ้าวฉี่ฉิงด้วยมือทั้งสอง ผ้าพันแผลที่ใหม่เอี่ยมก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าฟู่ซีเสิน

“เกิดอะไรขึ้น?” หลังจากที่ถกเสื้ออกหมด ก็มีกลิ่นเลือดลอยขึ้นในอากาศ

“เมื่อวานฉันทำความสะอาดบ้านแต่ลืมไปว่ามือของฉันยังไม่หายดี เลยได้ออกแรงไปนิดหน่อย” จ้าวฉี่ฉิงอธิบายบาดแผลที่ได้มาอย่างละเอียด

จ้าวฉี่ฉิงมักจะปวดหัวทุกครั้งที่ฟู่ซีเสินรู้ว่าแผลเปิดออก

ตั้งแต่เธอได้รับบาดเจ็บ ฟู่ซีเสินได้ดูแลเธอโดยไม่แสดงท่าทีใจร้อนใดๆเลย

“ตอนที่อานหนิงเข้าโรงพยาบาล คุณได้เจอกับเธอไหม？” หลังจากที่ถามออกไป เธอก็รู้สึกแปลกๆ ทำไมถึงได้ถามอะไรแบบนี้

“ไม่เป็นไร” ฟู่ซีเสินไม่ได้คิดอะไรและตอบออกมาโดยไม่ต้องคิดเลย

จ้าวฉี่ฉิงยิ้มเล็กน้อย รู้สึกดีใจ เธอกับอานหนิงไม่เหมือนกัน

“เนื่องจากคุณกำลังแก้ปัญหาส่วนตัวของคุณอยู่ ฉันว่าฉันกลับไปทำงานก่อน เจอกันใหม่ครั้งหน้า” จ้าวฉี่ฉิงพูดออกมาโดยที่เห็นลักยิ้มของเธอ ดวงตารูปพระจันทร์เสี้ยวของเธอก็เผยให้เห็นถึงความคล่องแคล่วและน่ารักออกมา

ฟู่ซีเสินมองที่ด้านหลังของเธอ ดวงตาของเธอราวกับมีลับลมคมในอะไรบางอย่าง

...

ในช่วงบ่ายฟู่ซีเสินก็ได้กลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลฟู่

เมื่อเห็นลูกชายกลับบ้านก่อนกำหนด หลี่ซูหรงก็รีบไปต้อนรับ

“ซีเสิน ทำไมกลับมาเร็วจัง” หลี่ซูหรงถามอย่างสนิทสนม

“กลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้า” ฟู่ซีเสินดึงเนคไทออกอย่างหงุดหงิดแล้วนั่งลงบนโซฟา

ก็ได้มีกลิ่นของแอลกอฮอล์ออกมา หลี่ซูหรงเลยเตรียมชาไว้ต้อนรับเขา: "ถ้ามีเวลาก็อยู่เป็นเพื่อนกับอานหนิงหน่อย เมื่อวานเธอก็มารอเธอที่คฤหาสน์ตระกูลฟู่ "

“อือ” ฟู่ซีเสินรับถ้วยน้ำชาและตอบด้วยน้ำเสียงอย่างไม่รีบร้อน

“แม่ ผมมีเรื่องจะหนึ่งที่อยากจะบอก”

ฟู่ซีเสินรู้สึกว่าหลี่ซูหรงมีสิทธิ์ที่จะรู้เรื่องที่เขาคิดจะยกเลิกการหมั้น ถ้ายังเก็บไว้อยู่กลัวว่ามันอาจจะมีปัญหาในอนาคต