บทที่ 59 ไม่น่าจะเป็นเขา

"ผมจะตรวจสอบให้เร็วที่สุด" ผู้ช่วยเว่ยหยุดชะงักอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เดินออกจากห้องทำงานไป

ความสัมพันธ์ระหว่างอานหนิงและจ้าวฉี่ฉิงก่อนหน้านี้ไม่ได้ตึงเหมือนตอนนี้ แต่มันใกล้เคียงกับความสัมพันธ์ของความเป็นเพื่อน

ผู้ช่วยเว่ยก็แค่คาดเดา และเขาต้องการหลักฐานเพื่อพิสูจน์ความคิดของเขา

จ้าวฉี่ฉิงนั่งแท็กซี่กลับไปที่บ้านเก่าทันที และทันทีที่เธอเดินเข้ามา เธอก็วิ่งเข้าไปที่จ้าวหลิงหลิงที่ดูรีบร้อน

"จ้าวฉี่ฉิง เธอทำอะไร?" จ้าวหลิงหลิงรังเกียจจ้าวฉี่ฉิงเลยถอยห่าง มองเธออย่างไม่พอใจ

จ้าวฉี่ฉิงขึ้นไปชั้นบนเพื่อหาของบางอย่าง เธอเดินขึ้นไปชั้นบนโดยไม่พูดอะไร ปล่อยให้จ้าวหลิงหลิงนั่งบ่นอยู่ในห้องนั่งเล่นคนเดียว

นิ้วเรียวๆของเธอล้วงเข้าไปในกระเป๋าสำหรับใส่กุญแจ แต่มันมีสิ่งของอื่นๆขวางอยู่ จนจ้าวฉี่ฉิงต้องเททุกอย่างลงบนพื้นและเห็นกุญแจที่อยู่ด้านล่าง

เธอเดินตรงไปที่กล่องเหล็กที่มีรอยสนิมจางๆอยู่

พอเปิดออก กลิ่นอับชื้นก็เตะจมูกขึ้นมา มันไม่ได้เปิดมาห้าปีแล้ว

ด้านในคือจดหมายที่เขาตอบกลับ แนะนำส่วนหนึ่งของชีวิตและปลอบตัวเองเมื่อเธอเศร้า

แต่จ้าวฉี่ฉิงไม่เจอจดหมายใดๆที่เกี่ยวกับปากกาหมึกซึมเลย เป็นไปได้ไหมที่เธอจำผิด

ไม่รู้ว่าจดหมายที่ส่งไปอยู่ในมือใคร และไม่มีใครได้รับจดหมายตามที่อยู่ในมือ

ทั้งสองติดต่อกันโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่จู่ๆวันหนึ่งก็ขาดการติดต่อกันไป

ไม่น่าจะเป็นฟู่ซีเสินใช่ไหม?

แต่เมื่อเธอนึกถึงทัศนคติของฟู่ซีเสินที่มีต่อเธอ จ้าวฉี่ฉิงก็หัวเราะกับตัวเอง มันจะเป็นเขาได้ยังไง?

เมื่อก่อนฟู่ซีเสินอ่อนโยนแค่กับอานหนิงคนเดียวเท่านั้น เธอไม่ได้เป็นอะไรนอกจากคนนอก

จ้าวฉี่ฉิงที่อยู่ในความเงียบ วางจดหมายลงในกล่องเหล็กอย่างระมัดระวัง วางมันกลับไปที่มันวางไว้ก่อนหน้านี้ และเริ่มบรรจุสิ่งของนอกประตู

เธอไม่มีความคิดที่จะทำงานจริงๆ ดังนั้นเธอเลยเดินไปตามถนน และถนนที่ห่างไกลทำให้จิตใจที่มีปัญหาของเธอสงบลง

เสียงสะอื้นดังมาจากหัวมุมถนน ขัดจังหวะความคิดที่ยุ่งเหยิงของเธอ

"ทำให้นายไม่รู้จักดีเลว ต้องให้รู้อะไรถึงจะร้ายแรงกันแน่"

ยิ่งไปไกลเสียงก็ยิ่งชัดเจน

"ผมผิดเอง หยุดทุบตีได้แล้ว"

ประโยคนั้นที่ดังขึ้นทำให้จ้าวฉี่ฉิงตกตะลึง นี่ไม่ใช่เสียงของฟู่เสี่ยวเฟิงใช่ไหม

ช่วงห้าปีในคฤหาสน์ตระกูลฟู่ เธอคุ้นเคยกับนิสัยการใช้ชีวิตของฟู่เสี่ยวเฟิง

เขามักจะไปที่บาร์เพื่อดื่มและสร้างปัญหา ถ้าฟู่ซีเสินไม่ได้ช่วยให้เขาสงบลงเขาคงไม่รอดจนถึงทุกวันนี้

หลังจากที่มั่นใจในตัวตนของอีกฝ่ายแล้ว จ้าวฉี่ฉิงรีบไปหยิบแท่งไม้ขึ้นมา

"ฉันโทรแจ้งตำรวจแล้ว ถ้าไม่อยากมีปัญหาก็ไสหัวไปซะ"

คำพูดของจ้าวฉี่ฉิงทำให้อีกฝ่ายกลัว พวกเขารู้จักตัวตนของฟู่เสี่ยวเฟิง ถ้าพี่ชายของเขารู้ ก็จะมีจุดจบเพียงด้านเดียวเท่านั้น

"ไป รีบไป" ชายคนนั้นสั่งให้ออกไป และก็ไม่ลืมที่จะเตะเขาอีกครั้งก่อนหนีไป

เพราะว่าเกิดความเจ็บปวดแบบกะทันหัน ฟู่เสี่ยวเฟิงจึงลืมตาขึ้น เห็นจ้าวฉี่ฉิงก่อนที่จะหมดสติ และยื่นมือของเขาออกไปที่เธอโดยไม่รู้ตัว

หลังจากที่ทุกคนจากไป จ้าวฉี่ฉิงก็โยนไม้ในมือของเธอทิ้งแล้ววิ่งไปทางฟู่เสี่ยวเฟิง

"ฟู่เสี่ยวเฟิง นายตื่นก่อน" ไม่มีการตอบสนองหลังจากเขย่าตัวสองครั้ง จ้าวฉี่ฉิงทำได้แค่หารถเพื่อพาเขาไปโรงพยาบาลเท่านั้น

ในรถแท็กซี่ จ้าวฉี่ฉิงเอานิ้วมือตรวจสอบที่จมูกของฟู่เสี่ยวเฟิงว่ายังคงหายใจอยู่ไหม

หลังจากการตรวจสอบ ไม่ได้มีปัญหาร้ายแรง จ้าวฉี่ฉิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เธอไม่สามารถอยู่กับฟู่เสี่ยวเฟิงในโรงพยาบาลได้ตลอดเวลา ทำได้แค่บอกฟู่ซีเสิน

ฟู่ซีเสินมองไปที่จ้าวฉี่ฉิงอย่างกังวล "คุณได้รับบาดเจ็บไหม?"

"ไม่ แต่ฟู่เสี่ยวเฟิงเขา"

จ้าวฉี่ฉิงอธิบายได้แค่ว่ามันน่ากลัว ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว การทำชั่วจะนำมาซึ่งผลกรรมได้จริงๆ

"อืม บอกให้แม่ฉันมาแล้ว" เมื่อพูดถึงฟู่เสี่ยวเฟิงการแสดงออกของฟู่ซีเสินก็ค่อยๆเย็นลง แค่เหลือบมองเป็นสัญญาณ

เมื่อเห็นการแสดงออกที่ไม่แยแสของฟู่ซีเสิน จ้าวฉี่ฉิงยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้

เธอไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่แล้ว ไม่งั้นหลี่ซูหรงจะรบกวนเธออย่างไม่เต็มใจเมื่อมาถึง

"ฉันไปก่อนนะ" จ้าวฉี่ฉิงยังไม่ทันได้ออกจากห้องรักษาพยาบาลก็เผชิญหน้ากับหลี่ซูหรงโดยตรง อยากจะด่าในใจ